How zekers, het is ondertussen al weer bijna drie weken geleden dat u nog eens een update kreeg van hoe het hier op het thuisfront gesteld is, na de recente gebeurtenissen. Aangezien ik hier en daar een informerend mailtje krijg, is het tijd voor nog een kleine stand van zaken.
En eigenlijk: het gaat goed. Het gaat goed met Eveline, en het gaat goed met ons huisje.
Eveline herstelt momenteel heel goed. Elke dag gaat het beter en beter, en overdag slapen is niet meer echt nodig. Opnieuw gaan werken komt - na meer dan een maand - eindelijk weer in zicht. Vorige week nog waren we even bang voor een terugval toen Eveline een buikgriep van Kobe dubbel en dik overgenomen had (wegens geen weerstand) en daarbij weer even bedlegerig was, maar dat is zo snel voorbij gegaan als het gekomen is.
Dus: hoera voor de gezondheid, awoert voor de hersenvliesontsteking! Boe! Boe!
En ondertussen zitten we niet stil. Ik vond het enkele weken al fenomenaal wat we op een week tijd voor ons nieuwe huisje allemaal geregeld hadden, maar het is ondertussen nog fenomenaler wat er op een maand tijd allemaal gepland en gebeurd is: onze werkplanning staat nu echt wel zo goed als vast, zowat alle belangrijke knopen zijn doorgehakt, de lening is afgerond, de budgetten zijn opgesteld, en… we hebben een verhuisdatum; op 21 februari wisselen we ons huurhuisje voor ons eigen stulpje.
In tussentijd worden er nieuwe waterleidingen en radiatoren geplaatst, starten we dit weekend met sloopwerken voor schouw, plafond en badkamer, gaan we nieuwe elektriciteit leggen, komt de nieuwe vloer er binnenkort aan, komt er binnenkort een nieuw bad ter vervanging van de uit te breken douche, komen de deuren en deuromlijstingen rond de jaarwisseling terug op hun plaats, kunnen we de muren beginnen afwerken, kunnen we beginnen verven, krijgen de ramen een nieuw kleurtje en wordt de nieuwe keuken geleverd eind januari.
Of we weten wat gedaan? Jazeker, we houden onszelf nuttig bezig
Even een kleine update over hoe het nog met onze gezinssituatie is, na de bewogen week. De rollercoaster begint het wat rustiger aan te doen…
Eveline is sinds vandaag thuis. Ik ben haar na mijn werk gaan ophalen in het ziekenhuis, en op dit eigenste moment ligt ze zalig te slapen in ons eigen, vertrouwde bedje. Ik ben blij dat ze terug is.
Ook onze Kobe was merkbaar gelukkig om zijn mama terug in huis te hebben. We zijn deze week wel iedere dag langsgeweest in de kliniek, maar dat waren korte en vrij hectische bezoekjes. En hier thuis was onze vent wel heel flink, maar vanavond was hij gewoon uitermate vrolijk. Hij heeft hier de hele tijd lopen te tateren en te lopen en te spelen en te doen. Ons gezinnetje is weer compleet!
En nu is het vooral rusten voor Eveline. Ze is nog wel enkele weekjes thuis, en moet het héél rustig aan doen. Maar kom, er zit duidelijk vooruitgang in, en dat kunnen we alleen maar toejuichen.
Ondertussen heb ik ook niet stilgezeten rond ons huisje dat we gekocht hebben. De lening krijgt stilaan vorm, de keuken is zo goed als gekozen, de planning is bijna rond, en de nodige stielmannen zijn geboekt. En weet je wat? We zien alles goed zitten.
Maar we gaan nog drukke tijden tegemoet. Maar we weten waarvoor we het doen eh
Gaat de deurbel. Staan daar drie kinderkes waarvan ik niet eens kan zien hoe oud ze zijn, omdat ze griezelmaskers ophebben. Ah juist ja, Halloween, die onnozele overgewaaide gewoonte.
Ik doe dus open, en roepen ze op de meest onenthousiaste manier “Halloweeeeeen”.
We blijven vriendelijk, en dus ik zeg: “Haha, Halloween. Jullie willen snoepjes zeker?”
Ik heb de laatste dagen zo een beetje het gevoel op een rollercoaster te zitten. Je weet wel: met hele hoge ups, met hele lage downs, en vooral: dat alles aan een razende snelheid.
Het feit dat ik die feed vorige week opgezegd heb, luidt dus het fantastische nieuws in dat we een huisje gekocht hebben. Hieperdepiep, hoera! Na drie jaar zoeken - eerst in Leuven, daarna in Dendermonde - zijn we vorig weekend eindelijk op ons betaalbare droomhuis gestoten. Vrijdagmiddag gebeld, ’s namiddags bekeken, ’s avonds een bod gedaan, op zondag nog eens gaan kijken, en het aanvaarde bod getekend! Woesj!
