Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Kijk! Kijk!
Ze hebben bij De Standaard een stagiair in dienst genomen, die net ontdekt heeft dat het leuke programma “Photoshop” daar op de computers staat. Fijn om artikeltjes op te leuken!
Uit het artikel “Delhaize bekijkt overname Carrefour-winkels“:
Hoe geestig!
Ik vind dat eigenlijk vreemd. Gisteren is er op een industrieterrein een gasontploffing geweest, die met een beetje ongeluk een ramp had kunnen worden zoals die in Ghislenghien, vijf jaar geleden. Maar dat is blijkbaar een faits-divers, want er staat alleen een klein artikeltje over in de krant, en in het tv-nieuws was het een item van een halve minuut bij het ‘kort nieuws’.
Het feit dat er twee mensen zwaar verbrand zijn, doet er blijkbaar niet zoveel toe. Was er echter een dode gevallen, dan hadden we een week lang de tv niet kunnen aanzetten zonder een reporter ter plaatse te zien, die heel hard zijn best doet om de 25 minuten die het journaal dagelijks aan het item zou besteden, vol te lullen met allerlei gissingen en zinloze weetjes. En dan zou het een gróte schande zijn dat er geen lessen getrokken zijn uit de ramp van vijf jaar geleden.
Het hàd een ramp kunnen zijn, maar het ís er geen. Er zijn maar twee mensen zwaar verbrand. Het is dus niet erg.
Zeg mannekes, ik wil best wel automatisch op de hoogte gehouden worden van het nieuws, maar ge moet nu ook niet gaan overdrijven eh…
Een uittreksel uit mijn mailbox van deze ochtend:
Benieuwd wanneer de mailtjes komen met het antwoord op deze spannende quizvraag.
De trouwe lezer weet dat ik een veelvuldig treingebruiker (pendelaar) ben, en misschien ook wel dat ik een zeer grote interesse heb in het hele treingebeuren. Een tevreden reiziger trouwens - een mens moet regelmatig eens moeten kunnen zagen, maar al bij al raak ik elke dag vrij vlot waar ik zijn moet.
Ik ben vanochtend dan ook serieus geschrokken van het ongeval in Buizingen, en heb vandaag tussendoor het nieuws wat proberen te volgen. Wat er vandaag gebeurd is in Buizingen is een regelrechte ramp, en mijn gedachten zijn bij de nabestaanden van de overledenen. De passagiers uit de voorste wagons, maar niet in het minst ook de bestuurders van beide treinen, die altijd in de frontlinie zitten.
Er is zoals steeds op internetfora weer heel wat gebrul en geroep over de schuld van dit alles en over ‘hoe is dit anno 2010 in godsnaam mogelijk’ en de gebruikelijke ‘typisch Belgisch’ en ”t is weer den NMBS’.
Laten we vooral niet te hard van stapel lopen. Er zal de komende weken/maanden/jaren ongetwijfeld nog heel wat gepalaverd worden over de verantwoordelijkheid van dit ongeval, en vooral: hoe dit in de toekomst kan voorkomen worden. Maar gelukkig blijft dit een uitzonderlijk geval, en de trein is en blijft een veilig en comfortabel vervoersmiddel. Respect voor alle treinbegeleiders en bestuurders
Maar zie, daar komt mijn drang naar ‘duiding geven’ weer bovendrijven. Er is namelijk nogal veel onbegrip en commotie rond het feit dat een trein blijkbaar zomaar ongestraft door een rood licht kan rijden. En terecht misschien. Maar sta me toe om even een paar zaken uit te klaren.
Er zijn wel degelijk heel wat veiligheidssystemen die treinen monitoren en menselijke fouten tot een minimum proberen te beperken. Er zijn treindetectiesystemen op de sporen, en er zijn de zogenaamde ‘treinbeïnvloedingssystemen’ die al jaren in zekere mate de meeste treinen kunnen doen afremmen waar nodig. Het enige probleem: die zijn een beetje verouderd.
