Webpalet

Et voila, het is dinsdag 14 april, en zoals verwacht is Nikon met nieuw spul naar buiten gekomen. De voorspelde Nikon D5000 is er, Nikons eerste reflexcamera met een draaibaar schermpje. Voor de rest zijn de specificaties van dit dingetje niet mis: hoge ISO-gevoeligheid (wat wil zeggen dat je goede foto’s kan trekken in donkere omstandigheden), HD-video, 12 megapixel, en een uiterst compacte body: de camera is dan ook niet het nieuwe instapmodel zoals verwacht werd, niet de opvolger van de D40, maar wel de opvolger van de D60, die in de plaats van de D40 komt. De D60 is nu het instap-model, de D5000 komt ergens tussen de D60 en de D90 in.

Veel meer moet ik daar niet over vertellen, want het staat elders op tinternet al uitvoerig beschreven, bijvoorbeeld bij LetsGoDigital.

Zoals de gewoonte is bij Nikon, is er ook een nieuw lensje bij aangekondigd: de 10-24mm F3.5-4.5G ED, een breedhoek-lens.

Wat is er niét aangekondigd? Een nieuwe flitser, en vooral: de D400. Maar die kan niet lang meer op zich laten wachten…

Nu onze verhuis achter de rug is, wordt ons leven eindelijk stilaan weer wat rustiger. We leven niet meer op het hectische ritme van enkele weken geleden, maar kunnen weer af en toe tijd maken om - tussen het werk dat nog overblijft - te relaxen, en we kunnen ons sterk verwaarloosd sociaal leven weer revitaliseren; stilaan gaan de etens-uitnodigingen weer de deur uit.

Ik had jullie hier graag ook met trots en vreugde meegedeeld dat ik ook mijn fotohobby weer ten volle opgenomen heb, maar ik moet al beginnen met slecht nieuws op dat vlak.

Ik had effectief vorig weekend vol enthousiasme mijn fototoestel weer ter hand genomen, om weer met het betere amateurwerk bezig te zijn, en was begonnen met een hele reeks foto’s van onze Kobe, want onze  meest recente dateerden ondertussen uit de kersttijd.

Op mijn kaartje stonden nog foto’s van ‘den bouw’, van begin januari tot nu, want het was er in tussentijd niet van gekomen die ervan te halen. En tussendoor stonden er nog foto’s van een feest op. Er was dus werk aan de winkel.

En zondagavond had ik me dan ook enthousiast achter mijn pc gezet, om eindelijk eens aan die berg foto’s te beginnen.

En toen liep het fout. Eén verkeerde handeling. En roesj - heel mijn kaartje leeg. Boem patat. Weg. Alles. Verdwenen in het grote digitale gat.

Dé fout die ik toen gemaakt heb, is om te panikeren, en vanalles van undo-toestanden en zo te proberen, tegen beter weten in, waardoor er vanalles van verkeerde bestanden op het kaartje geschreven werd.

Was ik kalm gebleven, ik had éérst en vooral een recovery-tooltje losgelaten op het kaartje, en vermoedelijk nog zowat alles kunnen recupereren. Maar doordat ik nu eerst gefoefeld en geschreven had, en pas daarna aan de recovery was begonnen, waren heel wat bestanden reddeloos verloren.

Heel wat, dus niet allemaal. Ik heb een behoorlijk deel foto’s kunnen recupereren. Van elke fotoreeks waren er nog wel een aantal exemplaren over. Bijvoorbeeld deze foto van Kobe die het startschot gaf van een nieuw fotografie-seizoen.

Anticommercieel als hij is, bedekt hij de merknaam. Maar de boodschap is duidelijk.

Een valse start dus. Met veel verloren foto’s en enkele gerecupereerde. Maar er zijn geen rampen gebeurd. Het motiveert me alleen maar om die schade des te beter in te halen.

De komende weken komen er dus weer foto’s aan.

Ik ben daar alvast blij over. En Kobe ook, eigenlijk.

Deze namiddag had ik verlof, om een paar dingetjes te regelen, en tegen 17h te vroemen richting Anderlecht, waar ik met een 15 à 20 andere bloggers uitgenodigd was om te gaan spelen met wat Canon-gerief, in het bijzonder de nieuwe 5D Mark III II. Een heel leuk initiatief van Canon, vooral als je weet dat de nieuwe 5D nog niet op de markt is, en nog bijzonder weinig mensen hem in handen hebben gehad. (En ja, dàt was het mysterieuze geheugenkaartje)

Het resultaat was een gezellige bijeenkomst van fotografen van alle slag en soort, die met professioneel materiaal en professionele modellen aan de slag konden. Er waren Istvám en Lea - de twee modellen, er was een 5D, er waren verscheidene 1D’s, 50D’s, een 450D, en er was een heel gamma aan lenzen beschikbaar. Waardoor binnen de kortste keren iedereen foto’s van de modellen of van elkaar aan het nemen was.

Ik had het op voorhand nog zo duidelijk gezegd tegen Stefan, die me de uitnodiging bezorgde: “Je weet dat ik een Nikon man ben eh?” - “Jaja!”. Zeer leuk dat ik als Nikon-man welkom was bij Canon (en ik was niet de enige), maar dat maakte dat ik me wel wat onwennig voelde met de toestellen. Zo’n Canon werkt toch helemaal anders dan een Nikon, en ik vond er gewoon mijn weg niet in terug, en kon dus ook de instellingen niet naar mijn hand zetten. Het resultaat is dat het aantal geslaagde foto’s minimaal is.

(modellen: Imm Model Management)

Een ruimere selectie volgt later. Volg ook de andere deelnemers hun foto’s op Flickr.