Gisterenmiddag dan hebben we allen samen de compromis getekend. Dat wil zeggen dat we in januari of februari verhuizen!
En nu willen jullie alles tegelijk weten! Waar? Groot? Klein? Op te knappen? Instapklaar? Met tuin? Met garage?
Het is een halfopen bebouwing, bouwjaar 1986. Het huis ligt op 2 straten van ons huidige stekje, en de ligging kan dus niet perfecter voor ons: Dendermonde, deelgemeente Sint-Gillis, vlak bij het station. En bovendien op 1 minuut wandelen van Kobes onthaalmama.
Er is een hele mooie tuin, en op 50 meter van de tuin een zeer grote garage. Om privacy-redenen krijgen jullie er helaas geen fotootje bij, maar er volgen nog wel fotootjes van het interieur eens we bezig zijn.
Voor we er in trekken gaan de huidige eigenaar en wij nog even stevig doorwerken. Op zich was er niets mis met het huis, maar een recent ontdekt waterlek zorgt er voor dat er een aantal zaken mogen aangepakt worden, en als we dan toch bezig zijn gaan we het grondig doen: nieuwe vloer, nieuwe verwarming, nieuwe keuken.
Er is misschien nog maar een week verstreken sinds het ‘vinden’ van het huis, maar er is al ongelofelijk veel (denk)werk verzet; de ideeën krijgen vorm en de planning staat ongeveer op poten. U kan vermoeden dat het een drukke week geweest is.
Maar. Zoals jullie wel door hadden is het huizenverhaal de ‘up’ in onze rollercoaster. De ‘down’ is dat Eveline het bekijken van het huis, het bieden en het tekenen van de compromis op pure wilskracht en adrenaline gedaan heeft. Want ze is sinds anderhalve week ziek thuis, en is vandaag opgenomen in het ziekenhuis om te recupereren van… hersenvliesontsteking.
‘Hersenvliesontsteking’. Het klinkt heel vies, het is ook heel vies, maar in dit geval klinkt het erger dan het is. Eveline heeft de minst erge vorm (viraal), die niet dodelijk is, en geen blijvende gevolgen heeft. Het is ook niet besmettelijk, dus voor Kobe, voor mij of voor bezoekers is er geen probleem. Wat wil dat allemaal zeggen voor Eveline? Tot nu toe loeiende hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, vermoeidheid. En nu op het gemak rusten en uitzieken. Eveline blijft in het ziekenhuis tot ze aan de beterhand is (normaal gezien ergens midden deze week). Ondertussen worden er nog allerlei bijkomende onderzoeken uitgevoerd, om haar toestand op te volgen. Ze is in het ziekenhuis gewoon het best af - daar kan ze optimaal uitrusten en herstellen.
En ondertussen hebben wij - Kobe en ik, de mannen - het huis voor ons alleen. Het doet heel gek, zo alleen thuis, en Kobe voelt ook dat er iets niet helemaal in de haak is.
Maar we redden ons wel. Alles okee met ons. En de ergste drukte is achter de rug, hebben we de indruk. Nu is het kwestie van de dingen gewoon op hun plooi te laten komen. En dan reikhalzend en plannend uit te kijken naar ons nieuwe huisje.
In tussentijd vergeeft u mij ongetwijfeld enige blogstilte. U hoort nog van ons.
Ik heb zonet één van mijn vele RSS-abonnementen in mijn feedreader geschrapt. Uitgeschreven. Opgezegd. Schluss gedaan. Ik moet het niet meer zien. Weg met die berichten!
En weet je wat? Het voelde ongelofelijk goed aan om op die delete-knop te drukken. Een bevrijdend gevoel!
Hoera!
(voor het geval ge het u afvraagt: meer uitleg volgt wel hoor…)
Koekje iemand? Krijgt u al zin? Tenzij je een collega van mij bent, moet ik je teleurstellen, want ze zijn voorbehouden voor op mijn werk, morgen. Omdat er zondag een verjaring van mijn geboortefeiten plaatsvindt.
De koekjes zijn vandaag gebakken, en Kobe mocht wat helpen. Er zijn veel dingen waar ik naar uit kijk sinds ik een papa ben, maar één van de dingen waar ik toch het meest naar uitkijk, is samen koekjes bakken.
