Met statistieken kan je alle kanten uit

Feit 1: De stiptheid van de treinen was vandaag subliem! We waren zelfs iets te vroég in Leuven.

Feit 2: Het aantal reizigers was op deze brugdag minimaal. Ik had zowat een hele treinwagon voor mij alleen.

Ergo: De vertragingen bij de NMBS zijn àllemaal de schuld van de reizigers!

(en zo werken statistieken dus…)

Rechtzetting

Donderdag heb ik van verschillende kanten een link gekregen naar de site met de gratis fietslampjes – u kent hem wel. Omdat het me trof hoe makkelijk en zonder problemen mensen daar hun gegevens achterlaten en de actie delen via sociale media, wou ik graag uitleggen waarom je bij zo’n sites op je hoede moet zijn en heel erg moet stilstaan bij de gevolgen van het invullen van je gegevens. De invullers worden verleid door de belofte van de gratis lampjes en beseffen vaak niet wat voor hoeveelheid commerciële mails ze zich op de hals halen. Bovendien las ik op verschillende plaatsen getuigenissen van mensen die de beloofde cadeautjes bij gelijkaardige acties niet ontvangen hadden. Daarom besloot ik een artikel te schrijven op mijn eigen, persoonlijk blog waarin ik uitlegde waarop je allemaal moet letten, en hoe je kan weten wanneer je moet op je tellen passen bij het invullen van een website. Het artikel in kwestie hebt u vast gelezen.

Het artikel werd vrijdag opgepikt door diverse nationale media, en op die manier is het als een lopend vuurtje rondgegaan. De bezoekersaantallen van mijn website liegen er niet om.

Wat ik daarbij erg jammer vind, is dat de nieuwswebsites in kwestie weinig moeite genomen hebben om zelf wat aan bronnenonderzoek te doen, en mijn woorden verdraaid hebben – wellicht om er een beter verkopend journalistiek verhaal van te maken – en er zelf verdere conclusies aan geknoopt hebben. Ik citeer enkele titels van artikels:

  • “Gratis fietslichtjes” blijkt gigantische internet-oplichterij
  • Oplichters bieden gratis fietslichten aan op website
  • Oplichters proberen slag te slaan met gratis fietslichten

In de artikels zelf worden er stukken van mijn blogartikel geciteerd, en wordt mijn naam genoemd. Op zich heb ik met dat laatste geen probleem, maar ik heb er wel een probleem mee dat in dezelfde artikels ook mijn werkgever en mijn functie genoemd werd, terwijl deze hier volledig irrelevant was. Mijn blogartikels schrijf ik uit persoonlijke naam, en deze hebben niets met mijn functie te maken. Enkele kranten hebben mij in een kwakkel op een bepaald moment zelfs “professor Karel Titeca” genoemd, hetgeen absoluut uit de lucht gegrepen is. Gelukkig heb ik al deze specifieke fouten vrij snel kunnen laten rechtzetten en hebben de kranten in kwestie mijn functie ook verwijderd, waarvoor mijn dank.

Wat overblijft is dat de site in kwestie in de nationale media er vlakaf van beschuldigd wordt één grote oplichterij te zijn, iets wat ik in mijn eigen artikel niet heb gesteld. Ik ben een privé-blogger met een kritische geest, die graag wat aan bewustmaking doet, en ik ben in mijn tekst van een aantal eigen veronderstellingen uitgegaan, maar ik wil mij niet uitgesproken hebben over het feit of GratisFietslicht.be er illegale activiteiten op nahoudt of niet. Ik heb gezegd in het artikel dat ik betwijfel dat de lichtjes effectief opgestuurd zullen worden, maar iedereen geniet het voordeel van de twijfel. Als de lampjes effectief opgestuurd worden naar de invullers, dan zijn ze wel degelijk legaal bezig. De invullers zijn daarbij akkoord gegaan met de zeer brede algemene voorwaarden van de site, en verklaren zich dus akkoord om commerciële e-mails te ontvangen van de partners van de site. Grote hoeveelheden e-mail die dus eventueel zouden volgen zijn legaal ook perfect gedekt.

Ik hoop van harte dat de vele invullers hun lampjes effectief zullen ontvangen, en dat zij zich vlot zullen kunnen uitschrijven van de commerciële e-mails die hen niet interesseren. Ik hoop ook dat al deze publieke aandacht voor enige bewustwording gezorgd heeft bij de vele duizenden lezers, en dat we met ons allen voorzichtig omspringen met de kleine lettertjes voor we iets ondertekenen. En ik hoop ook van harte dat we van nieuwswebsites ten allen tijde correcte informatie en bronnenonderzoek mogen blijven verwachten.

