Live opgenomen

Bedenkingen en hersenkronkels

Hmmmm, boeiende waarheden in De Standaard vandaag. Uit het artikel “Alle zenders boos op elkaar”:

Het werd live opgenomen in een hotel in de Loirestreek in Frankrijk.

Live opgenomen. Dat is zoals “een originele kopie”. Of “plat bruiswater”. Of “oorverdovend stil”. Of “perfect scheef”. Of “een correcte taalfout”.

Kim zakt door

Bedenkingen en hersenkronkels

Okee, mijn eerste gedacht toen ik onderstaand krantenberichtje zag?

Ik dacht er een komma bij: “Clijsters zakt door, enkel op trouwfeest”. Kim is eens een avondje stévig in de pintjes gevlogen, maar het was eenmalig, op een trouwfeest. Maar door haar gigantische kater mist ze wel Roland Garros.

Niet dus. Ze is door haar enkel gezakt. Spijtig, met komma was het een sappiger verhaal.

Klutsjesdag

Van het thuisfront

Vandaag was het klusjesdag.

Eveline en ik hebben allebei een dag verlof genomen om in huis te doen wat al lang moest gebeuren: de garage, het tuinhuis en de berging uitmesten, en alles herverdelen over containerpark, pas ingerichte zolder, garage, tuinhuis en berging. Het was een dag hard werken, maar we zijn tevreden over het resultaat.

Ik heb deze voormiddag even wat tijd verloren toen ik door de dozen aan het gaan was die ik een hele tijd geleden gekregen heb na de verhuis van mijn ouders. Het ouderlijk huis moest leeggemaakt worden, en ik kreeg een paar curverboxen vol jeugdsentiment, en daar ben ik vandaag doorgegaan.

Goh, wat een reis door de tijd. Leuke dingen, zoals kindertekeningen die ik gemaakt heb, verhaaltjes die ik geschreven of getekend heb als kind, en hopen en hopen krantjes en magazines van mijn hand. Ik had als kind iets met krantjes – ik was een geboren redacteur. En zie, het bloed kruipt waar het niet gaan kan – is een blog niet ook een soort krantje?

Veel schoolgerelateerde dingen ook. Rapporten. Werkjes. Verzamelmappen.

En ook veel foto’s tegengekomen. Karel als klein manneke. Karel als groter manneke. Karel als langharige rebel.

Maar ook dingen waar je liever niet meer te veel aan herinnerd wordt. Liefdesbrieven. En antwoorden op liefdesbrieven. En schrijfsels waar ik minder trots op ben.

Maar toch. Doorheen heel die stapel tekeningen, teksten, foto’s en brieven, heb ik een hoop creativiteit terug gevonden. En dat zet een mens aan het mijmeren. Dan vraag je je af waar al die creativiteit naartoe is. Ik sta op, ga werken, kom thuis, avondroutine met de kindjes, en dan schiet er ‘s avonds niet veel energie meer over, dus de meeste avonden eindigen in de zetel. Een routine met weinig creativiteit.

Dus daar zit je dan, op klusjesdag, in je garage, te mijmeren achter een stapel papier. Een beetje je kluts kwijt. Klutsjesdag.

Tot ik gelukkig besefte dat ik in mijn werk eigenlijk best creatief ben. En dat ik een schrijfcursus aan het volgen ben, waar ik al mijn creativiteit mag aanwenden. En dat ik voor mijn kindjes elke dag creatief uit de hoek mag komen. Dus dat het nog zo erg niet gesteld is met die creativiteit. Het valt misschien alleen wat minder op.

Maar terug naar die stapel papier. Weet je waar ik in heel die stapel nog het meest van al van opgekeken heb? Van mijn bundel gedichten.

In mijn vierde-vijfde middelbaar was ik nogal met poëzie bezig. En heb ik me op een bepaald moment zelf aan het schrijven gezet. Met op korte tijd een hele reeks gedichten als resultaat, de een al geslaagder dan de andere. Er zitten ronduit slechte gedrochten tussen, maar er zitten toch ook enkele dingetjes tussen waar ik een behoorlijk “aha” gevoel bij had.

Weet je wat ik nog het leukste vond? Het begeleidend kladblad in het onleesbare handschrift van mijn vriend Pieter C.

Ik heb mijn dichtsels in die tijd voorgelegd aan Pieter C., en hij heeft elk gedicht voorzien van commentaar. Eerlijk commentaar. Dus als het slecht was, kreeg ik het te horen, maar ik heb ook de nodige complimenten en tips gekregen. Bij de eerstvolgende ontmoeting, duw ik Pieter C. het papier terug in zijn handen. Mag hij de onleesbare passages ‘ns vertalen.

Ik wil jullie de komende tijd eigenlijk wel wat inzage gunnen in mijn “Dienst Indichtingen”, mijn “bundel”. Ik heb absoluut geen literaire ambities, maar ik schaam me ook niet voor die schrijfsels van toen. Bedenk gewoon dat ze van de hand van een 16-jarige puber komen.

De serieuzere gedichten zijn voor later, maar ik steek van wal met het kortste uit de bundel, getiteld ‘Kort protest’. Hier komt-ie:

Kort protest

Leerstof
is niet tof.

Laat me beklemtonen dat het niveau van deze spielerei niet per se iets zegt over wat volgt 🙂

Wordt vervolgd.

