Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
De belevenissen van Karel en Eveline
Nog eens een kleine update over onze auto…
Ondertussen hebben we een donor-auto gevonden die Olaf een nieuwe neus geschonken heeft. Hieronder het exemplaar in kwestie (sorry voor de wat mindere foto-kwaliteit), opgeblonken en klaargezet door Ludo.
Olaf is nu bij de plastisch chirurg (lees: carrossier), die de transplantatie zal uitvoeren.
Wordt wederom vervolgd!
En het is tijd voor de volgende aflevering in het spannende vervolgverhaal: “De auto-perikelen van Karel en Eveline”.
Ondertussen is onze vervangwagen terug naar het verhuurbedrijf, en zitten we weer even zonder auto.
Ludo (mijn broer) en ik zijn gisteren naar de garage gegaan waar Olaf sinds het ongeluk van vorige week verblijft, om alle kapotte stukken af te breken. We hebben hem dus in zijn blootje gezet, zodat we een heel duidelijk zicht kregen op wat er juist aan moest gebeuren en wat niet, en om te zien of er geen onaangename, onzichtbare verrassingen waren.
Klik op de link om het artikel verder te lezen voor wat fotootjes.
We wachten nu nog even op een prijsofferte van de carrossier, maar waarschijnlijk gaan we doorgaan met de herstelling. We hebben een wagen gevonden waar we stukken van mogen afbreken, en die zouden we dan kunnen transplanteren naar onze Olaf. Op die manier zouden we er al bij al niet te duur vanaf moeten komen. Afwachten dus!
We zijn er nog altijd niet helemaal uit wat we gaan doen met onze Olaf, laten repareren of niet. In ieder geval hebben we deze week in tussentijd een vervangwagen van de verzekering gekregen. En niet de minste… we hebben een superdeluxe nieuwe Renault Mégane gekregen. Zes versnellingen 8)
Voor de rest blijft het voorlopig wachten op het prijskaartje van de herstelling.
Eveline heeft vandaag een heel klein beetje het nieuws gehaald. Helaas is het niet echt goed nieuws, integendeel.
ROBnet, de regionale nieuwssite, spreekt over een spectaculair ongeval op de E40 in Bertem.
Wat is er gebeurd? Meerdere kettingbotsingen, met chaos tot gevolg. Toen Eveline deze middag huiswaarts keerde om van een half dagje verlof te genieten, is ze langs alle voorgaande ongevallen gepasseerd, en net wanneer ze allemaal gepasseerd waren, gebeurde er nog eentje. En daar is ze onvermijdelijk op ingereden…
Eerst het goeie nieuws: Eveline is ongedeerd. Ze mankeert niets, geen schrammetje. En da’s het belangrijkste.
Het minder goeie nieuws: onze auto – den Olaf – is er slechter aan toe. Hij heeft de botsing frontaal op zijn neus gekregen, en dat vond zijn neus niet zo leuk.
Update: We zijn vandaag, zaterdag, naar de garage gegaan, om de schade te gaan opmeten. Al bij al schijnt de schade nog mee te vallen: Volvo’s zijn degelijke wagens, en alle schade bevindt zich in de vorenste 40 cm. Een reparatie zal echter niet goedkoop zijn, en het wordt afwegen of een reparatie nog de moeite is. We waren ons beestje nog absoluut niet beu, dus we willen er graag nog een paar jaartjes mee doen, maar tegen een doenbare prijs.
Lees verder voor een paar fotootjes van de ongelukkige patiënt…
Over een paar weken hebben we een autovakantie gepland. Maar we laten geen streep door onze vakantieplannen trekken, we vinden wel een oplossing!
