Ik ben een levend reclamebord voor de verse slaatjes van Delhaize. En in het bijzonder van hun ‘lichtheid’.

Waarom? Is er dan iets speciaals aan mij te zien misschien? Neen! En dat is het hem juist!

Vanmiddag heb ik een slaatje gegeten dat ik gekocht had in de Delhaize. Een zelfbouwpakket: een hoop bijeengeklutste groentjes, stukjes gebakken kip, en een zakje dressing om door de rest te klutsen. Ik had wat moeite om het zakje open te krijgen (okee, dat specifieke stuk is sléchte reclame), maar ben er uiteindelijk toch in geslaagd om een klein gaatje te maken, waardoor ik de dressing over mijn slaatje kon spuiten. En toen liep het fout. De dressing spoot naar de verkeerde kant en landde - kwak - op mijn hemd en op mijn broek. Na enig gevloek heb ik het kwakje direct opgekuist met een papieren servietje, maar ik dacht dat ik mij de rest van de namiddag op mijn bureau ging moeten verstoppen, want dressing, da’s vettig, en vet, dat maakt plekken. Dacht ik.

Groot was dus mijn verrassing toen de velkken na amper een half uurtje spoorloos verdwenen waren. Geen vlekje op mijn broek, geen vlekje op mijn hemd. Hetgeen zeer sterk pleit voor de dressing, die blijkbaar helemaal niet zo mayonaisig is als je wel zou vermoeden. Hoera!

En het heeft nog gesmaakt ook! En ik kon vrijelijk door de gangen rondhuppelen zonder de schande van de dienst te zijn. Allee ja, op dat huppelen na dan.

Voor de lezers die een beetje geïnteresseerd zijn in mijn thuissituatie, maar niet geïnteresseerd genoeg om de blog van onze kindjes te volgen: even een update van hoe het hier nog gaat met de zoon en de ondertussen 2 maand oude dochter.

Ewel: goed eigenlijk. Onze Lore is heel alert, is vaak content, huilt dus niet vaak, eet bijzonder goed (de slokop), komt dus goed bij, en vooral: ze slaapt door. In principe geef ik haar om 22h haar laatste flesje, leg ik haar tegen 22.30h in de wieg, en maakt ze tegen 6h mama wakker wegens honger. U zou dus kunnen besluiten dat we hier volledige nachten hebben te huize Titeca, maar helaas beslist de zoon daar anders over. Hij slaapt momenteel zelden nog een nacht door, en heeft 2-3 keer per nacht troost en een knuffel nodig.

Sjah, de jongen moet dan ook veel verwerken op korte tijd. Eerst de komst van een klein zusje die de aandacht komt afpakken, momenteel de potjestraining waar we volop mee bezig zijn, en ‘t is nog niet gedaan, want binnenkort verhuist hij van babybed naar kinderbed, en gaat hij van de onthaalmoeder naar de school. En dat allemaal op een half jaar tijd. Ge zout voor minder slecht slapen.

Maar ook hij is héél goed bezig: tellen tot 15 doet hij ondertussen moeiteloos, en geen enkel prentenboek bevat nog geheimen voor hem die hij niet kan opnoemen. Klaar voor de school, zoveel is duidelijk.

Dju toch, Bent. Dju toch!

Ik gun Linda haar overwinning, maar ik supporterde voor de immer sympathieke frontman van Das Pop.

Maar enfin. Aan zingen is hij niet toegekomen in de quiz, daarbuiten des te meer. Als klein eerbetoon aan Bent een filmpje van de zeer schone cover van Human Nature (Michael Jackson) die hij live bracht bij StuBru.

(link naar het filmpje)

En voor de liefhebbers van nog een filmpje: een clip van hun wondermooie nieuwe single ‘Wings‘ staat nog niet op tinternet, maar wel een live versie. Bent komt niet bepaald veel in beeld, maar wie goed kijkt ziet dat hij op de beelden hetzelfde hemd aanheeft als vanavond in de Slimste Finale. Klik!

Toen ik klein werd, werden de telefoons steeds kleiner en kleiner. De lompe zwarte toestellen met draaischijf werden eerst vervangen door beige telefoons met druktoetsen, en later door elegante hangmodelletjes die tegen de muur nauwelijks nog opvielen, om tenslotte vervangen te worden door kleine, digitale, huistelefoons.

De mobilofoon - te gek gewoon - nam vroeger een halve auto in beslag. Wilde je telefoneren onderweg, dan nam je toch best een ruime auto. Toen kwamen de eerste GSM’s, waarmee je iemand dood kon slaan, om geleidelijk aan vervangen te worden tot modelletjes die zo klein geworden zijn dat je ze tussen je sleutels in je zak verliest.

Toen kwamen de smartphones. Ultraplatte telefoons, maar met een ruim aanraakscherm, en een resem nieuwe mogelijkheden. Okee, ze zijn iets groter dan sommige ‘gewone’ GSM’s, maar ze vervangen je GSM, je agenda, je walkman, je fotocamera, je adresboek en je GameBoy, en dat scheelt een pak in je broekzak.

