Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
O ja. Met al dat gedoe met die Sim-kaart gisteren, ben ik gisterenavond in een zeer nostalgische bui vervallen en weer vollen bak SimCity 3000 beginnen spelen…
Ik waande mij precies weer in de examens. Ik speelde namelijk enkel computerspelletjes tijdens de blok en de examens. Wreed eh.
Maar ‘k heb veel schoon steden gebouwd!
Afgelopen dinsdag heb ik een videoconferentie vanuit Nederland bijgewoond in verband met Second Life. Pierre Gorissen van Fontys Hogescholen Nederland kwam vertellen hoe zij met de hogeschool aanwezig waren in Second Life: Fontys bezit er een eigen eiland.
Het grappige is: dat eiland zweeft ergens in de lucht. Dat kan allemaal in Second Life.
Het beeld van het zwevende eiland, deed me eigenlijk ongelofelijk sterk hieraan denken:
Doet dit een belletje rinkelen? Puur jeugdsentiment ten top? Het Liegebeest! Mwoehahahaha!
Ondertussen al meer dan 20 jaar oud, wat vliegt de tijd. Een creatie van o.a. Frank Dingenen, met Sien Eggers als stem van Fientje! En die poppen! Met echte mensenhanden!
Waaaaaaah!
Een historische vondst!
Het skelet van PacMan is opgegraven!
Als u door het zien van deze foto in een nostalgische bui verkeert, dan kan u terecht op pacmangame.net.
Nostalgie heeft weer toegeslaan te huize Titeca.
Ik ben een choco-eter. Yup, echt wel. Ik kan ongelofelijk genieten van een lekkere boterham met wat hesp, of met een sneetje kaas, of een slaatje, of wat confituur, maar er gaat niets boven een goed belegde boterham met choco.
Toen ik klein was, was Nutella als choco een ’specialleke’ bij ons thuis. Voor op zondag. Of voor bij speciale gelegenheden. Of als het een keer lang geleden was.
Tegenwoordig, nu ik zelf de hoofdbeslisser over de huischoco ben, is Nutella het standaardmerk op tafel, zoals bij zoveel gezinnen. Zodra onze Kobe voor het eerst boterhammetjes met choco mag eten, zal hij mogen kennismaken met deze heerlijke cacao-noten-brij.
Vorige week heb ik uit nostalgische overwegingen een pot ‘Kwatta’ gekocht. Waar Nutella de referentie is op gebied van hazelnotenchoco, is Kwatta een van de oerchoco’s op basis van pure chocolade. Tegenwoordig bestaat Kwatta ook in hazelnotenvariant, maar echte Kwatta is het pure, zwarte spul.
Toen ik vanochtend de Kwatta breed over mijn boterham uitsmeerde, overviel me nóg een nostalgisch moment. Ik zag het zwarte smeersel, en ik dacht: “Pastador”.
Bij wie onder jullie doet dit een belletje rinkelen? Pastador, ondertussen al zo’n kleine 20 jaar niet meer verkrijgbaar. Pastador, een oerchoco van Cote d’Or. Pastador, geleverd in grote stevige, afgerond vierkante, glazen bokalen. Met een plastieken etiket rondomrond. Pastador, een heerlijk luchtig smeersel op basis van pure chocolade.
Er bestaan veel lekkere pure choco’s, zoals de zwarte Kwatta of de choco van ‘t Boerinneke, maar geen één komt qua smaak en vooral luchtigheid in de buurt van Pastador. Of beter gezegd: in de buurt van wat Pastador in mijn hoofd is.
Want zo gaat het wel vaker met zaken waar je heimwee naar hebt: je hebt vage herinneringen uit je kindertijd, je hebt het al lang niet meer gezien of geproefd, en naarmate de jaren verstrijken neemt het meer en meer mythische proporties aan.
Misschien zou ik bijzonder ontgoocheld zijn als ik een boterham met Pastador zou aangeboden krijgen. “O, is het dat maar? Ik had er toch betere herinneringen van.” En misschien moet ik me dan gewoon tevreden stellen met de herinnering aan deze grote, mythische choco, die om onduidelijke redenen uit de winkelrekken werd gehaald, en die niet meer terugkomt.
Net zoals je beter geen afleveringen van Merlina herbekijkt. Of zoals je beter je cassetjes van tante Terry uit je kindertijd niet herbeluistert. Of zoals je van al het gesuikerde snoepgoed dat je in je kindertijd met kilo’s tegelijk naar binnen stak, beter afblijft.
De herinnering en het verlangen zijn soms beter dan het echte spul.
Maar een lekkere boterham met Pastador… goh…
Nu, dít vind ik wél geweldig aan deredactie.be. Een nostalgiesch fimmelke met de verschillende begingeneriekjes van het BRT-journaal! Jahoho!
Ik ben herinneringsgewijs mee vanaf 1′37″. Et vous?
Wie in de omgeving van het station van Dendermonde woont, hoorde vorig weekend gefluit. Stomend gefluit.
Dat gefluit was niet afkomstig van de stoomketel in de keuken, maar wel van de stoomtrein die in het station stond te wachten. De stoomtrein Dendermonde-Puurs.
Nostalgie op spoor 1!
Zie, de ene verhuis is nog maar net afgerond (onze verandering van woonplaats), en ik begin al aan de volgende, de tweede op twee maanden tijd.
Een werkverhuis deze keer. Neen, ik verander niet van werk, maar wel van bureau, ik ga een gebouw verder zitten. En dus ben ik begonnen met het leeghalen van mijn kasten en tafels, waar zich 7 jaar geschiedenis heeft opgestapeld.
Zo’n verhuis is altijd goed om ne keer goed weg te smijten (zeker als je naar een kleiner lokaal gaat), en zo neem ik ook nu afscheid van een aantal museumstukken die ik in de loop van die 7 jaar verzameld heb: mijn reuzegrote Adobe-doos, Apple-posters aan de muren, enkele heerlijke cartoons, mijn O’Reilly poster “Geschichte der Programmiersprachen”, een doos ontbijtgranen uit 2003, en deze schitterende reclame van Axion, die ik jullie niet wil onthouden:
Schitterend, altijd gevonden. En deze reclame heeft dus altijd aan mijn kast gehangen.
Van een aantal nostalgische zaken kan ik voorlopig nog geen afscheid nemen: mijn rode iMac, mijn Mac Color Classic, en een aantal kleine prulletjes.
Maar hup, nu voort verhuizen!
Jawadde! Er is een vervolg op ‘Koning van Katoren’ op komst!
De nostalgie! Koning van Katoren! De avonturen van Stach, twintig jaar geleden nog volledig door een van onze kampleiders voorgelezen op koorkamp, avond na avond. Fantastisch was dat!
Ik weet niet of ik een vervolg durf lezen. Volgens mij gaat dat de magie wat doorprikken…
Jawadde, jong. Jawadde…
Recente reacties