Het koekjes bakken van vandaag was slechts een voorsmaakje. Zoals je op Kobes blog kan lezen, bleef de ‘hulp’ beperkt tot een beetje met de handjes in het deeg zitten. Maar onze kleine kapoen is dol op toekijken in de keuken, en wil alles zien wat er in de potten, pannen en kommen gaat.
Geef het nog een klein jaartje, en we staan samen ingrediënten af te wegen, deeg te kneden, vormpjes te maken, en voorzichtig bakplaten in en uit de oven te schuiven.
Ik kijk er geweldig naar uit. Net zoals mijn collega’s geweldig uitkijken naar de koekjes.
Gisterenochtend geen krant in de bus. Vreemd, maar kan gebeuren. Effe melden aan de klantendienst, en de weekendkrant lezen op de trein - no harm done.
’s Avonds bleek dat vrienden van een paar straten verder ook geen krant hadden ontvangen. En dat vrienden van nog een paar straten verder óók niets in de bus hadden gekregen. Geen nieuws voor Sint-Gillis, gisteren.
Deze ochtend zaten er twéé kranten in de bus: die van gisteren en die van vandaag. Praktisch gezien van de krantenman: één ronde met twee kranten gaat vlotter dan twee rondes.
Maar sta me toe de situatie op zijn minst toch een beetje bizar te vinden.
Enfin, nu weet ik tenminste welk weer het gisteren gaat worden. Handig!
Ik stond in dubio voor mijn kleerkast vanochtend. De broek en de kousen waren al gekozen. Nu nog het T-shirt. Zou ik? Of zou het té zijn?
Ik was even aan het twijfelen. Ik wist dat ik de hele voormiddag voor een groep cursisten stond. En dat de link tussen het cursusonderwerp en het T-shirt bijzonder geeky was.
En toen heb ik er me bij neergelegd. Eens een geek, altijd een geek.
Ik heb het T-shirt aangetrokken en ben naar mijn werk vertrokken. Om HTML-cursus te gaan geven met mijn <BODY>-T-shirt aan.
Ik ben net terug van het ziekenhuis. Van een operatie van vijf minuten. Bij de plastisch chirurg.
Wadde?Bij de plastisch chirurg?
Jaja, ik heb een nieuwe neus! Of neen, een liposuctie! Of wacht, wacht, ik heb mijn ogen 20 centimeter naar boven laten plaatsen, zodat mijn voorhoofd minder groot lijkt!
Neen, alle stokheid op een gekje: ik liep al meer dan een jaar rond met een soort cyste, een vetbolletje op mijn kaak. Een verstopte onderhuidse talgklier, die een boel talg laat ophopen onder de huid, wat dus een groeiend bolletje op mijn kaak veroorzaakte. En bij deze is dat weggesneden. En twee draadjes erin.
De verdoving is stilaan uitgewerkt, en het begint te pieken. Sjah, ik ben dan ook een man eh, en mannen kunnen niet tegen pijn.
Hallo, en welkom terug bij Webpalet. We zijn er een weekje tussenuit geweest voor een welverdiende vakantie.
Zo’n vakantie dient normaal om uit te blazen, te genieten en uit te rusten, maar het is een behoorlijk bewogen week geweest…
We hadden een weekje vakantie gepland samen met een bevriend koppel en hun twee kindjes, in Molenheide. Ik wou dat ik kon schrijven over hoe geweldig en ontspannend en plezant de week wel geweest is, maar helaas is er het een en ander foutgelopen met de gezondheid van de kindjes.
Ik heb eigenlijk weinig zin om de details hier op mijn blog uit de doeken te doen, dus in een notendop: een virale infectie heeft ervoor gezorgd dat de drie kindjes ziek geweest zijn deze week. Ons petekindje is van zondagnacht tot en met woensdag op ‘vakantie’ geweest in Gasthuisberg, zijn broertje heeft de tweede helft van de week last gehad van maag en darmpjes, en met onze Kobe zijn we dinsdagnacht naar het ziekenhuis in Heusden getrokken, waar we een halve dag gebleven zijn.
Eveline, Kobe en ik waren maandagavond met vertraging alleen op vakantie vertrokken, zonder het bevriende koppel, maar gelukkig konden ze donderdag nog nagekomen, waardoor we nog een uiterst gezellig einde van de vakantieweek gehad hebben.
Aan verdere details heeft u geen nood, maar het belangrijkste is: de drie kindjes en dus ook onze Kobe stellen het ondertussen goed. Onze Kobe was dolgelukkig om vandaag weer thuis te zijn, heeft zich dolenthousiast op zijn speelgoed gestort en ligt nu te slapen als een roosje. In zijn eigen bedje. Het kan toch zo’n deugd doen.
