Ik ben na de WWDC-keynote (een feest vol Apple-aankondigingen) van afgelopen maandag nog eens in mijn pen gekropen, maar ik heb mijn artikel ingestuurd als gastbijdrage voor de uitstekende website Apple Nieuws Vlaanderen.
Met statistieken kan je alle kanten uit
Feit 1: De stiptheid van de treinen was vandaag subliem! We waren zelfs iets te vroég in Leuven.
Feit 2: Het aantal reizigers was op deze brugdag minimaal. Ik had zowat een hele treinwagon voor mij alleen.
Ergo: De vertragingen bij de NMBS zijn àllemaal de schuld van de reizigers!
(en zo werken statistieken dus…)
2,1 cm – 398 gram
Zoals ik dat voor de laatste vier verkiezingen gedaan had, heb ik ook nu weer keurig bijgehouden wat er sinds het einde van de sperperiode allemaal in mijn brievenbus gevallen is van verkiezingsdrukwerk. Het is leuk om te kijken welke partijen er veel investeren in de brievenbus en welke weinig.
Zoals ik dat voor de laatste vier verkiezingen gedaan had, heb ik ook nu weer keurig bijgehouden wat er sinds het einde van de sperperiode allemaal in mijn brievenbus gevallen is van verkiezingsdrukwerk. Het is leuk om te kijken welke partijen er veel investeren in de brievenbus en welke weinig. Maar ook om te zien hoe gemeenteraadsverkiezingen duidelijk meer papier in de bus laten belanden dan federale, Vlaamse en Europese verkiezingen.
Die laatste drie soorten verkiezingen vallen deze keer wel samen, en dat is ook te zien aan de hoeveelheid drukwerk. Het stapeltje is deze keer 2,1 cm hoog en weegt 398 gram. Dat is aanzienlijk meer dan bij de verkiezingen van 2009 en 2010, maar een stuk minder dan bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 en 2012.
De vergelijking met de vorige “metingen”:
- Gemeenteraadsverkiezingen oktober 2006 (Leuven): 3,93 cm – 787 gram
- Vlaamse en Europese verkiezingen juni 2009: 1,1 cm – 268 gram
- Federale verkiezingen juni 2010: 9 mm – 274 gram
- Gemeenteraadsverkiezingen oktober 2012 (Dendermonde): 3,7 cm – 620 gram
- Federale, Vlaamse en Europese verkiezingen mei 2014: 2,1 cm – 398 gram
Zoals altijd kijk ik ook naar de verdeling van de flyers over de partijen heen. Traditioneel zijn SP-A en CD&V hier de koplopers, maar hoewel ze ook goed hun best gedaan hebben, spant Open VLD deze keer de kroon met 8 stuks. Al moet ik er bij zeggen dat er 2 dubbels tussen zitten, net als bij SP-A met zijn 7 stuks (waarvan 2 dubbels). De kampioen van de unieke flyers is dus eigenlijk N-VA, met 7 stuks. CD&V volgt met 5 stuks. Groen, PVDA+ en Vlaams Belang houden het ecologisch of budgettair met respectievelijk 1, 1 en 2 stuks. Ik heb in ieder geval het gevoel voldoende geïnformeerd te zijn, zeker als ik de partijwebsites er bij neem.
Het overzicht per partij (in volgorde van aantal):
- Open VLD: 8 stuks: 2 brieven van de lijsttrekkers (1 voor mij, 1 voor mijn vrouw), 1 krantje van een Dendermondse kandidaat, 2 keer (dezelfde) flyer van diezelfde Dendermondse kandidaat, 3 kaartjes van de Vlaamse en federale lijsttrekkers
- SP-A: 7 stuks: 1 uitgebreide brochure met de voorstelling van alle kandidaten, 1 brochure met de streekgenoten, 2 keer (dezelfde) brief aan de inwoners van de stad (van een kandidate), 2 keer (dezelfde!) brochure uit naam van het plaatselijk kopstuk, 1 kaartje van een Vlaamse kandidaat
- N-VA: 7 stuks: 1 brochure met de korte voorstelling van het programma, 1 flyer met de voorstelling van de lijsttrekkers, 1 brief op naam van mijn vrouw van een streekgenote, 1 brief op naam van mijn vrouw van een lijsttrekker, 3 kaartjes van plaatselijke politici
- CD&V: 5 stuks: 1 open brief van een regionale kandidaat, 1 krantje met de Oost-Vlaamse kandidaten, 2 boekjes van de Dendermondse kandidaten, 1 kaartje van de Dendermondse kandidaten
- Vlaams Belang: 2 stuks: 1 Oost-Vlaamse folder, 1 regionale folder
- Groen: 1 stuk: 1 krantje waarin alle kandidaten en het programma voorgesteld worden
- PVDA+: 1 stuk: 1 flyer met een korte voorstelling van het programma
31 stuks in totaal. Een goed geïnformeerde kiezer stapt morgen het feest der democratie tegemoet!