Leest u er anders de uitleg op Wikipedia even over na. Het klassieke systeem werkt zo: bij elk sein (verkeerslicht) ligt een ‘krokodil’ op de sporen, en de trein voelt door stalen borstels welke elektrische spanning er op die krokodil zit. Bij een groen licht is dat een negatieve spanning, bij een geel (oranje) is dat een positieve spanning, en bij een rood licht is dat… geen spanning. Een trein weet dus wanneer hij een groen en een geel sein passeert, maar niet wanneer hij een rood sein passeert. Vandaar dat er door een rood licht kan gereden worden. Stom, natuurlijk.
Maar, hier komt de clue van het systeem: wanneer je info naleest over de betekenis van de seinen, dan zie je dat een sein enkel groen is wanneer het volgende sein ook op groen of op geel staat. Wanneer het volgende sein rood is, dan zal het eerdere sein dus geel zijn. En bij het passeren van een geel sein moet een bestuurder expliciet een knop indrukken en zelf afremmen, zoniet zal de trein automatisch afremmen. Dus voor een bestuurder een rood sein passeert, heeft hij in principe steeds een geel gehad. Dat vermijdt dus niet dat er door rood gereden worden, maar het vermindert de kans in ieder geval al serieus.
Natuurlijk zou het zinvoller zijn als het systeem ontworpen was zodat een groen sein niets deed, en een geel en een rood sein wél opgemerkt werden door de trein. Waarom dat niet zo is, weet ik ook niet. Ik weet alleen dat dit een heel oud systeem is (1930), en dat er ondertussen veel uitgebreidere en betere systemen bestaan, en dat die betere systemen ook op verschillende lijnen en treinen in België geïnstalleerd zijn (TBL1+), maar ik weet ook dat elke invoering van een nieuw systeem gigantische investeringen en aanpassingen vragen, zowel aan de treinen als aan de sporen. Feit is dat de invoering van het nieuwe systeem vertraging heeft; na de treinramp in Pécrot in 2001 was een versnelde invoering beloofd.
Wat is er vanochtend in Buizingen precies gebeurd? We weten het nog lang niet, en we zullen het misschien ook nooit weten. De lijn was uitgerust met het nieuwe veiligheidssysteem, de trein nog niet. Maar laten we nog niet te veel met de vinger wijzen. Laten we hopen dat de dood van deze slachtoffers op zijn minst tot gevolg heeft dat er een serieuze inhaalbeweging kan gebeuren om de veiligheid nog te verhogen, en dat dat op een serene manier kan gebeuren.
In tussentijd blijf ik met een gerust hart dagelijks de trein nemen. Zoals nu, op dit eigenste ogenblik. Want een rustige trein is de ideale plek om wat te lezen, wat te babbelen, wat te werken, of om blogartikeltjes te schrijven.
Dendermonde station, deze ochtend. Mijn trein vertrekt met de gebruikelijke reizigersset richting Mechelen/Leuven.
Baasrode-Zuid. Een heks met groen haar stapt op de trein.
Buggenhout. Drie spoken stappen op.
Malderen. Een pompoen op pootjes wringt zichzelf de trein op.
Londerzeel. Nog een aantal heksen vervoegen de eerste, deze keer met zwart haar.
Mechelen. Het bonte gezelschap stapt af.
Heverlee. Op weg met de fiets van station Leuven naar mijn werk, moet ik even stoppen voor Piet Piraat himself die het zebrapad oversteekt.
Okee, ofwel heeft er een of andere verstrooide pippo de deur naar de onderwereld laten openstaan, ofwel is het vandaag carnaval.
Ik denk dat ze een nieuwe glazen bol moeten kopen op de verkeersredactie van De Standaard.
Ze zitten er maar 770 kilometer naast…
Toen ik klein werd, werden de telefoons steeds kleiner en kleiner. De lompe zwarte toestellen met draaischijf werden eerst vervangen door beige telefoons met druktoetsen, en later door elegante hangmodelletjes die tegen de muur nauwelijks nog opvielen, om tenslotte vervangen te worden door kleine, digitale, huistelefoons.
De mobilofoon - te gek gewoon - nam vroeger een halve auto in beslag. Wilde je telefoneren onderweg, dan nam je toch best een ruime auto. Toen kwamen de eerste GSM’s, waarmee je iemand dood kon slaan, om geleidelijk aan vervangen te worden tot modelletjes die zo klein geworden zijn dat je ze tussen je sleutels in je zak verliest.