Goh. Best dat ik niet op een stoel zit als ik de krant ’s ochtends uit de bus haal. Anders was ik er vanochtend van gevallen.
Ik dacht écht waar effe dat het 1 april was vandaag, toen ik de krant openplooide en in grote letters “VRT doekt Radio Donna op“ las op de voorpagina, met een foto van Peter Van de Veire ernaast. Ik dacht écht dat het een grap was.
Tot ik doorhad dat het vandaag geen 1 april is, en dat De Standaard dat dus niet zomaar op zijn voorpagina zet.
Goh… Ik was er toch effe mijn kluts van kwijt. Ik luister al jaren niet meer naar Donna, en als ik er sporadisch flarden van opvang, vraag ik me af wat voor vrije radio dàt nu weer is. Buh. Ik ben niet hip genoeg voor het hippe sfeertje dat rond de zender hangt. Het happy-happy-joy-joy-sfeertje dat aan de zender en ook in de tv-spotjes hangt, vind ik er ferm over.
Maar toch. Donna en ik… we hebben iets. Oei oei, nu gaan er grote onthullingen komen, denk ik. Verschiet niet, maar nu ga ik even héél diep in mijn ziel graven en hem helemaal openleggen. Mijn vrienden van toen en mijn familie zullen waarschijnlijk maar al te graag smakelijk vertellen wat voor gigantische, freaky Donna-fan van het eerste uur ik was.
Toen eind 1991, begin 1992 werd gesproken over een nieuwe radio die het gat in de markt moest vullen (codenaam ‘Radio 5′), voelde ik me helemaal aangesproken! Ik was hun doelpubliek! Dit was mijn zender! En ik zou iedere stap in de aanloop met argusogen volgen!
Op 28 maart 1992 (ik heb de datum niet moeten opzoeken) zat ik om 6 uur ’s ochtends dan ook aan mijn radio gekluisterd (in West-Vlaanderen op dat moment alleen via 927 AM) om door de vele ruis Michel Follet te horen zeggen dat zijn koffiemachien kapot was, en dat er een nieuwe radio geboren was. Het begin van de allereerste ‘Jabbedabbedoe’, het begin van een tijdperk. Ik heb er nog steeds een opname van op cassette. Net zoals van honderd biljoen andere Donna-momenten, trouwens.
Ik was hooked. Mijn Donna-verslaving kende geen grenzen. Ik luisterde 12 uur op een dag, nam zowat ales op, knipte alles uit wat ik in kranten en tijdschriften vond over Donna, ik spaarde alles, ik deed mee aan allerlei spelletjes, ben meerdere keren telefonisch op de radio geweest, en heb éttelijke CD’s gewonnen. Ja, ik heb op zondagavond nog “Donnaaaaaaaaaaaaaa…” staan reutelen voor heel luisterend Vlaanderen voor het spelletje “De Langste Adem”. En het heeft me verdomme een CD van Bart Kaëll opgeleverd.
Het hoogtepunt was toen mijn zus geregeld had gekregen dat ik met Sven Ornelis eens mee mocht naar de Donna-studio. Ik heb het bewuste briefje met de uitnodiging van Sven nog steeds. Euforisch was ik!!! Een zondagochtend, bibi in zijn eentje in alle vroegte de trein op, mijn hele Donna-verzameling meesleurend. Want dààr zouden ze wel in geïnteresseerd zijn, daar in Brussel. In Gent pikte Sven me op, en samen reden we naar Brussel, waar ik de studio in mocht, alles mocht bekijken, en sympathieke mensen als Johan Henneman en Catherine Van Eylen ontmoet heb. Na Sven zijn zondagvoormiddag-programma (”Expo”) reden we samen naar Gent, waar een live-uitzending van de zomertoer plaats vond (op de Korenmarkt, denk ik). Daar zaten we samen met Michel Follet aan een terrastafeltje in de VIP-lounge. Man, dit moest de béste dag van mijn leven geweest zijn. Merci Sven, merci. In mijn verzameling heb ik zelfs nog een dichtbundeltje van de piepjonge Sven Ornelis, waar onze Q-man nu waarschijnlijk zelf liever niet meer mee geconfronteerd wordt…
Vijftien jaar moet ik geweest zijn. Een leeftijd waarop je je al eens laat gaan voor dergelijke obsessies.
De jaren kwamen, Michel Follet en andere pioniers verdwenen, Donna veranderde, ik veranderde, en onze wegen gingen uiteen. Tegenwoordig ben ik een heel normale luisteraar van Studio Brussel en Radio 1 (en in de auto soms 4FM, jaja ik wéét het) zonder obsessief gedrag. Ik ken al lang de programmatie van Donna niet meer vanbuiten, ik weet al lang niet meer van elk programma wie de producer is, ik volg al lang het leven van de presentatoren niet meer.