CoderDojo
Onderstaand artikel heb ik geschreven voor de Leuvense stadsblog Leven In Leuven. Het is daar verschenen via deze link. Ik herhaal het artikel hier nog ‘ns, met een gewijzigde laatste paragraaf. In plaats van naar Leuven te verwijzen, doe ik op mijn eigen blog graag een oproep voor Dendermondse coaches.
Ik schrijf deze tekst terwijl ik op de trein zit. Mijn computer staat op mijn schoot, en is via mijn smartphone verbonden met internet. Tegenover mij zit iemand via zijn telefoon op te zoeken of zijn trein nog op tijd rijdt, en naast mij leest een man de krant op zijn tablet. De treinbegeleider komt langs en controleert de geldigheid van mijn abonnement via haar zakcomputer, waarmee ze daarnet een ticket geprint heeft voor een reiziger. Ondertussen geeft de lichtkrant in de trein aan in welk station we zometeen stoppen.
We kunnen ons amper nog voorstellen hoe het leven er uit zou zien zonder al die computers, en de komende jaren en decennia zal technologie alleen maar een belangrijker plaats innemen in ons leven. En voor onze kinderen zal het de normaalste zaak van de wereld zijn dat dagelijkse gebruiksvoorwerpen programmeerbaar zijn.
De Handige Harry’s van morgen zullen programmeurs zijn. Wie kan programmeren, zal al die technologie naar zijn hand kunnen zetten, en er wonderlijke dingen mee doen. En net daarom is het belangrijk dat we onze kinderen zo vroeg mogelijk laten proeven van die technologie. Dat we hen zín geven om te programmeren, om elektronische schakelingen te bouwen of om gewoon wat te experimenteren met technologie.
Daarom ben ik op dit moment op weg naar Flanders DC in Leuven, voor mijn tweede sessie als CoderDojo coach. CoderDojo is een van de vele mooie initiatieven die de afgelopen jaren ontstaan zijn met als enige doel om kinderen kennis te laten maken en “fun” te laten beleven met programmeren en technologie. Tijdens zo’n CoderDojo sessie (her en der in Vlaanderen) brengen we 30 kinderen tussen 7 en 14 jaar bij elkaar, en laten we hen vooral experimenteren. Geen saaie lessen of een ellenlange uitleg – gewoon doén: programmeren, elektronische schakelingen bouwen en websites maken, en onderweg vallen, opstaan en bijleren. In dezelfde ruimte lopen de CoderDojo coaches rond – volwassenen die bijspringen waar nodig om een while-lus uit de knoop te halen, een weerstand op de juiste plaats in een circuit te plaatsen of een stukje website te helpen layouten.
Het resultaat is verbluffend. Op het einde van zo’n sessie van 3 uur mogen de kinderen die dat willen, laten zien wat ze gemaakt hebben. En dan ben je als coach verbaasd over hoe snel ze de nieuwe technieken en denkwijzes overnemen, en hoe creatief ze kunnen zijn in wat ze maken. We kunnen als volwassene vaak nog wat opsteken van de efficiëntie waarmee zo’n 8-jarige een probleem oplost in een programma of schakeling.
Kinderen moeten op zo’n sessie vooral kennis maken met de concepten van programmeren, en niet zozeer met 100-en-1 programmeertalen. Daarom wordt er gewerkt met didactische platformen en tools. Leren programmeren doen ze in de heel visuele maar straffe Scratch-omgeving. Experimenteren met websites kunnen ze rechttoe rechtaan dankzij tools als CodePen. En voor de elektronische schakelingen wordt er gewerkt met Arduino, een open source elektronica platform.
Het toonmoment is een heerlijke afsluiter van de sessie. Zowel voor de kinderen, als voor de coaches. Want zo’n CoderDojo is volledig gratis en draait alleen maar op vrijwilligers. De drijfveer voor de coaches is om kinderen te zien groeien en mooie dingen te zien maken. En regelrechte programmeertalenten te zien ontluiken.
Vrijwillige coaches. Dat is wat we nodig hebben om zo’n dojo draaiend te houden. En om nieuwe dojo’s op te richten. Er zijn plannen om ook in Dendermonde een dojo op te richten, maar daarvoor moeten we nog wat volk bijeen sprokkelen. De drempel is bijzonder laag: je hoeft als coach niet eens een grondige voorkennis te hebben. Heb je dus zin om mee te coachen, en heb je wat affiniteit met technologie, contacteer me dan gerust, en dan spreken we verder af.