Toen kwamen de smartphones. Ultraplatte telefoons, maar met een ruim aanraakscherm, en een resem nieuwe mogelijkheden. Okee, ze zijn iets groter dan sommige ‘gewone’ GSM’s, maar ze vervangen je GSM, je agenda, je walkman, je fotocamera, je adresboek en je GameBoy, en dat scheelt een pak in je broekzak.
En toen dacht Apple “al dat klein gedoe is voor niks nodig” en brachten ze een joekel van een iPhone uit ter grootte van een laptop, waarmee je noch kan bellen, noch kan SMS’en, noch deftige programma’s kan draaien. Te groot voor de broekzak, de broos voor de rugzak.
Revolutionair, heet dat.
Kardinaal Danneels gaat met pensioen als aartsbisschop van België, en een opvolger is in zicht.
U zult mij hier geen waarde-oordeel horen spreken over de oude of de nieuwe aartsbisschop - daarvoor zijn er genoeg andere media - maar ik wil eventjes de puntjes op de i zetten over een veel voorkomende verwarring.
Velen zeggen en schrijven dat we een nieuwe “kardinaal” krijgen. En dat Danneels nu geen kardinaal meer is.
Fout. We krijgen een nieuwe aartsbisschop. En die nieuwe aartsbisschop zal waarschijnlijk op korte termijn kardinaal worden. Maar beide titels staan eigenlijk los van elkaar.
Aartsbisschop (met een t!) is een functie, kardinaal is een soort titel. De kardinalen zijn het vriendenclubje van de paus, die ook een nieuwe paus mogen kiezen. Kardinalen zijn de rooie rakkers in het Vaticaan, die ook voor de naam van het gelijknamige, rode vogeltje gezorgd hebben. De aartsbisschop daarentegen is de baas van een aartsbisdom, net zoals een bisschop de baas van een bisdom is, een deken de baas van een dekanaat en een pastoor de baas van een parochie. Maar binnen één aartsbisdom kunnen er gerust meerdere kardinalen zijn. Zoals Kardinaal Joos uit Landskouter, die in 2003 tot kardinaal werd “gecreëerd”, maar een jaar later helaas het loodje legde.
Dus Kardinaal Danneels blijft kardinaal, en als bv. André Mutien Léonard de nieuwe aartsbisschop wordt, zullen we niet automatisch ‘Kardinaal Léonard’ mogen zeggen.
Terwijl we dan toch bezig zijn: de nieuwe aartsbisschop is geen baas van België, maar van het “aartsbisdom Mechelen”, wat neerkomt op grondgebied België. Net zoals de bisschop van West-Vlaanderen de “bisschop van Brugge” is, de bisschop van Oost-Vlaanderen die “van Gent”, enzovoort enzoverder. Maar de kerkelijke grenzen lopen niet per se samen met de aardrijkskundige. En dus zijn er aparte benamingen.
Zo. Blij dat we dat uitgeklaard hebben.
Aaaaaargh, ik verkeer in dubio. To blog or not to blog?
Dé nieuwe marketingtruc (allee, al een tijdje) is om hype te creëren rond iets, en om bloggers erover te laten schrijven. Positief of negatief, doet er niet toe. Als ze maar schrijven. Aandacht!
De afgelopen weken was er hier op deze en andere blogs een advertentie te zien voor een nieuw, veelbelovend product dat vandaag gelanceerd zou worden. Ik geloofde er niet echt in, maar ik was wel geïnteresseerd. En ik had me dus ingeschreven voor de mailinglijst. Met nieuws over de lancering van het product. Vandaag dus.
Zoals verwacht was het allemaal fake. Was het allemaal opgezet marketing-gedoe. Met als bedoeling dat ik nu verontwaardigd schrijf over het ding. En er aandacht aan geef dus. Zoals ik nu doe.
Nogal wat bloggers hadden door dat er stront aan de knikker was, maar niemand kon raden wie er eigenlijk achter de campagne zou zitten. Tot vandaag. En ‘t is verschietachtig. Straf. Verwonderlijk. En eigenlijk ontgoochelend. Flauw. Zielig. Boeee!
