Webpalet

Ongelofelijk zeg, dat ik dat nog mag meemaken.

Na de gigantische fotobewerkings-achterstand die ik in het afgelopen jaar heb opgelopen door ziekte van Eveline, door verbouwingen, door verhuis en door zwangerschap, ben ik er nu - het is vakantie - eindelijk in geslaagd die achterstand weg te werken.

Waar op het ergste de teller van ‘te bewerken foto’s’ op 900+ foto’s stond, staat er nu dit te lezen in mijn Lightroom:

Waaaah, wat een geweldig bevrijdend gevoel. Leve de vakantie!

Verschiet dus niet als u binnenkort her en der stokoude foto’s van mij ziet opduiken als waren ze glimmend nieuw

Nu onze verhuis achter de rug is, wordt ons leven eindelijk stilaan weer wat rustiger. We leven niet meer op het hectische ritme van enkele weken geleden, maar kunnen weer af en toe tijd maken om - tussen het werk dat nog overblijft - te relaxen, en we kunnen ons sterk verwaarloosd sociaal leven weer revitaliseren; stilaan gaan de etens-uitnodigingen weer de deur uit.

Ik had jullie hier graag ook met trots en vreugde meegedeeld dat ik ook mijn fotohobby weer ten volle opgenomen heb, maar ik moet al beginnen met slecht nieuws op dat vlak.

Ik had effectief vorig weekend vol enthousiasme mijn fototoestel weer ter hand genomen, om weer met het betere amateurwerk bezig te zijn, en was begonnen met een hele reeks foto’s van onze Kobe, want onze  meest recente dateerden ondertussen uit de kersttijd.

Op mijn kaartje stonden nog foto’s van ‘den bouw’, van begin januari tot nu, want het was er in tussentijd niet van gekomen die ervan te halen. En tussendoor stonden er nog foto’s van een feest op. Er was dus werk aan de winkel.

En zondagavond had ik me dan ook enthousiast achter mijn pc gezet, om eindelijk eens aan die berg foto’s te beginnen.

En toen liep het fout. Eén verkeerde handeling. En roesj - heel mijn kaartje leeg. Boem patat. Weg. Alles. Verdwenen in het grote digitale gat.

Dé fout die ik toen gemaakt heb, is om te panikeren, en vanalles van undo-toestanden en zo te proberen, tegen beter weten in, waardoor er vanalles van verkeerde bestanden op het kaartje geschreven werd.

Was ik kalm gebleven, ik had éérst en vooral een recovery-tooltje losgelaten op het kaartje, en vermoedelijk nog zowat alles kunnen recupereren. Maar doordat ik nu eerst gefoefeld en geschreven had, en pas daarna aan de recovery was begonnen, waren heel wat bestanden reddeloos verloren.

Heel wat, dus niet allemaal. Ik heb een behoorlijk deel foto’s kunnen recupereren. Van elke fotoreeks waren er nog wel een aantal exemplaren over. Bijvoorbeeld deze foto van Kobe die het startschot gaf van een nieuw fotografie-seizoen.

Anticommercieel als hij is, bedekt hij de merknaam. Maar de boodschap is duidelijk.

Een valse start dus. Met veel verloren foto’s en enkele gerecupereerde. Maar er zijn geen rampen gebeurd. Het motiveert me alleen maar om die schade des te beter in te halen.

De komende weken komen er dus weer foto’s aan.

Ik ben daar alvast blij over. En Kobe ook, eigenlijk.

Zaterdagmiddag, 12 uur. Normaal gezien verschijnt er nu een wekelijkse foto op deze blog, in de rubriek “Foto op zaterdag”.

Maar niet vandaag. Ik heb geen foto voor jullie klaar, en weet je wat? Ik vind het niet erg.

Ik heb op mijn fotografisch gezaag van vorige week heel wat zinvolle reacties gekregen per blog en per mail, waarvoor dank. Vooral in mijn mailbox zijn enkele zeer mooie en treffende schrijfsels verschenen, en dat heeft mijn grijze massa in werking gezet. Dat rijp denkproces heeft onder andere het besluit opgeleverd om de ‘foto op zaterdag’ te schrappen.

Op zich was er niets mis met het ‘Foto’-aspect, maar wel met het ‘op zaterdag’-deel.

In Toy Story 2 zit er een scene waarbij een oude man wat speelgoed komt restaureren en daarbij ruim zijn tijd neemt met het geweldige excuus “you can’t rush art”. Ik heb absoluut niet de pretentie te zeggen dat mijn foto’s art zijn, maar ik besef nu wel dat tijdsdruk verkeerd is. Als ik fotografie als plezante hobby wil houden, moet ik gewoon op mijn eigen tempo mijn eigen ding zoeken en doen, en daarbij niet per se elke week een publicatie doen. Een strak tijdschema breekt de spontaniteit, en kan het plezier wegnemen. Dus voortaan krijgt u van mij een foto wanneer het past.

Er worden vandaag dus geen bruggen opgeblazen en geen fototoestellen uit het raam gesmeten; de rubriek wordt gewoon herdoopt tot Fotopalet. Weg tijdsaanduiding.

U zult mij voorlopig niet meer horen zagen over mijn fotografie. Ik zoek verder mijn eigen ding uit. En als ik zin heb, laat ik u een foto zien. En als u zin heeft, reageert u daar op. Maar met zelf meer dan 100 blogs in mijn feedreader besef ik nu ook dat een gebrek aan reacties niet per se wijst op een gebrek aan interesse. Wat zijn we op een week tijd oud en wijs geworden.

En daarmee heb ik voorlopig genoeg van uw kostbare tijd gevergd. Bedankt voor uwaaaandacht en een fijne zaterdag verder!