Gewoon doen!
De eerste held van 2014
En de eerste held van 2014 is al bekend!
En het is… een kat!
Zalig Kerstfeest en gelukkig 2014!
Onze beste wensen voor de kerstdagen en het nieuwe jaar!
Blogstokje
Goh, ik waan mij direct in 2007 of zo. Ik heb nog eens een blogstokje toegeworpen gekregen. 🙂
En wel van yab. Met de volgende 11 vragen:
- Welk boek kan je blijven herlezen?
Okee, met het risico om al direct heel soft over te komen: de Harry Potter boeken. Er zijn veel boeken die ik goed vind, en ik heb er ook een aantal die ik al een aantal keer herlezen heb, maar ik grijp erg vaak terug naar de boeken van Harry Potter, gewoon omdat ze zo toegankelijk en vlot verteerbaar zijn.
Een nipte tweede plaats gaat naar In De Ban Van De Ring. - Is er een gebeurtenis uit je jeugd die een onuitwisbare indruk heeft achter gelaten?
Goh. Moeilijke vraag. Aan de ene kant: neen, er is niet één bijzondere gebeurtenis die ik er tussenuit kan halen.
Aan de andere kant: zowat alles. Ik heb een heel vervelend geheugen, vind ik zelf. Mijn langetermijngeheugen vergeet niet veel. Dat is handig en bloedergerlijk tegelijkertijd. Want dat wil zeggen dat ik mij heel veel leuke dingen herinner, maar dat ik ook heel wat nare, schaamtevolle en ongemakkelijke herinneringen blijf onthouden. En ik kan dus eender waar door een associatie, door iets te zien, 20 jaar terug in de tijd gekatapulteerd worden, naar een nare herinnering. Of ik kan een persoon na lange tijd weer zien, en metéén terugdenken aan iets gênants wat ik die persoon ooit gezegd heb. Ook al is die persoon dat vast al lang vergeten. En dus schaam ik mij op dat moment te pletter en voel ik me helemaal ongemakkelijk, terwijl de andere zich van geen kwaad bewust is. Heel lastig is dat. - Wat is je favoriete YouTube kanaal?
Dat varieert. Momenteel kan ik me wel amuseren met Birdbox Studio. - Koken of op restaurant gaan?
Moeilijke keuze – ik vind het allebei heel fijn. Maar toch een lichte voorkeur voor zelf koken. Als ik de afwas niet meereken. 🙂 - Smartphone of tablet?
Da’s geen moeilijke: absoluut smartphone. Ik heb ondertussen 2 jaar een tablet, en ik vind het nog altijd niet evident om die een plekje te geven tussen mijn smartphone en mijn laptop. Ofwel ben ik onderweg en gebruik ik mijn foon, ofwel ben ik thuis en gebruik ik mijn laptop. De tablet valt daar wat onbeslist tussenin. - Wat was je favoriete vak in het middelbaar?
Biologie. - Wat vind jij belangrijk in het leven? (Antwoord met iets anders dan gelukkig zijn.)
Okee, dan antwoord ik met een ander huizenhoog cliché: een goede gezondheid. Mensen wensen elkaar dat rond nieuwjaar heel gemakkelijk toe, maar ik meen het de laatste jaren echt ongelofelijk hard. Gewoon omdat ik in mijn omgeving te veel mensen allerlei vreemde en hardnekkige kwaaltjes heb zien ontwikkelen. En omdat ik ergere dingen heb gezien dan “kwaaltjes”. Als je gezond bent, en je naasten zijn gezond, dan heb je eigenlijk ongeveer alles wat je nodig hebt. De rest is relatief. Echt. - Carrière of gezin?
Gezin! - Naar welk land gaat je volgende reis, waarom heb je dit land gekozen?
En het meest teleurstellende antwoord is……… Nederland! 🙂
Noch Eveline noch ikzelf zijn grote reizigers. Dus voor ons moet een vakantie simpel en relax zijn. Als het niet thuis is, is het al vakantie voor ons. Dus we gaan heel vaak binnen België op vakantie, maar nu hebben we toevallig een reisje naar Nederland op de planning staan. Gezellig land hoor. - Heb je een bijzonder talent?
Dit is misschien nog de moeilijkste vraag van allemaal. Een lastige. Want om deze te beantwoorden moet je eerlijk en open kunnen zijn over jezelf, en tegelijk het evenwicht bewaren tussen jezelf bewieroken en jezelf wegcijferen, wat wellicht op valse bescheidenheid wijst.