En toen dacht Apple “al dat klein gedoe is voor niks nodig” en brachten ze een joekel van een iPhone uit ter grootte van een laptop, waarmee je noch kan bellen, noch kan SMS’en, noch deftige programma’s kan draaien. Te groot voor de broekzak, de broos voor de rugzak.

Revolutionair, heet dat.

Respect.

Kardinaal Danneels gaat met pensioen als aartsbisschop van België, en een opvolger is in zicht.

U zult mij hier geen waarde-oordeel horen spreken over de oude of de nieuwe aartsbisschop - daarvoor zijn er genoeg andere media - maar ik wil eventjes de puntjes op de i zetten over een veel voorkomende verwarring.

Velen zeggen en schrijven dat we een nieuwe “kardinaal” krijgen. En dat Danneels nu geen kardinaal meer is.

Fout. We krijgen een nieuwe aartsbisschop. En die nieuwe aartsbisschop zal waarschijnlijk op korte termijn kardinaal worden. Maar beide titels staan eigenlijk los van elkaar.

Aartsbisschop (met een t!) is een functie, kardinaal is een soort titel. De kardinalen zijn het vriendenclubje van de paus, die ook een nieuwe paus mogen kiezen. Kardinalen zijn de rooie rakkers in het Vaticaan, die ook voor de naam van het gelijknamige, rode vogeltje gezorgd hebben. De aartsbisschop daarentegen is de baas van een aartsbisdom, net zoals een bisschop de baas van een bisdom is, een deken de baas van een dekanaat en een pastoor de baas van een parochie. Maar binnen één aartsbisdom kunnen er gerust meerdere kardinalen zijn. Zoals Kardinaal Joos uit Landskouter, die in 2003 tot kardinaal werd “gecreëerd”, maar een jaar later helaas het loodje legde.

Dus Kardinaal Danneels blijft kardinaal, en als bv. André Mutien Léonard de nieuwe aartsbisschop wordt, zullen we niet automatisch ‘Kardinaal Léonard’ mogen zeggen.

Terwijl we dan toch bezig zijn: de nieuwe aartsbisschop is geen baas van België, maar van het “aartsbisdom Mechelen”, wat neerkomt op grondgebied België. Net zoals de bisschop van West-Vlaanderen de “bisschop van Brugge” is, de bisschop van Oost-Vlaanderen die “van Gent”, enzovoort enzoverder. Maar de kerkelijke grenzen lopen niet per se samen met de aardrijkskundige. En dus zijn er aparte benamingen.

Zo. Blij dat we dat uitgeklaard hebben.

Herinnert iemand zich ‘Bonanza‘ nog? Het snel ter ziele gegane tijdschrift van Woestijnvis, gelanceerd als rechtstreekse concurrent.

Blijkbaar heeft Woestijnvis nooit echt kunnen verteren dat de tijdschriftenmarkt zowat het enige medium is waarin ze niet geslaagd waren, want ondanks sterke beweringen van Aimé dat Humo niet in de etalage stond, is het blad verkocht aan Woestijnvis.

Humonanza!

De inschrijvingen voor de Canvascollectie zijn afgesloten. En daar ben ik héél blij mee. Zijn we éindelijk verlost van die vreselijke, grijsgedraaide reclamespot voor de wedstrijd, waarbij Sweet Disposition van The Temper Trap direct de status van irritantste nummer van het jaar verworven heeft.

Dat moest er even uit.

Aaaaaargh, ik verkeer in dubio. To blog or not to blog?

Dé nieuwe marketingtruc (allee, al een tijdje) is om hype te creëren rond iets, en om bloggers erover te laten schrijven. Positief of negatief, doet er niet toe. Als ze maar schrijven. Aandacht!

De afgelopen weken was er hier op deze en andere blogs een advertentie te zien voor een nieuw, veelbelovend product dat vandaag gelanceerd zou worden. Ik geloofde er niet echt in, maar ik was wel geïnteresseerd. En ik had me dus ingeschreven voor de mailinglijst. Met nieuws over de lancering van het product. Vandaag dus.

Zoals verwacht was het allemaal fake. Was het allemaal opgezet marketing-gedoe. Met als bedoeling dat ik nu verontwaardigd schrijf over het ding. En er aandacht aan geef dus. Zoals ik nu doe.

Nogal wat bloggers hadden door dat er stront aan de knikker was, maar niemand kon raden wie er eigenlijk achter de campagne zou zitten. Tot vandaag. En ‘t is verschietachtig. Straf. Verwonderlijk. En eigenlijk ontgoochelend. Flauw. Zielig. Boeee!

Vandaar de dubio: schrijf ik erover, en geef ik het de aandacht die het vraagt, waarmee de marketeers winnen? Of zwijg ik er gewoon over, hetgeen beter zou zijn?