Maar toch. Het deed me iets, vanochtend. Te lezen dat ze ‘Radio 5′ gaan afschaffen. Na bijna 17 jaar. Ik wist dat het slecht ging met Donna, maar zó slecht…
En dan het vervangproject. Rond Peter Van de Veire! Alleeeee! Alle respect voor Peter, maar komààn, hoe commercieel ingesteld kunt ge zijn?? Laten we eens een hype creëren rond hippe Peter.
Soit. Het is niet meer aan mij. Ergens in puberend Vlaanderen zal er wel een obsessieve fanboy opstaan die al jaren zit te wachten op een radiozender rond Peter Van de Veire, en die vanochtend een gat in de lucht gesprongen heeft. Het begin van een bizarre ontdekkingstocht. Ik wens hem 20.000 stickers van Radio Peter, een heldere ontvangst, een geleid bezoek aan de studio en veel mooie belspelletjes toe.
De dag begon misschien mottig en met vertraging, maar is fantastisch uitgedraaid. We hebben een geweldige dag achter de rug!!
Eveline heeft de afgelopen weken een verrassing voor me voorbereid. Ze had met mijn collega’s bedisseld dat ze mij vanmiddag hongerig op een vergadering moesten vasthouden, en dat ik deze namiddag geen afspraken in mijn agenda zou hebben. Tijdens de middagvergadering kwam ze plots het lokaal binnen, om me te ‘ontvoeren’ voor een half dagje verlof onder ons tweetjes, in Leuven.
Ik wist niet precies wat ze van plan was, maar ik had, laat ons zeggen, enige vermoedens. Ik vermoedde dat ik haar vandaag overdag wel ging tegenkomen. Dus bij wijze van tegenverrassing heb ik vanochtend, nadat ze de deur uit was, rap mijn trouwkostuum aangetrokken. Jawel, ik zat tweeënhalf uur op een vertragende trein in keurig pak met das, en ik heb zo de voormiddag op mijn werk en de namiddag in Leuven doorgebracht. De vragende blikken heb ik afgewimpeld met ‘professionele werkomgeving, blabla’. In ieder geval, de verrassing was geslaagd: Eveline was verbijsterd toen ze het vergaderlokaal binnenstapte.
Maar het belangrijkste is: we hebben zeer lekker gegeten in de Kosmopol, en we hebben een zeer fijne namiddag in Leuven doorgebracht.
Dank je wel aan mijn vrouwtje voor de fijne verrassing, dank je wel aan iedereen voor de fijne wensen, en nog eens een dikke proficiat aan alle andere huwelijksjarigen zoals Lien en Peter, of zoals Kobes onthaalmoeder, die vandaag 25 jaar getrouwd is! Zilver, hoera!
Listwaar se repète! Enen algemenen volkswijsheid. En ‘t is nog waar ook.
Want ik was van plan om vanochtend in alle vroegte te schrijven over het feit dat het voor het vijfde jaar op rij mottig weer is op den 20sten augustus. 3 jaar geleden zijn Eveline en ik getrouwd op deze dag (hoera!), en het jaar ervoor hadden we het weer ook al in de mot. Dus van 2004 tot 2008: mottig weer op 20/08.
Maar goed, die “in alle vroegte” werd gedwarsboomd door koperdieven die in alle vroegte den droad doorgeknipt hebben in Wijgmaal, waardoor alle treinen tussen Mechelen en Leuven “ernstig verstoord” waren. Met een afgeschafte trein en anderhalf uur vertraging tot gevolg. En kijk, terwijl ik mijn artikeltje over de regen op 20/08 van vorig jaar aan het opzoeken was, merkte ik dat het artikeltje erna ging over een koperdiefstal in Mechelen. Oh! Een patroon!
Maar Karel toch, ge zoekt het weer veel te ver eh. Jaja inderdaad, het weer schijnt al bij al nog mee te vallen vandaag, en een bobijn koperdraad die gestolen wordt in Mechelen is nog iets anders dan een kabel die doorgeknipt wordt in Wijgmaal. Ik weet het, ik weet het.
Maar ach, vergeef het mij. Een mens moet toch iets schrijven om zijn frustratie omwille van de vertraging van zich af te schrijven. En nog meer tijd te verliezen.
Tssssk… De zjeugd van zjeden.
Goh. Best dat ik niet op een stoel zit als ik de krant ’s ochtends uit de bus haal. Anders was ik er vanochtend van gevallen.
Recente reacties