Ik denk trouwens dat de vraagstelster zelf heel geïnteresseerd is in de antwoorden op deze vraag, want ik weet dat zij op dit vlak wat met hetzelfde worstelt als ikzelf. 🙂
Het punt is: ik kan niet voor de vuist weg een talent op tafel leggen dat ik uitgesproken bezit. Maar ik weet wel van mezelf dat ik in heel wat zaken goed ben: ik ben snel van begrip en heb een scherp inzicht, ik kan vrij goed schrijven, ik kan best wel creatief uit de hoek komen, ik weet het een en ander af van fotografie en digitaal design, ik heb een straf geheugen (zie vraag 2), ik ben goed in nutteloze weetjes, ik heb een goed muzikaal gehoor, ik ben een goede programmeur, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben van vele markten thuis, maar is er één van die vaardigheden waar ik echt mega in uitblink? Ik vind persoonlijk van niet. En dat is soms best wel frustrerend om te beseffen. Dat ik niet één uitzonderlijk talent heb.
Maar aan de andere kant besef ik dan weer dat het best wel een talent is om van zo veel markten tegelijk thuis te zijn. En dat daar mijn werkelijke talent wellicht zit. - Schrijf een haiku om dit lijstje af te sluiten.
Japanse dichtvorm
waar hersens van knetteren
Geen talent van mij
De verdoken twaalfde vraag is om 11 nieuwe vragen te verzinnen, en aan 11 andere bloggers door te geven. Ik ga eerlijk zijn: dat doorgeven ben ik niet dol op, zeker niet anno 2013, waar de blogfrequentie van de meeste mensen die ik volg toch niet meer echt hoog ligt. Dus: 11 vragen, en pakke het stokje wie het pakken wil!
- Wat wou je worden toen je klein was?
- Trein of auto?
- Wat zou je doen als je de Lotto zou winnen?
- Zomer of winter?
- Ruimtereizen. Zou het iets voor jou zijn?
- Waarvoor wil je herinnerd worden?
- Aan welk speelgoed uit je kindertijd heb je fantastische herinneringen?
- De wijde wereld of het warme nest?
- Een bar, een koffie, een gesprekspartner. Gelijk wie. Wie?
- Welke nieuwsbronnen volg je?
- Welk muzieknummer heeft een speciale betekenis voor jou?
Leg uw diepste zieleroerselen bloot… vanaf NU!
Talk to the hand
Dít haalt het kind in mij helemaal naar boven.
httpv://www.youtube.com/watch?v=hTeL20os3jg
Telefoontje spelen met de handen. Hoe ONGELOFELIJK GEWELDIG is dit wel niet?
Ik wil dit! En ik wil dat het het hele jaar door winter is!
Rechtzetting
Donderdag heb ik een artikel geschreven over een site met gratis fietslampjes. Dit artikel is massaal overgenomen door de nationale media, waarbij er helaas overhaaste conclusies getrokken zijn uit mijn woorden. Vandaar: een rechtzetting.
Donderdag heb ik van verschillende kanten een link gekregen naar de site met de gratis fietslampjes – u kent hem wel. Omdat het me trof hoe makkelijk en zonder problemen mensen daar hun gegevens achterlaten en de actie delen via sociale media, wou ik graag uitleggen waarom je bij zo’n sites op je hoede moet zijn en heel erg moet stilstaan bij de gevolgen van het invullen van je gegevens. De invullers worden verleid door de belofte van de gratis lampjes en beseffen vaak niet wat voor hoeveelheid commerciële mails ze zich op de hals halen. Bovendien las ik op verschillende plaatsen getuigenissen van mensen die de beloofde cadeautjes bij gelijkaardige acties niet ontvangen hadden. Daarom besloot ik een artikel te schrijven op mijn eigen, persoonlijk blog waarin ik uitlegde waarop je allemaal moet letten, en hoe je kan weten wanneer je moet op je tellen passen bij het invullen van een website. Het artikel in kwestie hebt u vast gelezen.
Het artikel werd vrijdag opgepikt door diverse nationale media, en op die manier is het als een lopend vuurtje rondgegaan. De bezoekersaantallen van mijn website liegen er niet om.