TANSTAAFL*

Onderstaand artikel van mijn privé-blog is de voorbije dagen massaal door de Vlaamse nieuwssites opgepikt en heeft daardoor heel wat zichtbaarheid gekregen. Omdat er in de nieuwsartikels in kwestie overhaaste conclusies getrokken zijn uit mijn woorden, heb ik een rechtzetting geschreven. Klik hier om deze te lezen.

There Ain’t No Such Thing As A Free Lunch

Als iets gratis is, moeten we op onze hoede zijn. Want weinig dingen in het leven zijn zomaar gratis zonder meer.

Helaas pindakaas: in de praktijk werkt het vaak anders. Als iets gratis is, komen mensen er als bijen op een honingpot op af. En dat weten mensen met minder goede bedoelingen ook. En zo lang die eeuwenoude truc blijft werken, zullen er sites blijven bestaan als GratisFietslicht.be.

Yup, een site die vandaag een stuk of 10 keer Facebook- en mailgewijs in mijn richting gesmeten is. “Doen, doen, doen! Gewoon je gegevens invullen en je krijgt gratis fietslichtjes toegestuurd!”

Euhm neen. Toch niet. Ik heb geen idee of het oplichterij is of niet, maar sta me toe om toch argwanend te zijn. Zoals u ook zou moeten zijn. En wel om deze redenen:

  1. Zoals ik hierboven al zei: “gratis”. Liefdadigheid op ‘t interweb is verdacht.
  2. Laten we de site zelf even bekijken:

    De site is bijeengeplakt met wat foto’s die op internet bijeengescharreld zijn. En ze hebben een goede poging gedaan om het er professioneel uit te laten zien. Maar dat is ook hoe andere dergelijke er uit zien:

    • Het ziet er echt uit
    • Er wordt expliciet benadrukt dat ze geen oplichters zijn (in de vaak gestelde vragen)
    • Er wordt een “betrouwbare partner” in het spel gebracht.
  3. Die “betrouwbare partner” is zogezegd Bpost. Ze benadrukken op hun site dat de lampjes met Bpost verstuurd worden. Tot vanmiddag stond daar zelfs het logo van Bpost in het groot te prijken, maar ik vermoed dat Bpost hier ambetant over gedaan heeft, en ze hebben dat er van gehaald.

    Kijk, da’s natuurlijk een beetje belachelijk eh. Zeggen dat je betrouwbaar bent omdat je verstuurt met Bpost is hetzelfde als zeggen dat je betrouwbaar bent omdat je de adressen schrijft met Bic.
  4. Op hun site prijkt ook in het groot dat ze al meer dan 145.000 lampjes verstuurd hebben. Wat verderop staat zelfs een nog groter getal dat tegen de 200.000 aanloopt. Ik wil hun logistiek niet onderschatten hoor, maar ik ben eens in de records van DNS.be gaan snuisteren, waar je kan zien hoe lang de domeinnaam “GratisFietslicht.be” al bestaat.

    Wat blijkt? De domeinnaam bestaat nog maar een week. Dus de site zelf (in deze incarnatie) ook nog maar hoogstens een week. Ik twijfel niet aan de kracht van sociale media en virale verspreiding, maar 200.000 lampjes op een week? 28.500 lampjes per dag? Komaan…
  5. En dan zijn er nog de “Veelgestelde vragen”. Waar er consequent over “fiestverlichting” gesproken wordt. 🙂 Antwerpse feestverlichting eigenlijk.
    Oeps… foutje in de professionaliteit.
  6. Als je nu nog niet gillend weggelopen was van de site, dan begint het nog maar. Laten we er eens van uit gaan dat je effectief wil mee doen met de actie, dan moet je je naam, adres en e-mailadres opgeven. Maar je verklaart je ook akkoord met de algemene voorwaarden. En dat staat gelijk aan het tekenen van een blanco cheque. Vanwege deze verklaring:

    De voorwaarden kunnen ten allen tijde gewijzigd worden zonder kennisgeving. Pas op, je zou er van verschieten bij hoeveel sites dit het geval is, maar hier dus in ieder geval ook.
  7. Voor je verder gaat, moet je ook kiezen wat je wil ontvangen.