Verontrustend

Bedenkingen en hersenkronkels

Het belang van politieke peilingen, toestanden in Libië, kernrampen en verkeersmiserie verdwijnt in het niets, als je een dergelijke verontrustende krantenkop onder ogen krijgt:

Zie, hij past zelfs niet eens meer in zijn kadertje!

Hopelijk neemt onze regering van lopende zaken krachtige maatregelen om dit gevaar tijdig in te dijken, of voor we het weten hebben we een aardbeving!

De vervelende, geïnformeerde reiziger

Bedenkingen en hersenkronkels

Dat krijg je dus met al die nieuwerwetse mobiele media: dat een treinreiziger op den duur beter geïnformeerd is dan het treinpersoneel.

Vanochtend had ik voor het vertrek thuis op RailTime al gezien dat er een trein vaststond tussen Mechelen en Haacht – in Hever – en dat daardoor alle treinverkeer tussen Mechelen en Leuven in de soep lag. Dus ik wist op voorhand al dat ik miserie ging hebben vanochtend als ik over Mechelen ging, maar ik had met dit weer ook geen zin om over Brussel te gaan.

In Dendermonde station heb je om kwart over zeven twee treinen kort na elkaar richting Leuven: de IR-trein van elk uur, en de P-trein van ‘s ochtends. Normaal neem ik de P-trein, maar ik vroeg aan het stationspersoneel welke trein er het meest kans had om doorgelaten te worden richting Leuven, door de chaos.

“Ah, staat er een trein vast? Wij weten van niets meneer.”

Okee, laat maar. De IR-trein leek me belangrijker, dus heb ik die maar genomen. Vlot in Mechelen aangekomen, en toen we daar even stilstonden vroeg ik aan de passerende treinbegeleider “Is de miserie tussen Mechelen en Leuven al opgelost? Gaan we mogen vertrekken?”

“Aaaaah? Staat er een trein in nood in Hever? Dat verklaart waarom we niet mogen vertrekken. Ik ga direct eens informeren meneer.”

Een kwartier later rolt de P-trein – die ik niet genomen had – het station van Mechelen binnen, netjes naast ons. Ondertussen hebben we 20 minuten vertraging, en komt de treinbeleidster me zeggen dat wij zeker en vast als eerste gaan vertrekken, en dat ze het zeker en vast zal omroepen als dat zou veranderen. En er stappen effectief ook mensen over van de P-trein op de onze. Goed gekozen, dacht ik.

Vijf minuten later zie ik de P-trein naast ons netjes vertrekken. Ik ben zeker van mijn stuk dat het die trein is, ik herken namelijk de trein, de samenstelling, en het volk dat erop zit. Ik verifieer toch op RailTime, en ik zie inderdaad dat de P-trein gemarkeerd staat als ‘vertrokken’. Met een tiental minuutjes vertraging. Dju!

Ik wijs de treinbegeleidster er vriendelijk op, en die bezweert mij
“dat dat onmogelijk is meneer! Er is niéts van treinverkeer tussen Mechelen en Leuven, en wij zijn de eersten die erdoor gaan gaan. Dat kan zijn dat u een trein hebt zien vertrekken maar dat moet een andere trein zijn die niet richting Leuven ging hoor. Neen, dat kan echt niet.”

Sjah, dan is het toch een spooktrein die op RailTime te volgen is, en even later in Haacht, en uiteindelijk een half uur vroeger dan wij in Leuven arriveert. De spooktrein met een half uurtje vertraging, wij met een uur.

Kijk, ik neem die treinbegeleidster niets kwalijk – zij geeft ook maar door wat ze zelf hoort, en ze is de hele tijd vriendelijk en informatief gebleven. Ze heeft in Leuven trouwens aangegeven dat ze klacht ging neerleggen bij het verkeerscontrolecentrum over de gang van zaken. En ik wilde er nu vooral ook niet te hard op doorgaan, want er moet niets hatelijker zijn voor een treinbegeleider dat een reiziger die denkt dat hij het beter weet, en het personeel zit af te snoeven.

Maar misschien moet de spoordirectie er maar eens conclusies uit trekken. Heel leuk dat reizigers tegenwoordig beter geïnformeerd zijn, maar als reizigers meer info krijgen dan het treinpersoneel zelf, dan zit er iets grondig scheef.

Dat levert vervelende betweters op als mezelve. En dàt is het laatste wat we willen, niet?

Een land zonder premier is een verloren land

Bedenkingen en hersenkronkels

Hoe vreselijk beklagenswaardig zijn wij als Belgen wel niet. Zo lang al zonder regering! Zo lang zonder leiders die belangrijke beslissingen nemen!

Zeker als je ziet welk nuttig werk en welke zware onderhandelingen de premiers in het buitenland wél doen.

De Standaard Online – Nieuw-Zeelanders krijgen hun ‘Hobbit’
‘The Hobbit’ zal toch in Nieuw-Zeeland verfilmd worden. Die beslissing is het resultaat van twee dagen van intense onderhandelingen tussen premier John Key en de producenten.

Arme, arme Belgen.

Stemadvies

Bedenkingen en hersenkronkels

Tip voor politici: met dit weer aan het station frisse pintjes staan uitdelen zal u gegarandeerd stemmen opleveren!

Bij voorkeur rond 17.30h aan station Leuven, kant Heverlee aub. Een Stella’ke!