Category: Van het thuisfront

Missie 1 voor dit weekend volbracht. Vandaag heeft mijn werkgever naar tweejaarlijkse gewoonte een feestje gegeven voor zijn werknemers.

Het klinkt heel bescheiden, maar als een universiteit met een paar duizenden werknemers een feestje geeft, dan is dat een feest. Om ‘u’ tegen te zeggen. En ‘Trip Trap’, want zo heet het ding.

Met z’n 5.600 waren we in totaal. Werknemers, partners, vrienden en kindjes. En voor elk van die mensen was er van ‘s middags een heel gamma aan sportactiviteiten, was er een compleet ‘Kinderland’, was er een Italiaans buffet (soep, hoofdgerecht, dessert), was er drank bij de vleet, was er een proevertje van het zelfgebrouwen TripTrap-bier (handig zo’n universiteit waar ze zo’n beetje van alles doen), was er het optreden van Spring voor de kindjes, maar waren er vooral ‘s avonds The Magical Flying Thunderbirds. En dat allemaal op kosten van meneer mijn broodheer.

Eveline en ik waren dit jaar vrijwilligers op Kinderland. Maar gezweet dat we hebben, meneer. Gezwéét!

Continue reading “Trip Trap”

Anticlimax of spannende ontknoping? In ieder geval: het vervolg op mijn Electrabel-factuurverhaal (link).

En driewerf hoera! Ik ben nog steeds een vrij man. Ik zit niet in de gevangenis, ik ben geen meubels kwijt, ik krijg geen 99 zweepslagen, ik moet geen kilo Maria’kes eten: ik heb gewoon een openstaand saldo gekregen bij Electrabel.

En dus heb ik deze maand braafjes 31,98 euro betaald in plaats van 30,99 euro.

Jammer. Het had spectaculairder kunnen aflopen. 😮

We hebben er enkele spannende dagen op zitten.

Eveline en ik hebben ei-zo-na geen huisje gekocht. Het huisje in Wezemaal.

We zijn dit donderdagavond gaan bekijken, en waren half verkocht. En we waren bang dat we het gingen kwijt raken aan geïnteresseerde kopers op vrijdag. Omdat we geen bod durfden uitbrengen zonder dat mijn schoonpa-de-bouwcoördinator nog even gepasseerd was. En dat kon pas op zaterdag.

Om een lang verhaal kort te maken: we hebben onze kans gehad. We konden zaterdag een serieus bod uitbrengen, dat vermoedelijk aanvaard ging worden. Maar we hebben het uiteindelijk niet gedaan, na lang nadenken, en het opstellen van het kostenplaatje voor de werken in de komende tien jaar. En dat plaatje, in combinatie met o.a. de toch-al-niet-meer-zo-ideale-ligging (t.o.v. bv. ons werk) en de niet-meer-zo-piepjonge staat van het huis heeft ons doen besluiten deze beker aan ons voorbij te laten gaan. We hebben geen bod uitgebracht.

En daar heeft een mens dan twee slapeloze nachten van. 🙂

Op naar het volgende.

Eveline en ik zijn sinds begin mei vrij actief op zoek naar een huisje. In het Leuvense.

Al veel rommel gezien. Al veel schoon dingen ook. Maar onbetaalbaar. En al veel dingen gezien die we zouden kopen als we al twee jaar op zoek waren en – let’s face it – wanhopig.

Maar nu hebben we eentje gezien dat we graag willen kopen. Een bod uitbrengen, voorwaar. Met één groot nadeel: de ligging. Of all places: Wezemaal. Dan worden we Wezemalenaars. Grellig.

Afwachten tot van’t weekend. En slecht slapen.

Reeds voor de vierde maal hield The James Band – mijn voor-de-fun-muziekgroepje (Bert, Davy en ik) – dit weekend een mannenweekend.

Het concept is eenvoudig: alles mag, niets moet. We vinden het fijn om één keer per jaar onze lieve vrouwtjes een weekend thuis te laten en er met z’n drietjes op uit te trekken. Wat we dan juist doen, dat zien we wel op het moment.

We zaten in Aywaille, in de buurt van Spa. En we hadden plannen hoor… we gingen bijvoorbeeld gaan kayakken. Leek ons fijn. Maar toch zo inspannend met zo’n weer eh 🙂 Dus het is een weekendje luieren, “hangen”, praten, lachen, kwissen, gezelschapsspelletjes spelen, winkelen (“gooi alles waar je zin in hebt in het karretje”), snoepen, eten, barbecue’en, effe rondlopen op de 12 uren van Spa/Franchorchamps, en nog meer “hangen” geworden. Voetbal – nog zo een ‘mannelijk’ concept – is tot het absolute minimum beperkt gebleven omdat het mijn ding niet is, maar Bert en Davy konden het niet laten, het WK is volop aan de gang.

Misschien moeten we wel ‘ns een handleiding publiceren met onze jarenlange opgebouwde ervaring, met concepten als: hoe “hang” ik, hoe maak je een fijne maaltijd met een minimale afwas, hoe recycleer je optimaal en hygiënisch bestek, welke activiteiten liggen binnen handbereik zonder zware inspanningen, welke minimale organisatie is nodig, …

In ieder geval: het was weer fijn, mannen – op naar volgend jaar!

Zoals elke klagende Belg ontvang ik van tijd tot tijd eens een rekening. Voor mijn telefoon bijvoorbeeld. Voor mijn verzekering. Of voor mijn elektriciteit. Want ondanks het feit dat mijn energieleverancier beweert dat het mijn energie is, moet ik er maandelijks voor betalen.