Niet alleen door de toestellen voelde ik me wat onwennig - ook door het aanwezige volk. Zoals ik schreef waren er fotografen van alle slag en soort, maar er waren vooral fotografen die een stuk professioneler met fotografie bezig zijn dan ikzelf, en dat maakte dat ik me daar een van de rookies voelde, en moeilijk mijn plaats durfde opeisen tussen de toestellen en de modellen. Zeker al niet met een Canon… Gelukkig waren er ook mensen met minder fotografie-ervaring dan ikzelf - dat maakte dat ik me toch iets beter op mijn gemak voelde.

Ik zag en herkende Pietel, Michel, Bert, Nico, Bruno, Ake, Luc, Artur en Serge - mensen wiens foto’s en schrijfsels ik online volg. Maar speelt mijn verlegenheid me op zo’n momenten parten, en heb ik dan niet de moed om die mensen ook daadwerkelijk aan te spreken. Zeker als het soms lijkt op een ons-kent-ons-clubje waar je wat buiten staat. Enkel Pietel nam zoals steeds de tijd om even met me te babbelen, en met stadsgenoot Artur heb ik zelf even een kort babbeltje aangeknoopt. Maar er waren nog veel meer mensen die ik graag iets wilde zeggen of vragen, maar ik vrees dat ik zo’n typische geek ben die online veel te zeggen heeft, maar in het echt een veel te klein hartje heeft. Maar zo waren er vanavond nog…

Maar kom. Ik vond het fijn, en leerrijk. Ik heb geleerd dat Canon-toestellen toch heel anders aanvoelen dan Nikons, dat de 50D en de 5D fijne toestellen zijn, en dat bruikbare hoge ISO-waarden werkelijk butt kicken!!

Dankuwel, Canon en Adhese, voor de organisatie.

O Nikon, wanneer organiseren jullie eens een D700-event voor bloggers?

Met de introductie van de nieuwe Nikon D90 wordt de populaire D80 binnenkort naar het fototoestelkerkhof verwezen. Met de D90 en zonder de D80 telt het DSLR-gamma van Nikon nu 6 telgen: van D40 tot D3. Wie, wat, waar? Waar is het bos, en waar zijn de bomen?

Een overzicht.

• D40: Het kleine broertje van de D80. De D40 werd anderhalf jaar geleden geïntroduceerd als uitgeklede versie van de D80. Deze camera was de eerste Nikon-camera die reflexcamera’s echt bereikbaar maakte voor een zacht prijsje. De ideale camera dus om de overstap te maken van compact naar reflex. Tegenwoordig vind je een D40 met kitlens voor minder dan 400 euro, en dat maakt van deze camera een absolute aanrader.
• D60: Een reclametruukje. De D60 is in wezen een D40 met meer megapixels (10 i.p.v. 6). Nikon moest deze camera introduceren omdat de megapixelrace nu eenmaal hard gestreden wordt, maar onterecht. De 6 megapixels van de D40 zijn voor de meeste toepassingen ruim voldoende, en de meerprijs van deze D60 is dus weggesmeten geld. Een afrader.
• D90: De jongste van de familie. Vandaag voorgesteld, en zeer hip. De eerste reflexcamera met video-functie. De perfecte camera voor de serieuze amateur die 1000 euro aan een goed toestel wil geven.
• D300: De D300 positioneert zich als semiprofessionele camera in het gamma. Een zeer hoogwaardige kwaliteit, een robuuste body en een uitgebreide functionaliteit, voor een betaalbaar prijskaartje. Een D300 body vind je tegenwoordig al vanaf 1500 euro.
• D700: Nog maar zeer recent voorgesteld, maar schijnbaar een regelrechte hit. De D700 is een toestel voor professionals voor wie de D3 net te hoog gegrepen is, of voor semipro’s die een full-frame-camera willen. De D700 heeft dezelfde sensor als de D3 (full-frame) en heel wat van dezelfde functionaliteit, maar in een compactere body, en voor een compacter prijskaartje (2400 euro). Geweldige prijs/kwaliteits-verhouding! Een fàntàstisch toestel, als je het kan betalen.
• D3: Het toestel voor de pro’s. Nikons hoogste camera. Het kwijlbeest. Full-frame, en alle denkbare functionaliteit aan boord. Maar voor veel minder dan 4000 euro haal je dit beestje (zonder lens) niet in huis. Voor hetzelfde geld een D700 én een D300 kopen is voor de meesten een veel betere deal.

Klik hier om het artikel ‘De nieuwe Nikon DSLR-lineup’ verder te lezen

Canon heeft net de 50D voorgesteld, de nieuwe camera voor semipro’s. Maar ook Nikon zal niet achterblijven met augustusaankondigingen: zéér binnenkort - vermoedelijk morgen - wordt de nieuwe D90 voorgesteld, de langverwachte opvolger voor de D80.

De camera is nog niet voorgesteld, er zijn nog geen officiële specificaties bekend, maar tóch heb ik al twee artikels klaar over de nieuwe camera

Update: Ondertussen is de D90 voorgesteld, zoals verwacht vandaag, woensdag. Een zeer mooie nieuwe Nikon. Lees mijn bespreking en bedenkingen, en bekijk de nieuwe Nikon line-up, hier op Webpalet.

Oh!

Zie nu ne keer!

Mijn tellerke van mijn Kodak Nikon is weer op 1 gesprongen.

Ik heb 9999 foto’s getrokken met mijn D80, dus de getallekes waren op.

Tijd voor een nieuw fototoestel!

Hmmm, helaas marcheert dat niet op die manier Maar maak u geen zorgen, we zijn nog steeds zeer gelukkig, mijn D80 en ik. De liefde is nog groot.

Wat niet belet dat ik niet af en toe mag kwijlen op een D300