Webpalet

Ik heb een huis. Dat huis heeft een tuin. In die tuin groeit vanalles. En dat moet af en toe gesnoeid of afgereden worden.

Dus zoals een goede huisvader rijd ik op regelmatige basis mijn gras af, en deponneer ik de dode sprieten in mijn GFT-bak. Wanneer dat ding vol is, gaat er een sticker rond het handvat, komt het ding op straat te staan, wordt het geleegd door de mensen van de ophaling, en ’s avonds als ik van de dagtaak terugkeer, kan ik een lege container terug richting tuinhuis rollen.

Twee weken geleden liep het net zo, op het laatste deel na. De volle bak stond ’s ochtends buiten, de lege bak was ’s avonds in geen omstreken te verkennen. “Tiens, heeft Eveline de bak al binnen gezet?” Mijn vrouw wist van niets. Mijn zoon ook niet. De buren ook niet. De container was spoorloos verdwenen.

Een wandelingetje in de buurt leverde al evenmin iets op. Alle containers waren netjes weer op stal gegaan, nergens een verloren exemplaar.

Een verstrooide buur? Die dat in het slechtste geval pas twee weken later zou opmerken? Of kwaad opzet? We hadden er het raden naar. Het enige wat ik kon doen, is een ‘Opsporing verzocht’-affiche aan mijn raam hangen. Maar ook dat leverde niets op. Op een verontwaardigde buurvrouw na. “Het is toch schandalig, dat ze nu zelfs dat al niet meer laten staan!”

Ondertussen had ik gebeld naar de milieudienst van de stad. Daar stelden ze me een heel eenvoudige oplossing voor: aangifte doen bij de politie, en met die aangifte had ik recht op een nieuwe container.

Okido, zo gezegd, zo gedaan. De afspraak met de blauwe vrienden stond gepland voor woensdagavond. Ik zou het politiebureau binnenstormen en schreeuwen dat een griezelige GFT-crimineel de buurt teisterde, en weerloze containers ramde en in zijn broekzakken stak.

Maar zover is het niet gekomen. Want op woensdag kwam er een telefoontje van de intercommunale.
- “Of we toevallig onze GFT-bak kwijt zijn?”
- Ja.
- “Of we geen briefje in de bus gevonden hadden?”
- Neen.
- “Ja, normaal moeten ze een briefje in de bus steken, maar dat komt er niet altijd van. Soit, uw container is bij de ophaling van maandag in de vuilniskar beland.”
- Aha.
- “Onze excuses daarvoor, we komen morgen een nieuwe brengen.”
- Okee, dank u.

Best absurd nieuws, eigenlijk. Onze groene container is tussen het groenafval beland. Het ding is nochtans gemaakt van niet-afbreekbare plastiek. Echt goed composteren zal dat dus niet doen. Maar we krijgen hem gelukkig niet terug in toegetakelde toestand, met allerlei patattenschillen en andere gore plantenresten aan de buitenkant.

Neen, op donderdag stond een man voor de deur met een mooie, donkergroene, fonkelnieuwe, blinkende, vlot rollende GFT-container. Eind goed, al goed, mysterie opgelost.

En toen was mijn gras dríngend aan een maaibeurt toe.

Ha, en hoe is het vorige week dan nog afgelopen met uw paaltjes in uwen hof? Goed, goed, merci dat ge het vraagt.

Maar die ‘goed’ is enkel maar het resultaat, de ervaring tijdens het verwijderen van de ondingen was allesbehalve goed, prettig of wat dan ook. Het was frustrerend, tijdrovend, bezwetend, rugkrakend en krachtuitputtend. Maar de dekselse ondingen zijn eruit.

Dat de paaltjes geen paaltjes waren, maar serieuze palen, dat heb ik u al verteld. En dat kunt u bij deze ook zien:

Dat ik er met heel veel moeite de houten palen heb uitgekregen, dat heb ik u ook verteld. En dat er nog een paar ijzeren staken (T-profielen) overbleven waar geen beweging in te krijgen was, wist u ook al. Op onderstaande foto ziet u ook waarom er geen beweging in te krijgen was.

Klik hier om het artikel ‘Sta’ksjes (bis)’ verder te lezen