Maar helaas, ik heb voor optie 3 gekozen: een ongelofelijk verwarrend, gefrustreerd artikel schrijven waarin ik weiger de naam van de betrokken firma te noemen. Waarmee ik mezelf uiteraard behoorlijk zielig opstel, en de nieuwsgierigheid bij de lezer opwek, die dan uiteraard op zoek gaat naar waar het over ging, waarmee ik het product eigenlijk tóch aandacht geef, en de marketeers weeral eens winnen.

Aaaaaaaaaaaaaaaargh!

Ik moet me thuis binnenkort eens bezig houden met mijn chauffages. Ontluchten en zo van die toestanden. Punt is dat ik het kleine sleuteltje om de verwarming te ontluchten, niet meer weet zijn. Dus om mezelf eraan te herinneren dat ik nog eens moet kijken voor zo’n ding, staat er al een tijdje de volgende reminder voor mijn neus te dansen:

Noem mij gerust een zieke geest enzovoort, maar iedere keer ik dat woord zie, lees ik dus: “ontuchtsleuteltje”. Vul zelf maar in wat zo’n ontuchtsleuteltje dan wel moet voorstellen, maar ik stel er mij een sleutel bij voor om het hangslot van een kuisheidsgordel los te doen.

Zieke geest. Zieke geest.

Dankuwel meneer de fiscus.

Vanochtend moest ik langsgaan bij de belastingen. Controle. Ik moest mijn aangifte gaan verdedigen. En alle bewijsstukken en facturen meebrengen.

Ikke dus vanochtend bij -7 graden voor dag en dauw richting belastingskantoor, met drie klasseurs onder mijn armen. Benieuwd wat de fiscus mij allemaal zou ontzeggen. De kleine man zomaar even gaan uitvlooien!

En weet je wat? Op het eind van mijn bezoek, lag mijn terug-te-krijgen bedrag 150 euro hoger dan wat het voorheen was. De fiscus had mij op enkele handige optimalisaties gewezen.

Vriendelijke mens. Dankuwel meneer.

Allee vooruit, haatdragend Facebook-Vlaanderen kan weer opgelucht ademhalen, want hun persoonlijke satan heeft in het zand gebeten.

Helaas voor alle juichers is het over twee weken finale, en is ze terug van de partij.

Maar tijd genoeg dus om ondertussen nog hopen andere rommel op Facebook te planten.

Vanavond terug van weggeweest op Canvas: Zonde Van De Zendtijd, het onvolprezen programma van standup comedians Bert Gabriels en Henk Rijckaert. Ik heb van het eerste seizoen alvast zeer genoten, en kijk dus uit naar de nieuwe start van vanavond, 20.40 u.

Als u het programma nog niet zou kennen, grijp dan vanavond uw kans. Of nog vroeger, door YouTube af te struinen. Als opwarmertje alvast enkele van mijn persoonlijke favorieten uit het eerste seizoen.

(link naar het filmpje)

(link naar het filmpje)

(link naar het filmpje)

(link naar het filmpje)

(link naar het filmpje)

31 december. 2009 loopt echt wel op zijn laatste benen. Terwijl ik dit schrijf zijn ze aan de andere kant van de wereld al 2010 aan het beleven.

Wat een jaar. Het jaar waarin we een pasgekocht huis verbouwd hebben, terwijl Eveline met de naweeën van een hersenvliesontsteking zat. Het jaar waarin we verhuisd zijn naar dat verbouwd huis, en waarin ik zowel op mijn werk als bij mijn familie thuis nog een aantal verhuizen gedaan heb. Het jaar waarin ik een nieuwe functie op mijn werk opgenomen heb, maar waarbij ik moeizaam de functie moest helpen uittekenen, en ondertussen mijn vorige functie moest afronden. Het jaar waarin Eveline de rottigste zwangerschap heeft gekend die je je maar kunt voorstellen. Maar ook het jaar waarin die zwangerschap op 23 november uitgemond is in de geboorte van Lore, onze pracht van een dochter, die hier nu naast me ligt.

In 2010 gaan we genieten van wat er in 2009 allemaal moeizaam in stelling is gezet. In ons nieuwe huisje, met ons nieuwe gezinnetje gaan we een hopelijk rustig jaar tegemoet. Een jaar waarin Eveline weer aan de slag kan, en waarin ik mijn draai gevonden heb op mijn werk. Een jaar waarin ik weer wat tijd heb voor fotografie, bloggen, en andere hobbies.

Wij hebben onze rust gevonden. We wensen iedereen die nog op zoek is naar rust, dat ze die mogen vinden in 2010. En we wensen iedereen vooral een gelukkig en gezond 2010!

Potverdikke, ik ga een klachtenbrief schrijven. Naar de hemel.

Voor een keer dat het deftig sneeuwt, op een vrije dag dan nog, mag het toch wel deftige plaksneeuw zijn waarmee je een majestueuze sneeuwman kunt bouwen zeker? En niet van die onnozele poedersneeuw die misschien goed is om een kerstboom mee te versieren of om op uwen Brusselse wafel te doen, maar die zelfs met een tube Pattex nog geen klein beetje bijeen houdt…

Grmpf. De sneeuwmanbouwende huisvader is gefrustreerd.