Grmbl… Vanochtend te laat op mijn werk. En dat had niet te maken met het feit dat ik mijn horloge was vergeten te verzetten (ik wist wel degelijk dat het zomeruur was), maar eerder met mijn verstoorde bioritme. Eveline moest vanochtend vrij vroeg weg, en ik ben de wekker vergeten te herzetten (naar een redelijk opstaansuur voor mij), en tjah… voor je het weet is het dan half elf… 😳
Zouden we die zomertijd niet beter met zijn allen gewoon afschaffen? Het zomeruur is indertijd ingevoerd om economische redenen: door de zon een uur langer te laten schijnen, moesten de mensen pas later op de avond hun lampen aansteken.
Tegenwoordig echter lijken de economische schade en de moeite (het programmeren van zomertijd in toepassingen, het verlies van een uur in de lente en een extra uur in de herfst, de aanpassingen van het bioritme, …) me echter groter dan het voordeel.
Bovendien volgt niet elk land (of in Amerika elke staat) de zomertijd, wat aanleiding geeft tot nog éxtra verwarring. Afvoeren!
De afgelopen tijd zijn hier een aantal baby-gerelateerde berichtjes verschenen. Er was de winkeldochter van de Colruyt, het bezoekje aan Nette, en laatst pikte ik uit de begingeneriek van The Simpsons de baby-scan uit als beeldje.
Het mag duidelijk zijn: in onze vriendenkring zijn de baby’tjes een voor een aan het komen.
Vrijdag was er opnieuw een blijde geboorte.
Eveline en ik zijn peter geworden van Rune, de flinke zoon van Sief en Bert.
We zijn de pasgeborene vanavond gaan bezoeken, en we zijn al bijna even trots op ons petekindje als de ouders zelf. Het is een mooie, lieve, rustige baby.
Een dikke proficiat dus aan Sief en Bert!
Lees verder voor nog wat meer fotootjes…
Vandaag heb ik de knoop doorgehakt… Ik loop mee met de 20 km door Brussel, op zondag 28 mei.
Binnen mijn werk LUDIT is een ploegje gevormd, en ik sluit me aan bij dat groepje. We zijn al met 7, en 1 supporter.
Vanmiddag ben ik alvast een half uurtje gaan lopen in Heverlee bos (weer of geen weer). Het was lekker drassig, mijn sportschoenen zijn eerder bruin dan wit, en ik kan nu al zeggen: het wordt een lange weg naar 28 mei (ai ai mijn spieren) 🙂
Maar de aanhouder wint! En deelnemen is nochtans belangrijker dan winnen…
Vervolgberichten:
Het vorige berichtje ging over de geboorte van een dochter. Als jullie onderstaande foto zien, snap je waarschijnlijk ook waarom.
De babyboom is ingezet in onze vriendenkring, en Caminhando-vrienden Stijn en Soetkin zijn de eerste trotse ouders van dit jaar.
Op 9 februari zijn ze vader en moeder geworden van de kleine Nette, en afgelopen vrijdag hebben we Nette met een bezoekje vereerd. Uit haar online foto-album hebben we volgend kiekje gehaald…
‘t Is een schatje!
Nogmaals proficiat aan de trotse ouders!
Vorig week kon je hier nog lezen hoe Eveline en ik een geslaagd uitstapje naar het Suikermuseum in Tienen gemaakt hebben.
Deze week valt te lezen op ROBnet dat het aantal bezoekers voor het Suikermuseum zienderogen daalt. En inderdaad, toen wij er waren, hebben we echt niet veel volk gezien. Leuk voor een rustig museumbezoekje natuurlijk, maar niet goed voor het voortbestaan van dergelijke, originele musea.
Dus hup, allemaal uw luie krent opheffen en op naar Tienen! 🙂
Vandaag zijn Eveline en ik vier jaar samen, en dat wilden we op het gemakje vieren. We hebben er een eenvoudig uitstapje van gemaakt, richting Tienen, waar we het Suikermuseum bezocht hebben.
Best wel leuk eigenlijk, dat suikermuseum. Op een speelse manier duik je in de wereld van de suiker.
Je zou er van versteld staan hoeveel zalen er kunnen gevuld worden met alleen maar informatie over suiker 🙂
Een beetje fotootjes om een sfeerbeeldje te geven…