Wat ik daarbij erg jammer vind, is dat de nieuwswebsites in kwestie weinig moeite genomen hebben om zelf wat aan bronnenonderzoek te doen, en mijn woorden verdraaid hebben – wellicht om er een beter verkopend journalistiek verhaal van te maken – en er zelf verdere conclusies aan geknoopt hebben. Ik citeer enkele titels van artikels:
- “Gratis fietslichtjes” blijkt gigantische internet-oplichterij
- Oplichters bieden gratis fietslichten aan op website
- Oplichters proberen slag te slaan met gratis fietslichten
In de artikels zelf worden er stukken van mijn blogartikel geciteerd, en wordt mijn naam genoemd. Op zich heb ik met dat laatste geen probleem, maar ik heb er wel een probleem mee dat in dezelfde artikels ook mijn werkgever en mijn functie genoemd werd, terwijl deze hier volledig irrelevant was. Mijn blogartikels schrijf ik uit persoonlijke naam, en deze hebben niets met mijn functie te maken. Enkele kranten hebben mij in een kwakkel op een bepaald moment zelfs “professor Karel Titeca” genoemd, hetgeen absoluut uit de lucht gegrepen is. Gelukkig heb ik al deze specifieke fouten vrij snel kunnen laten rechtzetten en hebben de kranten in kwestie mijn functie ook verwijderd, waarvoor mijn dank.
Wat overblijft is dat de site in kwestie in de nationale media er vlakaf van beschuldigd wordt één grote oplichterij te zijn, iets wat ik in mijn eigen artikel niet heb gesteld. Ik ben een privé-blogger met een kritische geest, die graag wat aan bewustmaking doet, en ik ben in mijn tekst van een aantal eigen veronderstellingen uitgegaan, maar ik wil mij niet uitgesproken hebben over het feit of GratisFietslicht.be er illegale activiteiten op nahoudt of niet. Ik heb gezegd in het artikel dat ik betwijfel dat de lichtjes effectief opgestuurd zullen worden, maar iedereen geniet het voordeel van de twijfel. Als de lampjes effectief opgestuurd worden naar de invullers, dan zijn ze wel degelijk legaal bezig. De invullers zijn daarbij akkoord gegaan met de zeer brede algemene voorwaarden van de site, en verklaren zich dus akkoord om commerciële e-mails te ontvangen van de partners van de site. Grote hoeveelheden e-mail die dus eventueel zouden volgen zijn legaal ook perfect gedekt.
Ik hoop van harte dat de vele invullers hun lampjes effectief zullen ontvangen, en dat zij zich vlot zullen kunnen uitschrijven van de commerciële e-mails die hen niet interesseren. Ik hoop ook dat al deze publieke aandacht voor enige bewustwording gezorgd heeft bij de vele duizenden lezers, en dat we met ons allen voorzichtig omspringen met de kleine lettertjes voor we iets ondertekenen. En ik hoop ook van harte dat we van nieuwswebsites ten allen tijde correcte informatie en bronnenonderzoek mogen blijven verwachten.
TANSTAAFL*
Gratis fietslampjes? Ik dacht het niet.
There ain’t no such thing as a free lunch.
Onderstaand artikel van mijn privé-blog is de voorbije dagen massaal door de Vlaamse nieuwssites opgepikt en heeft daardoor heel wat zichtbaarheid gekregen. Omdat er in de nieuwsartikels in kwestie overhaaste conclusies getrokken zijn uit mijn woorden, heb ik een rechtzetting geschreven. Klik hier om deze te lezen.
* There Ain’t No Such Thing As A Free Lunch
Als iets gratis is, moeten we op onze hoede zijn. Want weinig dingen in het leven zijn zomaar gratis zonder meer.
Helaas pindakaas: in de praktijk werkt het vaak anders. Als iets gratis is, komen mensen er als bijen op een honingpot op af. En dat weten mensen met minder goede bedoelingen ook. En zo lang die eeuwenoude truc blijft werken, zullen er sites blijven bestaan als GratisFietslicht.be.
Yup, een site die vandaag een stuk of 10 keer Facebook- en mailgewijs in mijn richting gesmeten is. “Doen, doen, doen! Gewoon je gegevens invullen en je krijgt gratis fietslichtjes toegestuurd!”
Euhm neen. Toch niet. Ik heb geen idee of het oplichterij is of niet, maar sta me toe om toch argwanend te zijn. Zoals u ook zou moeten zijn. En wel om deze redenen:
- Zoals ik hierboven al zei: “gratis”. Liefdadigheid op ‘t interweb is verdacht.
- Laten we de site zelf even bekijken:
De site is bijeengeplakt met wat foto’s die op internet bijeengescharreld zijn. En ze hebben een goede poging gedaan om het er professioneel uit te laten zien. Maar dat is ook hoe andere dergelijke er uit zien:- Het ziet er echt uit
- Er wordt expliciet benadrukt dat ze geen oplichters zijn (in de vaak gestelde vragen)
- Er wordt een “betrouwbare partner” in het spel gebracht.