    Okee. Dit vind ik dus megaweird. Dan ga je voor iets gratis, en dan moet je kiezen tussen een voorlichtje, een achterlichtje of allebei. Allemaal gratis. Unk.
    “U wint met de loterij! Kies een winnend lot van 1000 euro of een winnend lot van 1100 euro. Of allebei mag ook.”
    Overigens, als je toch “Voorlicht” of “Achterlicht” kiest wordt dat in de rest van het proces wel aangepast naar de standaardkeuze “Voor en achterlicht” hoor. 🙂
    (de programmeurs hebben er blijkbaar geen rekening mee gehouden dat iemand het anders zou kiezen)
  8. Goed, we zijn eindelijk zover dat we onze gegevens verstuurd hebben. Maar haha, vòòr we onze lampjes krijgen, moéten we dit wel eerst even delen op onze Facebook wall. Geen Facebook, geen lampjes!

    Overigens heb ik in bovenstaande screenshot het adres onleesbaar gemaakt, omdat daar het adres van iemand anders stond!! Ai ai ai toch, zware technische fout.
  9. Ben je ingelogd op je Facebook, dan hebben ze die gegevens dus ook lekker, en hebben ze bovendien het virale van hun actie in gang gezet: door zelf lampjes te bestellen maak je reclame bij je vrienden. Meestal met de persoonlijke boodschap “Waaaaw! Megasuperkeicoolinteressant! Doen!” erbij.

    Let er overigens op dat het logo van Bpost hier wel nog te zien is (omdat dit nog in de cache van Facebook zit). Komt hen even goed uit.
  10. Hehe, dan denk je dat je er éindelijk bent. Niets van. Ze hebben nog niet genoeg gegevens van je, dus er volgt nog een “laatste stap”:

    Je wordt verplicht om een enquete in te vullen. Die “enquete” is een nieuwe wedstrijd, waar je allerlei geweldige prijzen mee kan winnen:

    Waaaw! Het blijft goodies regenen! Onze dag kan niet stuk.
  11. Hier zit de volgende adder – wat zeg ik – cobra onder het gras: je moét je akkoord verklaren om je gegevens door te spelen aan een hele reeks commerciële partners, die er stuk voor stuk voor bekend staan u werkelijk plàt te spammen:
  12. Dacht je dat we er al waren? Niets van! Nu word je nog eens door 15 vragen geloodst die je één voor één extra aanbiedingen willen aansmeren:

    En waarbij het pas écht degoutant wordt als ze op je schuldgevoel beginnen spelen:
  13. 15 vragen later krijg je éindelijk toegang tot je fietslampjes en kan je alles doorsturen. Maar het lijkt me twijfelachtig of de lampjes ook effectief in de bus gaan belanden. En zo ja, of het de geafficheerde lampjes zullen zijn.

Mag ik mijn betoog hier staken? Is het nodig dat ik nog verder verklaar waarom ik mijn twijfels heb bij de oprechtheid en de echtheid van dit alles?

Is het oplichterij? In de strikte zin van het woord wellicht niet, want je verklaart je expliciet akkoord met alle spam die ze in je richting gaan sturen. Maar ze strikken wel de argeloze internetbezoeker die hier helemaal niet bij stil staat. Een stel goede lampjes kost in de winkel 5 euro, dus stel jezelf de vraag of het dit allemaal waard is.

Als er toch nog mensen zouden twijfelen, lees dan de commentaren van de mensen die getuigen dat dit soort sites al jaren bestaat en dat ze nog nooit een lampje gekregen hebben. Allerlei “interessante” aanbiedingen in de mailbox en op de telefoon daarentegen…

Ach, ik mag me niet zo opwinden in die dingen. Maar toch. Maar toch.

Disclaimer: Dit artikel is – zoals alle artikels op deze blog – geschreven uit persoonlijke naam en heeft niets te maken met mijn werkgever. Het artikel is ook geenszins diepgaande onderzoeksjournalistiek. Het is mijn persoonlijke mening over één van de vele dergelijke acties op internet die argeloze surfers proberen te strikken.

Duopolies

Computers

Nu de wereld niet vergaan is eind 2012 zijn we met zijn allen vrolijk begonnen aan het beleven van 2013. Een jaar waarin er – net zoals ieder jaar – weer heel wat gaat veranderen. Niet in het minst op de technologiemarkt.

Het jaar is nog vers, en de nieuwtjes stromen al binnen. Bijvoorbeeld over het nieuwe Ubuntu-besturingssysteem voor smartphones.

Lovenswaardig. Ik ben altijd al een Linux-sympathisant geweest. En Ubuntu is een fijne Linux-smaak. En toch. Ik zat er echt niet op te wachten. En ik zit er echt niet om te juichen.

Want van al te veel keuzes wordt niemand beter. De fabrikanten niet, de ondersteuners niet, en de klanten niet.

Kijk, wat er nu op de mobiele platformen aan het gebeuren is, is jaren geleden al op de pc gebeurd. De PC-markt bestaat al jaren uit Windows, Mac OS en Linux. En een paar kleintjes.

