Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Die ochtend in de Vesaliusstraat in Leuven.
Ik begeef me zoals elke dag plooifietsend van het station naar mijn werk, aan een vlot tempo.
Plots passeert er langs mij een manneke van een jaar of 10, de longen uit zijn lijf trappend om mij voorbij te steken. Het manneke gaat voor mij rijden, en op dat moment komt de papa langs mij rijden.
De papa laconiek: “Ja sorry, een fiets met zo’n kleine wielekes die rapper rijdt dan hij, daar kan hij niet zo goed tegen.”
Ach, die jonge haantjes toch 
Deze ochtend ontstond een kleine file op een druk kruispunt in Leuven-centrum.
De wegen van een studentikoos, fietsend koppel scheidden na dat kruispunt; hij moest naar rechts, zij moest naar links. Dus besloten in het midden van het kruispunt halt te houden om elkaar nog even hartstochtelijk te zoenen.
Niets kon de hartstocht in hen doven - de luide toeters van de boze automobilisten gingen volledig aan hen voorbij.
Wat ze deden was roekeloos, onverantwoord, storend, levensgevaarlijk en geflipt! Zonder meer!
En eigenlijk toch wel een beetje schattig en romantisch, neen?
Leuven is een belegerde vesting momenteel, wegens Bologna-onderwijstop deze week. De stad stikt van de gepantserde politievoertuigen, en overal zie je politie te paard patrouilleren. Ja, ik heb zelfs een gigantische paardentaart moeten ontwijken met mijn fietsje - het slibgevaar was groot en vies.
Er zijn diverse veiligheidsperimeters ingesteld, en handelaars en studenten klagen, niet geheel onterecht.
Maar ach, ik laat het persoonlijk niet aan mijn hart komen. Mijn fietsroute door de binnenstad is niet belegerd, dus ik kan mijn vrije weg gaan.
Elk gaat op zijn eigen manier met de conferentie om. Ikzelf heb dat culinair gedaan: door in het universiteitsrestaurant een spaghetti met Bologna-saus te gaan eten. Symbolisch, toch?
Smakelijk!
We hebben reeds 36 uitermate boeiende mensen bereid gevonden om op vrijdag 1 mei een ongemeen interessante babbel te houden met u. Ja, u, daar achter de computer.
Geef toe, dan zou het zonde zijn als u niet zou komen. Dan staan die 36 mensen daar mooi te wezen.
Vervul uw plicht dus, schrijf u in op blogmeet.be en kom-kom-kom!
Nonde nonde nonde nonde nonde!!!
Sta ik nog net vandaag met de nodige verontwaardiging in onze cafetaria het krantenberichtje te lezen dat aan het bord geprikt is, waarin te lezen staat en vooral te zien is hoe collega Jan vorige week door een auto omver gereden is, en bloedend achtergelaten werd, en word ik vanavond wel zelf niet omver gereden zeker!
Gelukkig met veel minder verstrekkende gevolgen als bij Jan - kijk maar naar de foto bij het artikel; “gehavend” is het minste wat je kan zeggen. Neen, ik ben er van af gekomen met de schrik en een kapot zadel.
Ik was zoals elke dag fietsend op weg naar het station, en net voor ik het stationsplein wil oprijden, rij ik langs een auto die net een parkeerplaats verlaten heeft. Ik wil het stationsplein op - naar links - hij wil de ring op - naar rechts - en snijdt daarbij zijn hoek af, zodat hij rakelings langs het voetpad scheert. Maar in die (dode) hoek zat bibi, en ik ben dus geplet tussen de zijflank van de auto en de voetpadrand, waarbij zijn rechterachterwiel nét niet over mijn fietsje of mijn voet gereden heeft. Evenwicht verloren, op de grond beland, rechtgeklauterd en grijze Opel Astra de ring zien oprijden. Ikzelf heb niets, maar mijn zadel is kapot, waarschijnlijk door het duwen van mijn been tijdens de val.
Eerst was er verschietachtigheid (dat doet viés, maat!), dan borrelde de verontwaardiging op - “Ooit al gehoord van SPIEGELS, kalf!!! En PINKERS???” - en dan komt bij mij altijd de berusting, de relativering en mijn eeuwige naïeve geloof in de goedheid van de mens: volgens mij heeft die mens mij écht niet gezien (wat niet wegneemt dat hij mij had moéten zien), en mijn zadel was al een tijdje scheurtjes aan het vertonen en stilaan aan vervanging toe. Ik was nog woest toen ik in Leuven op de trein stapte, en ondertussen houden we halte in Boortmeerbeek en ben ik de rust en relativering zelve.
