Hoe repareer ik een verkeerslicht?

Net een leuke in de mailbox gekregen. Uit Leuven dan nog wel.

(spoorbrug aan de Diestsesteenweg)

Doet-ie-het-of-doet-ie-het-niet?

Bedenkingen en hersenkronkels

Vanmiddag om 12 uur is de deadline voor kandidaatstelling voor het rectorschap van de K.U.Leuven. Geïnteresseerden: waag uw kans!

Als alles goed gaat, worden de kandidaten later op de dag bekend gemaakt. En ik ben – samen met vele anderen – benieuwd of Rik Torfs er nu bij zal zijn of niet. Of de professor Kerkelijk Recht nog een gooi zal durven doen naar het leiderschap van onze Alma Mater, ondanks zijn SM-masker-verschijningen en Macarena-dansen in De Slimste Mens Ter Wereld.

Misschien een tip voor Torfs: schmink u zelf zwart en doe een lange blonde pruik op, en roep op om te stemmen voor de eerste vrouwelijke zwarte rector van de K.U.Leuven. Succes gegarandeerd!

Update 13:00h: Nop, ie-doet-het-niet.

Academiejaar

Van het thuisfront

NewbieElke dag doorkruis ik Leuven fietsgewijs op weg van mijn werk naar het station. En een mens ziet al eens wat op zo’n tocht.

De laatste dagen zie ik elke dag meer en meer studenten in Leuven opduiken, dikwijls vergezeld van hun ouders. Studenten met de meubels voor hun kot. Studenten die nog wat laatste inkopen komen doen voor het nieuwe jaar. De studentenpromotie-laptops die we op het werk verkopen vliegen als zoete broodjes de deur uit. Studenten die na een lange zomer voor het eerst terug afspreken met hun studiegenoten. Studenten die hun toekomstige studiestad komen verkennen. De broodjeszaken maken zich op voor de nieuwe drukte. De cafés zetten de stoelen op hun terras een laatste maal recht.

“Het is weer druk in Leuven, studenten lopen over straat,” zingt Noordkaap. De relatieve drukte van deze week is slechts een voorbode van de grote drukte van volgende week. Maandag opent het nieuwe academiejaar aan onze universiteit. Dan stromen opnieuw 30.000 studenten Leuven binnen, en herneemt Leuven zijn academische rol.

Het zal de eerste start zijn op 10 jaar tijd waarbij ik zelf niet in Leuven ben. De eerste start in 7 jaar waarbij ik zelf geen infosessies geef voor de eerstejaarsstudenten, de newbies.

Ik hoop op dat moment niet voor een vol auditorium te staan, maar voor een wiegje, met onze hoogstpersoonlijke newbie. Eén kleine mens, die recht heeft op onze volledige en onverdeelde aandacht.

En aandacht zal hij krijgen, onze kleine mens. We gaan nu al slapen met onze kleine Biebel, en we staan ermee op. De bezoekcijfers op deze blog en die van Biebel liggen hoger dan ooit. Er gaat geen dag voorbij, of ik krijg twintig keer de vraag of er nog geen nieuws is en hoe het nog met ons gaat. Dankjewel om zo mee te leven met ons gezin, jullie en ons geduld wordt weldra beloond!

Het gaat een goed academiejaar worden, ik voel het.

Pendelaarswijsheid

Van het thuisfront

Tjoeketjoek!“En? Hoe valt het pendelen mee?”

‘t Is een veelgehoorde vraag dezer dagen. Een niet onlogische vraag ook. We wonen ondertussen 3,5 maand in Dendermonde. 15 weken lang al heb ik mijn dagelijkse fietstocht van 10 minuten doorheen Heverlee ingeruild voor een klein uurtje treinen van Dendermonde naar Leuven en een kwartiertje vouwfietsen van Leuven naar Heverlee. En dat was een gok. Logisch dat de mensen na 100 dagen willen weten of het wat meevalt.

Ewel: ja. Onverhoopt goed, eigenlijk. Ik voel me al op en top pendelaar, en ik voel me er niet slecht bij.

In het begin is dat natuurlijk wat zoeken zo. Welke treinen neem ik best? Welke neem ik best niet? Waar ga ik zitten? Hoe doe ik dat met die vouwfiets? Waar zet ik die? Welke aansluitingen lopen vlotjes? Welke treinen vertrekken steevast te laat?

Dat was zoekwerk voor de eerste twee weken. Maar daarna heb je het wel beet hoor. Ondertussen heb ik mijn vast lijstje treinen die ik kan nemen, en mis ik zelden tot nooit nog een aansluiting. Op een uitzondering na. Zoals nu; op het eigenste ogenblik dat ik dit zit te schrijven, heb ik net een trein richting Brussel gemist. Maar da’s dan ook mijn eigen dikke vette schuld, ik had het telefoongesprek dat ik aan het voeren was maar wat vroeger moeten afbreken.

