Webpalet

Goh… toeme toeme toeme toch.

We draaien de klok even twee jaar terug. In 2006 hadden Eveline en ik een vakantie ingepland, eind april. Daar dreigde toen een serieuze streep door getrokken te worden omdat Eveline eind maart een auto-ongeluk had gehad met onze Olaf - onze Volvo. De neus was toen zwaar gehavend, en de reparatie heeft meer dan een maand aangesleept, maar hij is er helemaal doorgekomen, en sindsdien vroemen we weer vrolijk rond.

We zijn twee jaar verder, en we hebben opnieuw een vakantie gepland, eind april. En dan krijg ik vanochtend telefoon van Eveline.

Niet veel te zien op de foto? Neen, op het eerste zicht is alles okee, maar op het tweede zicht is er het een en het ander fout. De bumper is wat ingedeukt en een serieus stuk ingeschoven, de carrosserie heeft een duw gekregen, de uitlaat staat scheef en de koffer sluit niet meer. Yup, er is iemand op Eveline ingereden vanochtend. In Olaf zijn gat.

Het belangrijkste nieuws eerst: Eveline is okee. Maar ze heeft wel serieus veel spierpijn, en de dokter heeft een whiplash vastgesteld. Dus da’s minder; in het ergste geval heeft ze daar nog heel lang last van. Hopen dat het snel beter gaat.

En de auto? *zucht* Da’s het laatste wat we momenteel kunnen gebruiken. We hebben begin dit jaar beslist nog één jaartje te doen met onze auto, maar hij vertoont een paar palliatieve kuren de laatste tijd. Ik heb er net vorige week nog redelijke kosten aan gedaan, en dan gebeurt dit. Okee, er is op het eerste zicht niet veel mis, en de auto rijdt nog zoals tevoren, maar de carrosserie heeft een serieuze wrong gekregen, en dat zal toch enig rechtzetwerk vragen. Jaja, Eveline was in haar recht en het wordt volledig gedekt door de verzekering, maar de vraag is of het sop de kool waard is. Of we ons Olafje nog moeten oplappen, of hem waardig ten grave dragen. Voor zo’n stomme gataanrijding! Toeme.

‘t Is een heel gedoe. Telefoontjes naar hier, naar daar, naar de verzekeringsmakelaar. En nu een garage zoeken waar ik de auto mag zetten om de verzekeringsexpert te laten langskomen. En dan zijn oordeel afwachten, om te kijken wat we er nog voor kunnen krijgen. En dan verder beslissingen nemen.

En binnenkort ontspannen op vakantie proberen te gaan. Met een vrouw met een whiplash, en een andere auto

Allee, nog een berichtje dat gerelateerd is met onze verhuis. Ons huis ligt nog niet helemaal op orde, nog niet alles is uit dozen, en nog niet alle spullen zijn gevonden. We zitten nog niet helemaal op de normale dagorde dus. Ondertussen ben ik wel weer aan de slag (vandaag werkdag 3), en we krijgen dus zicht op mijn pendelbestaan.

Ik heb er alle vertrouwen in dat alles op zijn pootjes valt, maar voorlopig is het nog even zoeken. Logisch ook, als je enige pendelervaring tot nu toe het wekelijkse thuis-kot-verkeer tijdens je studentenloopbaan is.

’s Ochtends gaat alles supervlotjes, dan heb ik immers een rechtstreekse trein tussen Dendermonde en Leuven. Daar zitten redelijk wat scholieren op, maar hij is niet tot de nok toe gevuld, dus er is ruim plaats voor mijn vouwfiets en mezelve. Een bevredigende ervaring.

’s Avonds is een ander paar mouwen. Dinsdag heb ik over Brussel geprobeerd, maar mijn trein in Leuven heeft het station met tien minuten vertraging verlaten (en hij was zo schoon op tijd!), waardoor ik mijn aansluiting in Brussel gemist heb, en mijn toevlucht moest zoeken tot een volgende trein, wat gelukkig slechts vijf minuten wachten betekende.

Gisteren dan effe over Mechelen geprobeerd. Met de treinen was er niets mis, maar ik zat twintig minuten voor vertrek van de trein nog nietsvermoedend op het bureau van een collega, waar ik de klok volledig uit het oog verloren was. Oeps, dat was effe een spurt, maar ik zeg u: vouwfietsgewijs van diep in Heverlee naar het station in Leuven in 13,5 minuten: het kàn. Het zweet moet je er wel bijnemen.

Vandaag dan heb ik om praktische redenen nogmaals het vierwielig rijtuig van stal gehaald: ik ben hier vandaag (en morgen) auto-gewijs. Aangezien die rit me over de Ring van Brussel voert, is zeer vroeg opstaan geboden, maar het werpt wel zijn vruchten af: 6.20h thuis vertrokken, 6.50h op de A12, 6.55h op de Brusselse Ring, 7.10h afrit Leuven, 7.15h op mijn bureau. Netjes en vlot. Maar wel vroeg

Ach ja. Het pendelaarsbestaan. Het moet nog even indringen. Maar het went wel, daar ben ik zeker van. We hebben er goesting in!

Man man man. Heverlee was weer in chaos vanochtend. Mijn werk is momenteel quasi onbereikbaar.

Er is een overweg vlak bij mijn werk. Die overweg is momenteel een heel belangrijke verkeersweg, omdat de naburige overweg (aan het Kantineplein) momenteel wegens wegenwerken afgesloten is.

Vanochtend kom ik met mijn fietsje aan die overweg toe, met de bedoeling erover te rijden en dan de laatste 100 meter naar mijn werk te rijden, wanneer ik zie dat het er krioelt van politiewagens, wagens van de gasmaatschappij en een ziekenwagen. Overweg afgesloten. Een groot gaslek. Geen doorgang. Ook niet voor voetgangers.

Geen doorgang. Terugkeren. Maar da’s natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, met de dichtsbijzijnde overweg die eveneens afgesloten is. Met de fiets is het uiteindelijk een omweg van een kwartier geworden, een heel stuk terug, en uiteindelijk zelfs nog via binnenwegjes over de universitaire campus. Met de auto? Geen idee, maar ik denk: chaos. En ik dus weeral ‘ns blij dat ik hier met de fiets ben.

Het is trouwens te merken aan de hoeveelheid volk hier op het werk. ‘t Is magertjes