Vandaar de dubio: schrijf ik erover, en geef ik het de aandacht die het vraagt, waarmee de marketeers winnen? Of zwijg ik er gewoon over, hetgeen beter zou zijn?
Maar helaas, ik heb voor optie 3 gekozen: een ongelofelijk verwarrend, gefrustreerd artikel schrijven waarin ik weiger de naam van de betrokken firma te noemen. Waarmee ik mezelf uiteraard behoorlijk zielig opstel, en de nieuwsgierigheid bij de lezer opwek, die dan uiteraard op zoek gaat naar waar het over ging, waarmee ik het product eigenlijk tóch aandacht geef, en de marketeers weeral eens winnen.
Aaaaaaaaaaaaaaaargh!
Ik moet me thuis binnenkort eens bezig houden met mijn chauffages. Ontluchten en zo van die toestanden. Punt is dat ik het kleine sleuteltje om de verwarming te ontluchten, niet meer weet zijn. Dus om mezelf eraan te herinneren dat ik nog eens moet kijken voor zo’n ding, staat er al een tijdje de volgende reminder voor mijn neus te dansen:
Noem mij gerust een zieke geest enzovoort, maar iedere keer ik dat woord zie, lees ik dus: “ontuchtsleuteltje”. Vul zelf maar in wat zo’n ontuchtsleuteltje dan wel moet voorstellen, maar ik stel er mij een sleutel bij voor om het hangslot van een kuisheidsgordel los te doen.
Zieke geest. Zieke geest.
Potverdikke, ik ga een klachtenbrief schrijven. Naar de hemel.
Voor een keer dat het deftig sneeuwt, op een vrije dag dan nog, mag het toch wel deftige plaksneeuw zijn waarmee je een majestueuze sneeuwman kunt bouwen zeker? En niet van die onnozele poedersneeuw die misschien goed is om een kerstboom mee te versieren of om op uwen Brusselse wafel te doen, maar die zelfs met een tube Pattex nog geen klein beetje bijeen houdt…
Grmpf. De sneeuwmanbouwende huisvader is gefrustreerd.
De Sint is langsgeweest op den burroo. Er zijn overal in het gebouw weer allerlei lekkernijen te vinden.
In de koekjesdozen zitten dit jaar een boel Bumba-koekjes. Ja, Bumba-koekjes. Madeleintjes met het vrolijke peuterclowntje erop. Met een extra slok melk. Om groot en sterk te worden.
Wil de Sint ons iets duidelijk maken? Moeten we nu ook als Hopla-konijnen door de gang springen?
Nu ja, hij kon ons moeilijk elk een Kinder Surprise geven, nietwaar? Geef aan een bende informatici een speelgoedje dat ze zelf in elkaar mogen steken, en je ziet de productiviteit fiooeeeeeeew en steile duik naar beneden nemen.
Dan maar Bumba-koekjes. En een speculoosje. En een chocolaatje!
Smakelijk!
We hebben op ‘t werk zo’n waterfonteintje. Je weet wel, zo’n ton van 18,9 liter op een verdeelkraantje, en dat doet broebel-broebel als je er water uit tapt.
Het is al het tweede fonteintje op enkele jaren tijd, want wegens raamcontracttoestanden zijn we enkele jaren geleden overgeschakeld van Sip-Well naar Culligan.
Jammer. Want hoewel Sip-Well nu niet direct het allerlekkerste water was dat er bestaat, is Culligan-water ronduit slecht.
Een kwestie van persoonlijke smaak natuurlijk, maar ik weet dat ik met mijn mening lang niet alleen ben, en dat veel collega’s problemen hebben met de zandsmaak van het water.
En kijk, blijkbaar vinden ze dat bij Culligan zelf ook. Het is nu al een tijdje dat ik dagelijks op weg naar het werk een bestelwagen van Culligan passeer, met daarop deze foto:
Een baby met de vinger in de keel. Het uuuwgrk-gebaar. “Culligan. Zum kotsen!” Eerlijk, dat wel.
Ach ja, een naakte vrouw gebruiken om uw water verkocht te krijgen is ook niet alles…
Recente reacties