“En ‘s ochtends?” vragen de mensen vervolgens. “Is het vroege opstaan niet lastig?”

Eerlijk? Ja. Ja, da’s lastig. Maar het gaat. Ik ben langzaamaan mijn ritme aan het verleggen. Ik lig voorwaar meestal tegen middernacht in mijn nest, tegenwoordig. Maar het blijft lastig, om tegen 7 uur uit mijn bed te rollen. Maar hey, dat heb ik er wel voor over. Ik zie het als een training: binnenkort hebben we er een nieuwe wekker bij, die op de meest onmogelijke momenten zal aflopen.

En toegegeven, ik heb de laatste tijd al een paar keer serieus mogen lopen om ‘s ochtends mijn trein te halen. Vorige week heb ik tot twee keer toe mijn veters thuis niet dichtgeknoopt, omdat ik het anders niet meer ging halen. Maar kom, living on the edge is fun, nietwaar? 🙂

U hoort een al bij al zeer tevreden pendelaar, dus. Met dagelijks een uitgelezen krant. Mijn kop bulkt van de actualiteitskennis.

Pendelaarswijsheid.

Bolleke Leuven

Van het thuisfront

Voila se, vandaag voor de allerlaatste keer gestemd in Leuven. Daarmee zit het woonhoofdstuk Leuven er definitief op.

Ik vond wel dat ik serieus door mijn benen moest zakken om dat scherm te kunnen lezen. Toen ik achteraf aan de voorzitter terloops zei dat hun stemcomputers wel erg laag stonden voor grote mensen, volgde prompt een verontschuldiging:

Oei, we hebben u per ongeluk in een stemhok voor rolstoelgebruikers gezet!

Ik dacht al dat het niet voor de kinderen was…

Pendelaar

Van het thuisfront

Tjoeketjoek!Allee, nog een berichtje dat gerelateerd is met onze verhuis. Ons huis ligt nog niet helemaal op orde, nog niet alles is uit dozen, en nog niet alle spullen zijn gevonden. We zitten nog niet helemaal op de normale dagorde dus. Ondertussen ben ik wel weer aan de slag (vandaag werkdag 3), en we krijgen dus zicht op mijn pendelbestaan.

Ik heb er alle vertrouwen in dat alles op zijn pootjes valt, maar voorlopig is het nog even zoeken. Logisch ook, als je enige pendelervaring tot nu toe het wekelijkse thuis-kot-verkeer tijdens je studentenloopbaan is.

‘s Ochtends gaat alles supervlotjes, dan heb ik immers een rechtstreekse trein tussen Dendermonde en Leuven. Daar zitten redelijk wat scholieren op, maar hij is niet tot de nok toe gevuld, dus er is ruim plaats voor mijn vouwfiets en mezelve. Een bevredigende ervaring.

‘s Avonds is een ander paar mouwen. Dinsdag heb ik over Brussel geprobeerd, maar mijn trein in Leuven heeft het station met tien minuten vertraging verlaten (en hij was zo schoon op tijd!), waardoor ik mijn aansluiting in Brussel gemist heb, en mijn toevlucht moest zoeken tot een volgende trein, wat gelukkig slechts vijf minuten wachten betekende.

Gisteren dan effe over Mechelen geprobeerd. Met de treinen was er niets mis, maar ik zat twintig minuten voor vertrek van de trein nog nietsvermoedend op het bureau van een collega, waar ik de klok volledig uit het oog verloren was. Oeps, dat was effe een spurt, maar ik zeg u: vouwfietsgewijs van diep in Heverlee naar het station in Leuven in 13,5 minuten: het kàn. Het zweet moet je er wel bijnemen.

Vandaag dan heb ik om praktische redenen nogmaals het vierwielig rijtuig van stal gehaald: ik ben hier vandaag (en morgen) auto-gewijs. Aangezien die rit me over de Ring van Brussel voert, is zeer vroeg opstaan geboden, maar het werpt wel zijn vruchten af: 6.20h thuis vertrokken, 6.50h op de A12, 6.55h op de Brusselse Ring, 7.10h afrit Leuven, 7.15h op mijn bureau. Netjes en vlot. Maar wel vroeg 🙂

Ach ja. Het pendelaarsbestaan. Het moet nog even indringen. Maar het went wel, daar ben ik zeker van. We hebben er goesting in!

Verhuisd

Van het thuisfront

Heel kort berichtje, wegens moe van de afgelopen dagen, maar: we zijn verhuisd!!!

Momenteel is het nog wat leven tussen de dozen, maar het wordt stilaan een gezellig huisje. En kijk, sinds vandaag hebben we internet, vaste telefoon en zelfs digitale televisie. We worden nog moderne mensen, kijk ‘ns aan.

We hadden deze verhuis niet gedaan zonder een fantastische ploeg verhuizers, dus hip hip hoera voor de verhuizers!