Ik heb een deel van zijn nummerplaat. In combinatie met het de kleur en het merk van zijn wagen waarschijnlijk genoeg om hem/haar op te sporen. Maar moet ik daarmee naar de politie stappen? Pffff, ik heb er echt geen zin in. Rompslomp en miserie voor een versleten zadel dat gescheurd is? Neen dank u. Dat ze dan maar hun energie steken in het opsporen van de wegpiraat die collega Jan omver gekegeld heeft.
Zen. En een nieuw zadel.
Vanmiddag om 12 uur is de deadline voor kandidaatstelling voor het rectorschap van de K.U.Leuven. Geïnteresseerden: waag uw kans!
Als alles goed gaat, worden de kandidaten later op de dag bekend gemaakt. En ik ben - samen met vele anderen - benieuwd of Rik Torfs er nu bij zal zijn of niet. Of de professor Kerkelijk Recht nog een gooi zal durven doen naar het leiderschap van onze Alma Mater, ondanks zijn SM-masker-verschijningen en Macarena-dansen in De Slimste Mens Ter Wereld.
Misschien een tip voor Torfs: schmink u zelf zwart en doe een lange blonde pruik op, en roep op om te stemmen voor de eerste vrouwelijke zwarte rector van de K.U.Leuven. Succes gegarandeerd!
Update 13:00h: Nop, ie-doet-het-niet.
Waaah! En toen was het plots 1 maart!
En wil dat nu toch wel net niet de datum zijn die we met yab, Bruno, Dries en Goya afgesproken hebben om de derde editie van onze Blogmeet aan te kondigen zeker? Een officiële aankondiging is dus wat u bij deze krijgt!
Want ja, het wordt stilaan een jaarlijkse traditie waar ik graag aan meewerk: een bijeenkomst van bloggers in het Leuvense. En wel over 2 maanden, op vrijdag 1 mei, een verlofdag voor iedereen.
We houden het heel simpel deze keer: zaaltje, drankje, babbel. Meer moet een geslaagde avond niet hebben. En u betaalt niets buiten uw drankjes. Dus waarom twijfelen? Inschrijven is de boodschap!
Tot over 2 maanden! Of eerder natuurlijk
De spannende gebeurtenis van de dag:
Toen ik vanochtend op de bus zat, stapten in de Naamsestraat plots drie politie-agenten op. Op zich niets spectaculairs, maar ze stapten op langs de achteruitgang! Zonder te betalen! Oh! De schande!
Op zich nog steeds niets spectaculairs natuurlijk. Het zegt iets over het spanningsniveau van mijn dagen, momenteel
En hoera hoera, Music For Life is weer van start gegaan.
Kobe en ik hebben de start live op tv gevolgd. Het doet toch wel wat gek dat het huis na twee jaar Leuven verlaten heeft, en nu in Gent staat… Snif.
In ieder geval: veel succes voor de actie, en hopelijk krijgen we weer zes dagen bijzonder fijne radio!
Ik was eerlijk gezegd een beetje geschrokken toen ik deze namiddag de inhoud zag van het mailtje dat in naam van onze kardinaal naar onze hele universiteit moest gestuurd worden: het mandaat van rector Marc Vervenne wordt niet verlengd, er komen nieuwe rectorsverkiezingen.
Over het waarom van die beslissing zult u mij hier niet horen speculeren (geloof niet alles wat de gazet schrijft) en ik wil al helemaal niet nadenken over wat voor klap deze beslissing niet moet zijn voor de man achter de rector - dat Marc Vervenne een warme mens is, staat buiten kijf.
Neen, geen gerouw, maar vooruitkijken: wie wordt de volgende rector? Misschien kan de komende rectorverkiezing het voorbeeld van de Amerikaanse presidentsverkiezingen volgen: een oude rot, een vrouw en een zwarte professor stellen zich kandidaat. De vrouw valt af in de eerste ronde, en uiteindelijk gaat de strijd tussen de witharige en de zwarte professor. Deze laatste wint, en wordt de allereerste zwarte rector uit de Leuvense geschiedenis. Hij stelt een fantastisch bestuursteam samen, en onder andere zijn voormalige rivale wordt vicerector.
Neen?
Ewel, als dat niet goed is, stel ik me zelf kandidaat. Nèh!
Ik was vanmiddag in ‘t stad, toen het plots begon te regenen. Niet erg - van een beetje regen smelt een mens niet, dus ik ging gewoon door met mijn boodschappen.
Mijn laatste halte was de Hema. Een behoorlijke drukte was het daar, en toen ik aan de kassa stond aan te schuiven heb ik minstens vijf mensen gezien die een paraplu aan het kopen waren. En allemaal vroegen ze aan de kassa of ze er het etiketje al konden afknippen.