- Die “betrouwbare partner” is zogezegd Bpost. Ze benadrukken op hun site dat de lampjes met Bpost verstuurd worden. Tot vanmiddag stond daar zelfs het logo van Bpost in het groot te prijken, maar ik vermoed dat Bpost hier ambetant over gedaan heeft, en ze hebben dat er van gehaald.
Kijk, da’s natuurlijk een beetje belachelijk eh. Zeggen dat je betrouwbaar bent omdat je verstuurt met Bpost is hetzelfde als zeggen dat je betrouwbaar bent omdat je de adressen schrijft met Bic. - Op hun site prijkt ook in het groot dat ze al meer dan 145.000 lampjes verstuurd hebben. Wat verderop staat zelfs een nog groter getal dat tegen de 200.000 aanloopt. Ik wil hun logistiek niet onderschatten hoor, maar ik ben eens in de records van DNS.be gaan snuisteren, waar je kan zien hoe lang de domeinnaam “GratisFietslicht.be” al bestaat.
Wat blijkt? De domeinnaam bestaat nog maar een week. Dus de site zelf (in deze incarnatie) ook nog maar hoogstens een week. Ik twijfel niet aan de kracht van sociale media en virale verspreiding, maar 200.000 lampjes op een week? 28.500 lampjes per dag? Komaan… - En dan zijn er nog de “Veelgestelde vragen”. Waar er consequent over “fiestverlichting” gesproken wordt. 🙂 Antwerpse feestverlichting eigenlijk.
Oeps… foutje in de professionaliteit.
- Als je nu nog niet gillend weggelopen was van de site, dan begint het nog maar. Laten we er eens van uit gaan dat je effectief wil mee doen met de actie, dan moet je je naam, adres en e-mailadres opgeven. Maar je verklaart je ook akkoord met de algemene voorwaarden. En dat staat gelijk aan het tekenen van een blanco cheque. Vanwege deze verklaring:
De voorwaarden kunnen ten allen tijde gewijzigd worden zonder kennisgeving. Pas op, je zou er van verschieten bij hoeveel sites dit het geval is, maar hier dus in ieder geval ook. - Voor je verder gaat, moet je ook kiezen wat je wil ontvangen.
Okee. Dit vind ik dus megaweird. Dan ga je voor iets gratis, en dan moet je kiezen tussen een voorlichtje, een achterlichtje of allebei. Allemaal gratis. Unk.
“U wint met de loterij! Kies een winnend lot van 1000 euro of een winnend lot van 1100 euro. Of allebei mag ook.”
Overigens, als je toch “Voorlicht” of “Achterlicht” kiest wordt dat in de rest van het proces wel aangepast naar de standaardkeuze “Voor en achterlicht” hoor. 🙂
(de programmeurs hebben er blijkbaar geen rekening mee gehouden dat iemand het anders zou kiezen) - Goed, we zijn eindelijk zover dat we onze gegevens verstuurd hebben. Maar haha, vòòr we onze lampjes krijgen, moéten we dit wel eerst even delen op onze Facebook wall. Geen Facebook, geen lampjes!
Overigens heb ik in bovenstaande screenshot het adres onleesbaar gemaakt, omdat daar het adres van iemand anders stond!! Ai ai ai toch, zware technische fout. - Ben je ingelogd op je Facebook, dan hebben ze die gegevens dus ook lekker, en hebben ze bovendien het virale van hun actie in gang gezet: door zelf lampjes te bestellen maak je reclame bij je vrienden. Meestal met de persoonlijke boodschap “Waaaaw! Megasuperkeicoolinteressant! Doen!” erbij.
Let er overigens op dat het logo van Bpost hier wel nog te zien is (omdat dit nog in de cache van Facebook zit). Komt hen even goed uit. - Hehe, dan denk je dat je er éindelijk bent. Niets van. Ze hebben nog niet genoeg gegevens van je, dus er volgt nog een “laatste stap”:
Je wordt verplicht om een enquete in te vullen. Die “enquete” is een nieuwe wedstrijd, waar je allerlei geweldige prijzen mee kan winnen:
Waaaw! Het blijft goodies regenen! Onze dag kan niet stuk. - Hier zit de volgende adder – wat zeg ik – cobra onder het gras: je moét je akkoord verklaren om je gegevens door te spelen aan een hele reeks commerciële partners, die er stuk voor stuk voor bekend staan u werkelijk plàt te spammen:
- Dacht je dat we er al waren? Niets van! Nu word je nog eens door 15 vragen geloodst die je één voor één extra aanbiedingen willen aansmeren:
En waarbij het pas écht degoutant wordt als ze op je schuldgevoel beginnen spelen:
- 15 vragen later krijg je éindelijk toegang tot je fietslampjes en kan je alles doorsturen. Maar het lijkt me twijfelachtig of de lampjes ook effectief in de bus gaan belanden. En zo ja, of het de geafficheerde lampjes zullen zijn.