Dus klanten moesten één van die drie systemen kiezen. En programmamakers moesten kiezen voor welk systeem ze hun programma’s schreven. Meestal voor Windows. En misschien ook voor Mac. En dan was er weer een hele reeks software die enkel op Linux werkte. Maar die dan uiteindelijk ook wel weer bleek te werken op Mac. Want dat is tegenwoordig een halve Linux.

Niet alleen voor de softwareontwikkelaars is dat kiezen en dubbel werken, ook voor de helpdeskondersteuners is dat een hel. Documentatie voor Windows. Welke versie? Voor Windows 7. Maar ook voor Windows XP. En vergeet Vista niet. En nu de documentatie updaten naar Windows 8. Maar dan ook nog documentatie voor Mac.
– “Serieus? Ah maar we hebben hier nog iets liggen.”
– “Ja maar dat is voor OS X 10.6 en ondertussen zien die schermpjes er helemaal anders uit.”
– “Allez, hermaken dan”.
En dan nog Linux.
– “Maar daar beginnen we niet aan. Die zijn slim genoeg om dat zelf uit te zoeken.”

Enfin, niet eenvoudig allemaal. En het resultaat is twintig handleidingen. Die niet onderhouden worden.

Maar l’histoire se répète. Ook op de mobiele markt wordt iedereen met keuzes geconfronteerd. Meer keuzes zelfs. De grote jongens zijn deze keer Android en iOS. Dus je apps kunnen maar beter op die twee systemen werken. Maar liefst Windows Phone niet vergeten. En als het even kan Blackberry ook niet. Over Symbian en Tizen zwijg ik. Vier systemen om apps voor te maken.

Wat voor de klant ook niet goed is. Want geen één software-ontwikkelaar ziet het nog zitten om zijn apps voor àl die systemen te maken. Dus geen één van die systemen zal nog compleet zijn, en alle gewenste apps draaien.

En voor de helpdeskmedewerkers is het helemaal hel nu. Beschrijving van de e-mailconfiguratie? Begin maar: Outlook voor Windows, Outlook voor Mac, Windows Live Mail, Thunderbird, Mac Mail, … en dan nog de mobiele systemen: iOS, Android, Windows Phone en Blackberry. Draadloze configuratie? Herbegin maar: alle Windows-smaken, alle Mac OS-smaken, liefst ook Linux, en dan nog de vier mobiele systemen. Dertig handleidingen!

Is het dan gek dat ik vind dat er geen plaats meer is voor Ubuntu op de smartphone? Ook al is dat gebaseerd op de desktop-Ubuntu? Zelfde basissysteem of niet – de screenshots en de gebruikerservaring gaan toch anders zijn hoor.

Kijk, ik weet dat monopolies voor niemand goed zijn. Laten we vooral niet naar een ongezonde markt met één systeem gaan.

Maar kunnen we in 2013 niet afspreken dat alle goede dingen uit 2 bestaan?

Voorstelletje. Als we nu eens zeggen dat Windows 8 de doodsteek was voor Windows, en dat we enkel nog Mac OS en Linux overhouden op de pc? Ubuntu Linux dan.

En als we nu eens afspreken dat Android eigenlijk een beetje de Linux van de smartphone is, en we daar enkel Android en iOS overhouden?

En als Google nu eens zou toegeven dat Plus niks wordt, en we op de sociale media enkel Facebook en Twitter overhouden?

YouTube en Vimeo voor filmpjes. Flickr en Instagram voor foto’s. Nikon en Canon voor fotografie. Enzovoort.

Of zoiets.

Zou dat geen geweldig administratief vereenvoudigend 2013 worden, zo?

Glazen huisjes

Bedenkingen en hersenkronkels

Ik passeer quasi dagelijks aan het Glazen Huis in Leuven, waar dit weekend de jaarlijkse StuBru-benefietshow weer van start kan gaan.

Al weken zijn ze daar in de weer in Leuven, met het opbouwen van een studio, van containers, van een groot podium op het dak, en van een heleboel zaken rondomrond. Het stationsplein staat goed vol. Wat een verschil met de eerste, gezellige edities.

Ik ben niet op de andere plaatsen gaan kijken, maar ik veronderstel dat ze in Gent en Antwerpen de afgelopen weken hetzelfde hebben gedaan. Want deze laatste editie trekt rond. Drie glazen huizen.

