Als het zo snikheet is, kan een mens niet meer helder nadenken. En dan maakt hij al eens foutjes.
Toen ik een half jaar geleden met deze weblog startte, was het een van mijn bedoelingen om af en toe eens een receptje te posten. Koken is namelijk een hobby van mij, ziet u. En ik ben er normaal ook vrij goed in.
Nu, van die bedoeling is momenteel nog niet veel in huis gekomen. Misschien komt dat nog, maar in ieder geval kan ik u vanavond het relaas doen van een chaotische kookavond, compleet met rookalarm en gebroken ovenschotel.
Het menu was een beetje improvisorisch, vanavond: een gehaktbroodje dat we nog in de diepvries steken hadden, wat boontjes, tomatensaus en gebakken aardappeltjes. En het probleem zat bij het vleesbroodje: de oven aangestoken, de vleeskoek uit de diepvries gehaald, de diepgevroren vleeskoek in de ovenschotel gelegd, en gewacht tot de oven wat op temperatuur was. En dan – tien minuten later – ovenschotel en vleeskoek de hete oven in.
“Fout”, hoor ik de fysici onder u al denken. Inderdaad: een thermoshock. Maar daar denkt een mens bij deze hitte niet aan, ik leed zelf aan een thermoshock, weet u wel. Enfin ja, de schotel was ondertussen ijskoud, de oven snikheet, en het gevolg laat zich raden: even later hoorden we een ‘krak’ uit de oven. Daarbij dachten we spontaan aan een gebarsten ovenschotel, maar een (veel te) vluchtige blik in de oven overtuigde ons van het tegendeel.
Met z’n 5.600 waren we in totaal. Werknemers, partners, vrienden en kindjes. En voor elk van die mensen was er van ‘s middags een heel gamma aan sportactiviteiten, was er een compleet ‘Kinderland’, was er een Italiaans buffet (soep, hoofdgerecht, dessert), was er drank bij de vleet, was er een proevertje van het zelfgebrouwen TripTrap-bier (handig zo’n universiteit waar ze zo’n beetje van alles doen), was er het optreden van Spring voor de kindjes, maar waren er vooral ‘s avonds The Magical Flying Thunderbirds. En dat allemaal op kosten van meneer mijn broodheer.