Mag ik mijn betoog hier staken? Is het nodig dat ik nog verder verklaar waarom ik mijn twijfels heb bij de oprechtheid en de echtheid van dit alles?
Is het oplichterij? In de strikte zin van het woord wellicht niet, want je verklaart je expliciet akkoord met alle spam die ze in je richting gaan sturen. Maar ze strikken wel de argeloze internetbezoeker die hier helemaal niet bij stil staat. Een stel goede lampjes kost in de winkel 5 euro, dus stel jezelf de vraag of het dit allemaal waard is.
Als er toch nog mensen zouden twijfelen, lees dan de commentaren van de mensen die getuigen dat dit soort sites al jaren bestaat en dat ze nog nooit een lampje gekregen hebben. Allerlei “interessante” aanbiedingen in de mailbox en op de telefoon daarentegen…
Ach, ik mag me niet zo opwinden in die dingen. Maar toch. Maar toch.
Disclaimer: Dit artikel is – zoals alle artikels op deze blog – geschreven uit persoonlijke naam en heeft niets te maken met mijn werkgever. Het artikel is ook geenszins diepgaande onderzoeksjournalistiek. Het is mijn persoonlijke mening over één van de vele dergelijke acties op internet die argeloze surfers proberen te strikken.
Na maanden reikhalzend uitkijken…
Ik ben een chocoliefhebber. Enorm. Ik smeer er veel te veel op mijn boterhammen, en ik probeer graag vele soortjes uit.
In april 2009 schreef ik dit. Over een nieuwe soort choco van Meli, die ik overheerlijk vond (en ik was niet alleen). Maar die helaas heel snel uit de rekken genomen is, wegens een gistingsprobleempje, met ontploffende flessen tot gevolg.
Meli had toen beloofd dat ze na een paar maand de choco terug in de handel gingen brengen, als ze het probleempje onder controle hadden.
Maar het probleempje liet zich niet zo snel onder controle brengen. Maanden – wat zeg ik, jaren – passeerde ik iedere week in de Colruyt aan de chocorayon terwijl ik reikhalzend uitkeek naar de terugkeer. Maar niets, telkens niets. En ook de Meli-website zweeg in alle talen.
Dus je denkt: die zien we nooit meer terug. En dan, na meer dan 4 jaar, de verrassing: vanochtend, terwijl ik voorbij de chocorayon in de Colruyt slenterde, zag ik dit:
Terug van weggeweest. En het beste van al: nog even lekker!
“Nieuw” schrijven ze. Ha. Wij weten wel beter.
Lekker. Echt lekker.
Het zit erop
Morgen is het Pasen. Dat betekent het einde van mijn (iets meer dan) 40 Dagen Zonder Vlees. En in mijn geval ook zonder zoetigheid en alcohol.
En zie: mijn kalendertje:
42/46! Da’s de 40 voorbij. En da’s 91%. Dat zijn de drie uitzonderingsdagen die ik op voorhand had vastgelegd, en bijkomend een nerdconferentie waar er alleen maar broodjes met vlees of vis waren, en ik er dus zo eentje naar binnen gespeeld heb.
Enige reflectie achteraf? Dat dat verrassend goed meeviel, zo vlees achterwege laten. Zeker voor de warme maaltijden. Er bestaan echt gewéldige alternatieven voor vlees, als je even op zoek gaat. Lekkere spinazieburgers! Wortelburgers! Valse gehaktballetjes! Wokreepjes! Pesto! En ik ga die dingen blijven eten voorbij deze vasten. Geheel uit vrije wil.
Enig nadeel: heel veel van de warme alternatieven, zijn gepaneerd, om het geheel wat bijeen te houden. En gepaneerde dingen hebben zo de neiging om het vet in de pan op te slorpen. Dus da’s minder. Maar niet getreurd, want er bestaan ook genoeg lekkere dingen zonder chapelure.
En de leukste vaststelling van al: de kindjes vinden vleesvrij ook helemaal niet erg. Neem nu de wokreepjes bijvoorbeeld. Onze kindjes waren er dól op. Zo dol dat ze enthousiast uitriepen: “Njam! Lekkere vleesfrietjes!”
Missie geslaagd, heet dat dan.
Ja hoor, wees maar zeker dat ik in het komende jaar minstens nog eens 40 vleesvrije dagen ga hebben. Gewoon omdat het lekker is.
