Kijk, mijn twee favoriete meisjes, samen op één foto. Lore en Eveline, een goeie twee maand geleden.

Mijn Lientje is de beste mama die onze kindjes zich kunnen wensen, en het beste vrouwtje dat ik mij kan dromen. En dat heb ik haar exact vijf jaar geleden duidelijk gezegd, voor een hele kathedraal familie en vrienden.

Lientje, een gelukkige houten trouwverjaardag toegewenst. En we gaan er nog vele vele jaren aanbreien!

Kijk, mijn dochter:

Zoals je op de blog van de kindjes kan lezen: net als twee jaar geleden – toen Kobe net kon zitten – heb ik ons dochter op een rol wit papier gezet, en er wat fotootjes van getrokken.

• Zie het artikel op de blog van de kindjes
• Zie mijn artikel met uitleg over de fotoshoot van toen

In het artikel met uitleg over de fotoshoot van toen heb ik uit de doeken gedaan hoe ik toen tewerk ben gegaan om de foto’s met witte achtergrond te bekomen. De uitleg van toen blijft gelden, maar omdat ik er sindsdien heel wat vragen over gekregen heb, heb ik deze keer ook een foto van de opstelling zelf getrokken, met wat uitleg:

Je ziet onze living, met vanop het salontafeltje naar beneden gerold een rol wit printerpapier (van een A0-plotter). Dus gewoon papier, niets speciaals voor fotografen of zo.

Het papier is langs twee kanten vastgelegd met een gewicht, en Lore neemt plaats vlak tegen het salontafeltje. Er ligt speelgoed in de buurt, om ze gelukkig te houden. De flitser staat naast haar, het fototoestel op statief staat voldoende ver van haar weg, en de foto’s zijn getrokken met afstandsbediening, zodat je niet achter je toestel moet wegduiken terwijl je je dochter wil doen lachen. Verder staat er nog een reflectiescherm om wat licht te weerkaatsen, maar dat is optioneel.

Dat is het zowat qua opstelling. Het soort foto’s dat je dan bekomt, ziet er zo uit:

Wat volgt is het opkuisen van de foto in Lightroom, en die vervolgens doorsturen naar Photoshop, om hem netjes uit te knippen, en aan de hand van Levels de witwaarden omhoog te trekken. Enig knip-, gom- en retoucheerwerk later is dit dan het resultaat:

Voor de volledigheid vermeld ik erbij dat

1. ik absoluut geen specialist ben, en dit dus eigenlijk amateuristisch gepruts is met veel ruimte voor verbetering
2. ik zelf eigenlijk niet tevreden ben van het resultaat. De belichting zat slecht, ik zat met lastige schaduwen, en de instellingen van mijn toestel stonden niet optimaal. Maar het moest rap gaan, en ik ben uit vorm.

Succes als je er zelf mee aan de slag wil gaan, en geniet intussen nog wat van de vrolijkheid van onze dochter:

Een fijne ochtend/middag/avond.

Webpalet is terug van – euhm – nogal zeer erg lang weggeweest. Gekraakt, gecrasht, kapot, verdwenen, en afgezet, maar na veel inspanningen gered, teruggezet en opgefrist.

Moet zoiets twee maanden duren? Ja, als je gezin op de eerste plaats en je werk op de tweede plaats nogal veel energie van je vragen, en de blogmotivatie je even wat ontbreekt.

Maar hey, hier zijn we terug, klaar om er weer tegenaan te gaan. Bedankt om te wachten.

Welkom terug bij Webpalet.

Wegens technische problemen is Webpalet voor onbepaalde tijd uit de lucht.

Mijn excuses. In tussentijd kan u uw computer afzetten en van ‘t zonneke gaan genieten.

Kan je vanaf 3 keer van een traditie spreken?

Well, whatever. Voor de derde keer heb ik de verkiezingspropaganda die in mijn bus gevallen is, netjes bijgehouden en vandaag gemeten en gewogen. Dus terwijl Lijst Dewever in het hele land zijn overwinning aan het vieren is, krijgt u van mij een paar drukwerk-statistiekjes.

Eerste vaststelling: of de verkiezingen nu lang op voorhand aangekondigd zijn of niet, maakt niet veel uit. Vorig jaar stak er een stapel van 11 mm drukwerk in mijn bus, goed voor 268 gram papier, dit jaar was dat 9 mm en 274 gram. Nauwelijks verschil dus.