Ben ik de enige die het daar moeilijk mee heeft? Ik twijfel niet aan de efficiëntie van de VRT en de opbouwers, maar die hele set op drié plaatsen helemaal gaan opbouwen, weken aan een stuk, en al dat materiaal driedubbel voorzien, om uiteindelijk een tweetal dagen (!) radio te maken vanuit zo’n studio, dat moet toch een smàk geld kosten? Geld dat misschien beter aan het goede doel besteed wordt? Music For Life bijvoorbeeld?

Enfin, ik wens de presentators en de luisteraars een fijne radiotijd toe. En een mooie opbrengst. En een gezonde darmflora.

De treinfilosofen

Bedenkingen en hersenkronkels

In Man Bijt Hond mag er dan misschien al een rubriekje “De Toogfilosoof” zijn, waarin de beste toogwijsheden worden prijsgegeven, maar de “treinfilosoof” zou alleszins ook een geslaagd concept kunnen zijn.

Als je volkse wijsheden wil horen over de politiek, de Dexia-crisis, en wat de burger er nu juist allemaal van voelt, dan moet je gewoon een willekeurige trein nemen op een werkdag rond 7 uur of rond 16.30 uur, en je oren spitsen.

Onderbouwde en verrassende stellingen gegarandeerd!

Sorry, wij ondersteunen geen standaarden

Bedenkingen en hersenkronkels

“Nu nóg makkelijkere toegang tot de energiedesk via de smartphone app!”

Electrabel meldt ons via straataffiches trots dat het een ‘app’ heeft ontwikkeld om “makkelijke toegang” tot de energiedesk te krijgen. Als er nu één bedrijf is dat niet echt moet stoefen met zijn vreselijke website, dan is het wel Electrabel, maar kom – daar gaat het hier niet over.

Het gaat om die app. De apps schieten als paddestoelen uit de grond. Wil je als bedrijf hip zijn, dan geef je je klanten nieuwe mogelijkheden via een app voor hun smartphone. Toch zeker en vast voor de iPhone. Eventueel voor Android. En als ze écht budget te veel hebben misschien ook voor Windows Phone.

De miljoenen mensen die geen iPhone hebben, die kunnen hun plan trekken met de website. De website – waar geen ontwikkelwerk meer ingestoken wordt, en geen nieuwe toepassingen bijkomen. Ah neen, onze ontwikkelaars hebben de handen vol met het ontwikkelen van al die coole apps!

Een absurde omgekeerde beweging is dat, als je kijkt waar we vandaan komen. 15 jaar geleden had nog lang niet iedereen een computer, en alleen maar een kleine groepje happy few had toegang tot internet. Via de modem. Traag en krakend. Niet erg, want de websites waren ook traag en krakend.

Langzaamaan ontwikkelde het web zich, en werden nieuwe mogelijkheden ontdekt. Waarbij elke browser zijn eigen weg insloeg. Internet Explorer deed zijn eigen zin, Netscape deed zijn best om de standaarden te volgen, later gevolgd door Firefox. En Safari. En Chrome. En een handvol Linux-browsers. En elke browser toonde een webpagina op een andere manier. God, zelfs binnen één merk, Internet Explorer, toonde iedere versie pagina’s op zijn manier.

Meer en meer mensen hadden toegang tot het web, en het web kon meer en meer. Wie geen pc of internettoegang had, die raakte achterop. Maar zelfs als je wel internet had, was je nog niet zeker dat de webpagina werkte: enige standaardisatie was compleet zoek. Als je de pech had dat je een webpagina met de verkeerde browser bekeek, kon je je plan trekken.

Daar lijkt de afgelopen jaren éindelijk verandering in te komen. De meerderheid van de gezinnen heeft internettoegang. Webontwikkelaars houden meer rekening met standaarden, en de browsers groeien qua functionaliteit naar elkaar toe. De meeste webpagina’s gedragen zich tegenwoordig gelijkaardig in Internet Explorer 8, Firefox 3 of 4 en Chrome. Hoera, hoera.

En dan komen de apps. Hopla, weg standaarden! “Wij hebben een superdeluxe fantastische app voor iedereen! Supermakkelijk. Aja, je moet wel een dure iPhone hebben.”

De apps zijn meer dan gadgets geworden. Bedrijven verleggen functionaliteit van hun website naar de apps. Over 2 jaar zal er een hele reeks mogelijkheden zijn, die enkel toegankelijk is via de juiste app. En daar zal je dan staan met je fantastisch nieuwe state-of-the-art laptop uit de Fnac, met de allerlaatste versie van Windows en je supersnelle internetverbinding van Telenet. “Sorry, ons bedrijf doet niet meer mee aan de standaarden. U hebt de verkeerde telefoon.”

Ik word daar eigenlijk niet vrolijk van. Echt niet.