Grappig vind ik dat, zo event-driven shoppen. Hopla, het regent, tijd voor een nieuwe paraplu!
En de volgende keer dat het regent? Weer een nieuwe paraplu? En de vorige op eBay?
Of als er onverwachte straatwerken zijn, met modder tot gevolg, lopen we dan allen de schoenwinkel binnen om laarzen te kopen? Of als er een snedige wind zit, gaan we dan met z’n allen vlug een muts gaan kopen? Of als er een spontane treinstaking uitbreekt, lopen we dan de dichtstbijzijnde garage binnen om een auto te kopen? “Een kleintje is goed hoor, ‘t is maar voor vandaag. Neen, inpakken hoeft niet, het is om direct te gebruiken.” Of op je wandeling door de stad een prachtig gebouw tegenkomen, of een potsierlijk zicht zien, en dan ontdekken dat je geen camera bijhebt, en in de eerste de beste fotowinkel er eentje kopen? Of tijdens een boswandeling een appel plukken, en je dan suf zoeken naar een winkel waar ze schilmesjes verkopen om er de schil af te doen?
Weet u nog zo voorbeelden van event-driven-shopping? Al dan niet realistisch?
Net als Lien en Peter vierden we vandaag onze tarwen huwelijksverjaardag. Dat kon u vanochtend al lezen.
De dag begon misschien mottig en met vertraging, maar is fantastisch uitgedraaid. We hebben een geweldige dag achter de rug!!
Eveline heeft de afgelopen weken een verrassing voor me voorbereid. Ze had met mijn collega’s bedisseld dat ze mij vanmiddag hongerig op een vergadering moesten vasthouden, en dat ik deze namiddag geen afspraken in mijn agenda zou hebben. Tijdens de middagvergadering kwam ze plots het lokaal binnen, om me te ‘ontvoeren’ voor een half dagje verlof onder ons tweetjes, in Leuven.
Ik wist niet precies wat ze van plan was, maar ik had, laat ons zeggen, enige vermoedens. Ik vermoedde dat ik haar vandaag overdag wel ging tegenkomen. Dus bij wijze van tegenverrassing heb ik vanochtend, nadat ze de deur uit was, rap mijn trouwkostuum aangetrokken. Jawel, ik zat tweeënhalf uur op een vertragende trein in keurig pak met das, en ik heb zo de voormiddag op mijn werk en de namiddag in Leuven doorgebracht. De vragende blikken heb ik afgewimpeld met ‘professionele werkomgeving, blabla’. In ieder geval, de verrassing was geslaagd: Eveline was verbijsterd toen ze het vergaderlokaal binnenstapte.
Maar het belangrijkste is: we hebben zeer lekker gegeten in de Kosmopol, en we hebben een zeer fijne namiddag in Leuven doorgebracht.
Dank je wel aan mijn vrouwtje voor de fijne verrassing, dank je wel aan iedereen voor de fijne wensen, en nog eens een dikke proficiat aan alle andere huwelijksjarigen zoals Lien en Peter, of zoals Kobes onthaalmoeder, die vandaag 25 jaar getrouwd is! Zilver, hoera!
Listwaar se repète! Enen algemenen volkswijsheid. En ‘t is nog waar ook.
Want ik was van plan om vanochtend in alle vroegte te schrijven over het feit dat het voor het vijfde jaar op rij mottig weer is op den 20sten augustus. 3 jaar geleden zijn Eveline en ik getrouwd op deze dag (hoera!), en het jaar ervoor hadden we het weer ook al in de mot. Dus van 2004 tot 2008: mottig weer op 20/08.
Maar goed, die “in alle vroegte” werd gedwarsboomd door koperdieven die in alle vroegte den droad doorgeknipt hebben in Wijgmaal, waardoor alle treinen tussen Mechelen en Leuven “ernstig verstoord” waren. Met een afgeschafte trein en anderhalf uur vertraging tot gevolg. En kijk, terwijl ik mijn artikeltje over de regen op 20/08 van vorig jaar aan het opzoeken was, merkte ik dat het artikeltje erna ging over een koperdiefstal in Mechelen. Oh! Een patroon!
Maar Karel toch, ge zoekt het weer veel te ver eh. Jaja inderdaad, het weer schijnt al bij al nog mee te vallen vandaag, en een bobijn koperdraad die gestolen wordt in Mechelen is nog iets anders dan een kabel die doorgeknipt wordt in Wijgmaal. Ik weet het, ik weet het.
Maar ach, vergeef het mij. Een mens moet toch iets schrijven om zijn frustratie omwille van de vertraging van zich af te schrijven. En nog meer tijd te verliezen.
Recente reacties