Tweede vaststelling: het papier is zwaarder geworden Ik heb 2 millimeter minder dan vorig jaar, maar 6 gram meer

Derde vaststelling: de partijen hebben mijn adres. Dit jaar zat er naast het gewone bus-aan-bus-drukwerk ook persoonlijk geaddresseerde propaganda in mijn bus: een gepersonaliseerde brochure van SP.A op naam van Eveline, en een brief van een lokale Open VLD’er op mijn naam.

Vierde vaststelling: veel folders worden gegroepeerd gebust, en dus niet door partijmilitanten. Bijna alle folders zijn in drie grote vlagen binnengekomen, waarbij de folders in elkaar verpakt zaten, en je de Vlaams Belang-brochure bv. al echt moest gaan opendoen om het CD&V-kaartje binnenin te vinden… Ai!

Vijfde vaststelling: de kiezer moet op het allerlaatste moment overtuigd worden. Tot vorige zondag stak er slechts één folder in mijn bus. Vandaag klok ik af op 20.

Zesde vaststelling: de partijen die de zwaarste verliezen konden verwachten (en ook gekregen hebben), waren het hardst aan het spartelen. De partij die het meest wanhopig naar mijn stem hengelde, was Open VLD: één gepersonaliseerde brief, een bladwijzer, een A4-boekske, twee plooifolders, een burgerkrant – goed voor zes stuks. Vlaams Belang en CD&V op de tweede plaats, met elk vier stuks: drie kaartjes en een boekske voor CD&V, en een kaartje, een plooifolder, een klein boekske en een groot boekske voor Vlaams Belang. SP.A deed het met drie stuks: een A4-folder, een gepersonaliseerde folder, en een kaartje. De winnaar – N-VA – deed het met 2 A4-folders. Eén van beiden heb ik weliswaar dubbel ontvangen, maar dat zal wel een foutje zijn. Groen! tenslotte hield het net als vorige keer bij één ecologisch krantje.

Dat wil dus zeggen: net als vorige keer geen letter van Lijst Dedecker en van PVDA+. Een op voorhand verloren zaak.

En dan is er nog de propaganda op straat. Die weiger ik normaal gezien categoriek, behalve deze week – aan het station van Dendermonde heb ik ‘s ochtends één uitzondering gemaakt voor SP.A. Maar dan enkel omdat een bloglezer de kaartjes stond uit te delen. En bloglezers, die moet je soigneren. En kiezers ook.

Tip voor politici: met dit weer aan het station frisse pintjes staan uitdelen zal u gegarandeerd stemmen opleveren!

Bij voorkeur rond 17.30h aan station Leuven, kant Heverlee aub. Een Stella’ke!

Nu zondag is het zo ver: dan gaat ‘t Peirt door de straten van Dendermonde: de tienjaarlijkse Ros Beiaard-ommegang gaat uit, en gaat 100.000 mensen naar mijn thuisstad lokken. Voor Eveline en voor mij wordt het de eerste ommegang die we meemaken, en we zijn zeer benieuwd.

Het is exact drie jaar geleden dat we Leuven ingeruild hebben voor Dendermonde als thuisstad. Het onbekende Dendermonde, waar we weliswaar enkele vrienden wonen hadden, maar voor de rest niets of niemand kenden. Drie jaar later zijn hier onze twee kinderen geboren, gaat onze Kobe hier naar school, kennen we de winkels, de wegen, de streek, de gewoontes, hebben we heel wat mensen leren kennen, beginnen we ons bezig te houden met het plaatselijke verenigingsleven, en voelen we ons gewoon op en top thuis in deze stad. We wonen hier graag.

Zondag gaan we kennismaken met een grote brok folklore, die hier lééft zoals je het je niet kan voorstellen.

Elk jaar gaat hier op de laatste donderdag van augustus de Katuit uit, de reuzenommegang – een stoet met verschillende praalwagens waarin de stadsreuzen Goliath, Mars en Indiaan de hoofdrol spelen. Op 30 augustus 2007 ging ik kijken naar die ommegang, uit interesse voor mijn nieuwe stad, maar zonder veel verwachtingen.