Nu, zoals elke brave Belg betaal ik die rekeningen dan ook regelmatig. Het kan tegenwoordig allemaal vanuit de luie zetel – leve het thuisbankieren! (de helft van de Belgische surfers, bankiert vanop de pc, volgens dit artikel)

En zo was ik gisteren mijn maandelijkse energiefactuur aan het vereffenen. Veel hoef ik daar niet voor te doen: het bedrag is elke maand hetzelfde, evenals het rekeningnummer en de adresinformatie. Dus ik heb daar een soort bookmark voor in mijn Home’Bank: Electrabel aanklikken, gestructureerde mededeling ingeven, en klaar!

Maar gisteren liep het fout. Zij het dan een heel klein beetje. N̩t toen ik op de laatste, bevestigende knop geklikt had, viel mijn oog op het bedrag: 30,00 euro. En op mijn factuur: 30,99 euro. Om een of andere ondoorgrondelijke informatica-reden was mijn vast ingesteld bedrag gisteren versprongen van 30,99 euro naar 30 euro. En hup Рweg was de betaling.

Continue reading “99 cent”

I did it! Ik heb de 20 km van Brussel uitgelopen (elke meter!), ik heb er een medaille voor gekregen, en ik ben er verdikke trots op!

En dat mag wel, denk ik. Man man man, wat een mens zichzelf soms toch aandoet! Je moet weten dat ik in de middelbare school de grootste ramp in Lichamelijke Opvoeding was die er rondliep, met gemiddelde examenresultaten van 25%. En zo iemand heeft twee maanden geleden in een zotte bui effe beslist om de 20 door Brussel te lopen. Dan vind ik 2h10’03” een prachtige tijd, goed voor de 17.233ste positie op de 25.000.

Trouwens… mijn hele werkteam mag trots zijn op zichzelf, want iedereen heeft de hele trot uitgedaan, en een mooie tijd neergezet. De resultaten vind je online terug. Enkele sfeerfoto’s vind je op deze website. En een nieuwsverslag (met video) vind je bij Brusselnieuws.

Continue reading “2 uur, 10 minuten en 3 seconden”

Mijn laatste training voor zondag zit er op.

Meer dan twee maand geleden heb ik besloten om sportief te zijn en nu zondag mee te lopen met de 20 km door Brussel, samen met een groepje collega’s.

Ik ben flink en braaf twee keer per week een uurtje gaan lopen over de middag, altijd maar opbouwend. Omdat die middagsessies stilaan tegen hun tijdslimiet liepen, ben ik nog twee keer een duurloop gaan doen: een dikke twee weken geleden, en vorige donderdag. Vorige donderdag was trouwens de eerste keer dat ik ook effectief wist hoevéél ik juist gelopen had: 16 km op zo’n anderhalf uur. De 20 is dus in zicht, maar de eerste keer dat ik ze effectief doe, zal nu zondag zijn.

De duurloop van donderdag liep niet zo goed, maar ik voelde me de hele dag al niet echt lekker. Gisteren zijn we dan een laatste keer een middagloop gaan doen (een uurtje op asfalt en bergop en bergaf), en dat ging dan wel weer uitstekend. Dus hopen op een goede vorm, zondag.

Het weer ziet er alvast okee uit: bewolkt en niet al te warm, maar wel droog. Zo moet het zijn, want hitte is mijn grootste vijand.

Er is nog één jongen die roet in het eten kan gooien: mijn rechtervoet. Die doet sinds vorige vrijdag wat ambetant (pijn), en met de training van gisteren is het er niet op gebeterd. Om te zorgen dat hij zondag niet met mijn voeten speelt, is het nu rusten tot donderdag, met nog een kwartiertje spieren losgooien nu donderdag, en een fietstochtje vrijdag.

Alle supporters zijn uiteraard welkom. Als je nummer 19780 ziet voorbij lopen/joggen/wandelen/strompelen/kruipen, wuif dan eens. Of bel de 100.

Over 20 dagen is het zover… dan is het tijd voor mijn allereerste deelname aan de 20 km door Brussel. Hoe staat het ondertussen met mijn training?

Zoals eerder gezegd, neem ik deel samen met een groepje collega’s. Ik sta er dus niet alleen voor, en da’s een heel belangrijke motivatie. De afgelopen weken zijn we samen twee keer per week over de middag gaan lopen, om zo langzaam aan onze kilometers op te bouwen.
Het probleem met die middagsessies is dat je beperkt bent in tijd, de tweede helft van de dagtaak roept immers.

Daarom heb ik zaterdag voor het eerst op mijn eentje een duurloop gedaan: 2 uur aan een stuk lopen. Het is uiteindelijk 1 uur en 3 kwartier geworden, en ik kan zeggen dat ik afgezien heb 🙂 – ik voel het nog steeds aan mijn benen.

Het stomme is ook dat ik totààl geen idee heb van hoeveel kilometer ik nu juist gelopen heb… Ik ben kris kras gaan rondhossen door de Heverleese bossen, maar heb dus geen kilometeraanduiding. Maar de magische 20 kan niet meer zóó veraf zijn. Nog even doorbijten, verder trainen, en nog een duurloop, en dan komen we er wel. En nu hopen dat het niet snikkend heet wordt de 28ste, of er vallen slachtoffers…

De aanhouder wint!

Tijd voor de spannende slotaflevering (hopelijk) van de auto-perikelen na het ongeval met onze Olaf. En dat is goed nieuws, want onze wagen snort weer vrolijk over de Vlaamse wegen. Yup, na heel wat hard labeur (vooral van mijn broer Ludo) is Olaf 1.1 een feit! En hij ziet er weer kiplekker uit, met zelfs een kleine upgrade: mislichtjes vooraan 💡

En ze kilometerden nog lang en gelukkig!