Wat ik wat moeilijker vond om vleesvrij te houden, was het boterhambeleg. Ik heb graag een sneetje hesp, kippewit of vleeskoek tussen mijn boterhammetjes. En ik ben minder dol op kaas. Dus heb ik wat geëxperimenteerd met vegetarisch vleesbrood en vegetarische preparé (op basis van wortel), en die dingen waren allemaal wel redelijk okee, maar ze bewaarden niet lang, en ze hadden voor mij geen enkele meerwaarde. Dus ik ga blij zijn om terug een sneetje beest tussen mijn bo’kes te leggen.
Zeker aangezien ik niet kon teruggrijpen naar zoet, want dat was ook uit den boze tijdens mijn vasten. En dààr heb ik het een stuk moeilijker mee gehad. Ik heb meerdere desserbuffetten moeten laten links liggen. En de drang naar zoet was de laatste dagen zó groot dat ik het bijna niet meer uithield. En wees dus maar zeker dat ik morgen mijn paasei ga bestormen. En choco. Chóco! Boterhammen met choco. Man man man, wat heb ik dat gemist.
Sowieso heb ik mijn bedoelingen gaandeweg wat moeten bijstellen. Mijn oorspronkelijke doel was om àlle zoetigheid (behalve fruit in zuivere vorm) achterwege te laten. Dus: suikers, vervangsuikers, maar ook andere natuurlijke zoetstoffen. Maar dan zat ik op den duur alleen boterhammen met smeerkaas, met margarine of met pindakaas te eten. Dus gaandeweg heb ik dat wat versoepeld, en ben ik honing beginnen eten, en Luikse siroop zonder toegevoegde suikers. Zo had ik wat meer afwisseling, en was het haalbaar.
Nét. Want echt eh. De potten choco waren de laatste 2 weken mentaal voor mijn ogen aan het dànsen. En als ik ‘s ochtends de bo’kes van de kindjes aan het smeren was, moest ik mij inhouden om ze niet te verslinden. De bo’kes, that is.
En als de kindjes dan nog eens hele dagen de onderstaande fijne song van Zingaburia aan het zingen zijn, dan wordt het wel heel moeilijk.
Dus: Leve de vele fijne vleesvervangers! Leve de vasten! Maar ook: leve Pasen! En vooral: leve choco!
httpv://www.youtube.com/watch?v=ZIdHxC519DE
De tweede week: we zijn op dreef
En we zijn weer een weekske verder in de vasten. En ja hoor, alles gaat naar wens.
Vooral dat vleesvrije eigenlijk. Die andere beperking die ik mezelf heb opgelegd – van zoete dingen afblijven – is wat moeilijker. Ik sta stilaan op punt om een moord te begaan voor een boterham met choco.
Maar vlees? Neen, geen grote drang. Absoluut niet.
En lekkere dingen dat ik ondertussen al gegeten heb! Neem nu bijvoorbeeld het bordje eten van vanmiddag:
Een machtig goeie pasta pesto, met oventomaatjes. Gevonden op tinternet (klik naar daar voor een schoonder fotootje, hierboven is’t mijn eigen creatie).
Een zelfgemaakte pesto, heel smeuïg en zacht van smaak. Met lekkere oventomaatjes. En helemaal vegetarisch. En helemaal niet veel werk aan. En best of all: de kindjes waren er dol op! Toppertje.*
En zo hebben we deze week ook al met zijn allen gesmuld van een spinazieburger, een notenburger, en spaghetti bolognaise met vegetarisch gehakt. En dat loopt allemaal heel goed. Ja, ik denk dat er vanaf nu wat vaker veggie zal gegeten worden te huize Titeca. Opzet van de actie geslaagd dus.
Broodbeleg blijft moeilijker, maar ook daar ben ik nu wat aan het experimenteren, met bv. vegetarisch vleesbrood (waar halen ze het?) en vegetarische preparé (op basis van wortel). Wat weird allemaal, maar zeer eetbaar.
Aja, en de vegetarische spaghetti die Jeroen Meus deze week gemaakt heeft, die wil ik heel binnenkort ook graag uitproberen. Onder andere.
Nog zoveel ideeën.
*) Nog een tip bij het pesto-receptje. De geroosterde ajuintjes uit het recept had ik niet in huis. En ik vond op internet bitter weinig over zelf geroosterde uitjes maken. Dus heb ik mijn plan getrokken met een fijn gesnipperde ui, een hete antikleefpan en een grill. Ik heb de ui samen met een klein beetje zout eventjes opgeschud in de hete pan, en na een paar minuutjes de pan dan onder de grill gezet, ook weer voor een paar minuutjes. Het resultaat zie je op de foto, en ‘t was lekker!