Maar de reuzenstoet heeft me die avond geweldig gecharmeerd. Als stoet stelde het niet veel voor – als geboren Ieperling ben ik de Kattenstoet gewoon. Maar het was pràchtig om te zien hoe de hele bevolking die reuzen bijna letterlijk op handen droeg. Hoe iedereen het geweldig subliem vond om ze te zien passeren, om ze een dansje te zien doen, en om ze achteraf onder luid boegeroep terug voor een jaar de kazerne in te laten gaan. Je voelde gewoon dat deze stoet ieder jaar gewoon een exacte kopie is van het jaar ervoor, en dat er niets origineels aan is, maar dat het gewoon lééft bij de Dendermondenaar. Dat het pure folklore is. En dat vond ik prachtig. Die avond had ik voor het eerst een “Dendermonde-gevoel”.

Die avond was superspeciaal voor alle Dendermondenaars. Want die avond heeft de burgemeester – met een projectie op het belfort – een datum bekend gemaakt waar elke Dendermondenaar al 7 jaar op zat te wachten:

30 mei 2010. De datum waarop het Ros Beiaard nog eens zou uitgaan. De menigte werd gek, en sindsdien is de gekte niet meer gaan liggen, en kan ze zondag alleen maar tot een orgelpunt komen. Het is fenomenaal om te zien hoe de hele folklore rond het Ros Beiaard hier leeft, hoe dat paard héilig is voor elke inwoner, hoe mensen graag betalen om affiches te mógen uithangen, en hoe sinds enkele weken één huis op de drie een vlag van het Ros heeft hangen. Je bent geen echte Dendermondenaar als je geen zo’n vlag hebt. Wij hebben nog geen vlag.

In die zin kan de stoet zondag al niet meer mislukken. Wat er zondag ook gebeurt, het Peirt mag na 10 jaar nog eens buiten komen, en daar leeft de stad van op. Het zal die vier jongens die erbovenop zitten worst wezen dat ze door de urenlange spreidstand helse pijnen zullen lijden, ze zullen het met fierheid en trots dragen. Net als de pijnders die onder het paard zitten en de zware last torsen.

Over 10 jaar heb ik een zoon van 12,5 en een dochter van 10, die misschien hun rolletje zullen spelen in de stoet, en in ieder geval jarenlang de leer van het paard zullen meekrijgen in de school en daarbuiten. Benieuwd of we dan een vlag aan ons huis zullen hebben hangen.

Ik kijk er alvast naar uit.

Allee hup, meezingen allemaal. En mij vervloeken omdat ge nu de rest van de dag met deze meestamper in uwe kop zit…

(link naar het filmpje)

Rond deze tijd start hier op mijn werk in de centrale hal een afscheidsreceptie. Een pensionering.

Niet van een collega, maar van een machine. De mainframe. De eens zo gigantische mainframe die de helft van onze computerzaal vulde, en in de loop der jaren een klein kastje geworden is, heeft al zijn taken overgegeven aan SAP. En daar hoort een drink bij.

Voor de gelegenheid heb ik nog eens zitten snuisteren in onze archieven, en er enkele fotootjes opgedoken die nu in onze hal prijken op posterformaat. En ponskaarten! Als onderleggertjes!

De mainframe zelf wordt ook in de hal opgesteld – straks wordt zijn stekker definitief uitgetrokken.

Gezondheid!

Aaah de kranten en de boekskes staan weer vol met reclames voor strijkijzers, stofzuigers, mixers en wasmachines. Het moét bijna weer moederdag zijn! Jaaaa, laten we onze huisvrouwen verwénnen met een huishoudtoestel, zodat ze nog meer en nog efficiënter hun huishoudtaak kunnen doen!

Wat ben ik blij dat ik een vader ben. Over een maand staan de boekskes vol met scheerapparaten, televisies, iPods, breedbeeldteevees, huistapinstallaties en GSM’s. Dan kan ik gladgeschoren, languit in mijn zetel liggen te kijken naar mijn nieuwe 48 inch plasma-tv met mijn voeten op een poefke terwijl mijn vrouw mij tussen het stofzuigen en het kuisen door een versgetapt pintje komt brengen. Wat een heerlijk rollenpatroon!

Niet dus. Het is allemaal één groot complot van het M!LF, zeg ik u! Haha, maar daar laat ik mij niet aan vangen! Ik zal bij deze de nieuwe man wezen, dààr zal de commercie het niet van terug hebben! Laten we rebels wezen, en de rollen gewoon omdraaien! Dat Eveline mij over een maand maar een huishoudtoestel cadeau doet! Dan geef ik haar deze zondag euhm euhm… een bak pintjes of een abonnement op de voetbal.

Dààr zal ze blij mee zijn…