Lore

Van het thuisfront

Wie enkel deze blog volgt, en niet die van onze kindjes, en ook geen Facebook-vriendje is, is misschien niet zo erg geinteresseerd in mijn thuissituatie.

Bent u dat tóch, dan moet u misschien de blog van de kindjes eens bijlezen. Ik heb deze week al de nodige tijd in het ziekenhuis doorgebracht aan het ziekbed van mijn jongste spruit, en het einde is nog niet direct in zicht.

Lore in het ziekenhuisbedje

Het thuisfront

Van het thuisfront

Alert

Voor de lezers die een beetje geïnteresseerd zijn in mijn thuissituatie, maar niet geïnteresseerd genoeg om de blog van onze kindjes te volgen: even een update van hoe het hier nog gaat met de zoon en de ondertussen 2 maand oude dochter.

Ewel: goed eigenlijk. Onze Lore is heel alert, is vaak content, huilt dus niet vaak, eet bijzonder goed (de slokop), komt dus goed bij, en vooral: ze slaapt door. In principe geef ik haar om 22h haar laatste flesje, leg ik haar tegen 22.30h in de wieg, en maakt ze tegen 6h mama wakker wegens honger. U zou dus kunnen besluiten dat we hier volledige nachten hebben te huize Titeca, maar helaas beslist de zoon daar anders over. Hij slaapt momenteel zelden nog een nacht door, en heeft 2-3 keer per nacht troost en een knuffel nodig.

Sjah, de jongen moet dan ook veel verwerken op korte tijd. Eerst de komst van een klein zusje die de aandacht komt afpakken, momenteel de potjestraining waar we volop mee bezig zijn, en ‘t is nog niet gedaan, want binnenkort verhuist hij van babybed naar kinderbed, en gaat hij van de onthaalmoeder naar de school. En dat allemaal op een half jaar tijd. Ge zout voor minder slecht slapen.

Maar ook hij is héél goed bezig: tellen tot 15 doet hij ondertussen moeiteloos, en geen enkel prentenboek bevat nog geheimen voor hem die hij niet kan opnoemen. Klaar voor de school, zoveel is duidelijk.

Controle

Van het thuisfront

Dankuwel meneer de fiscus.

Vanochtend moest ik langsgaan bij de belastingen. Controle. Ik moest mijn aangifte gaan verdedigen. En alle bewijsstukken en facturen meebrengen.

Ikke dus vanochtend bij -7 graden voor dag en dauw richting belastingskantoor, met drie klasseurs onder mijn armen. Benieuwd wat de fiscus mij allemaal zou ontzeggen. De kleine man zomaar even gaan uitvlooien!

En weet je wat? Op het eind van mijn bezoek, lag mijn terug-te-krijgen bedrag 150 euro hoger dan wat het voorheen was. De fiscus had mij op enkele handige optimalisaties gewezen.

Vriendelijke mens. Dankuwel meneer.

2009+1

Van het thuisfront

31 december. 2009 loopt echt wel op zijn laatste benen. Terwijl ik dit schrijf zijn ze aan de andere kant van de wereld al 2010 aan het beleven.

Wat een jaar. Het jaar waarin we een pasgekocht huis verbouwd hebben, terwijl Eveline met de naweeën van een hersenvliesontsteking zat. Het jaar waarin we verhuisd zijn naar dat verbouwd huis, en waarin ik zowel op mijn werk als bij mijn familie thuis nog een aantal verhuizen gedaan heb. Het jaar waarin ik een nieuwe functie op mijn werk opgenomen heb, maar waarbij ik moeizaam de functie moest helpen uittekenen, en ondertussen mijn vorige functie moest afronden. Het jaar waarin Eveline de rottigste zwangerschap heeft gekend die je je maar kunt voorstellen. Maar ook het jaar waarin die zwangerschap op 23 november uitgemond is in de geboorte van Lore, onze pracht van een dochter, die hier nu naast me ligt.

In 2010 gaan we genieten van wat er in 2009 allemaal moeizaam in stelling is gezet. In ons nieuwe huisje, met ons nieuwe gezinnetje gaan we een hopelijk rustig jaar tegemoet. Een jaar waarin Eveline weer aan de slag kan, en waarin ik mijn draai gevonden heb op mijn werk. Een jaar waarin ik weer wat tijd heb voor fotografie, bloggen, en andere hobbies.

Wij hebben onze rust gevonden. We wensen iedereen die nog op zoek is naar rust, dat ze die mogen vinden in 2010. En we wensen iedereen vooral een gelukkig en gezond 2010!

Lore Titeca – 23 november 2009

Van het thuisfront

De trotse papa en zijn dochter

Er zijn weinig dingen in het leven vergelijkbaar met de trots die je voelt als je net papa geworden bent. In mijn armen zie je Lore, mijn pasgeboren dochtertje, een zusje voor Kobe, gisterenavond geboren na een vrij vlotte bevalling.

Een zeer flinke meid van 4,5 kilo, die haar nieuwe virtuele thuis heeft op deugnietjes.titeca.net. Allen daarheen.

En hoera! Hoera voor Lore! Hoera voor Eveline! Hoera voor iedereen!

Allen daarheen!

Van het thuisfront

Als u op zoek bent naar nieuws over mijn ongeboren zoon of dochter, rep u dan appeltje.titeca.net, dat voorlopig nog verwijst naar de site van mijn zoon, en binnenkort naar de site van mijn twee bloeikes van kinders.

Enfin, niet dat u het hier niet zult horen zulle 🙂

En? Hoe gaat het daar nog?

Van het thuisfront

Joy, nog eens een teken van leven op deze blog. Want met de uitgerekende geboortedatum van 21 november in zicht, komt de geboorte van mijn tweede zoon of eerste dochter nu wel héél dichtbij, en daarmee ook het einde van de lijdensweg die Eveline – en met uitbreiding ons hele gezin – negen maanden lang gedragen heeft.

Het zijn héle zware laatste loodjes. Eveline heeft de laatste dagen zéér zware voorweeën, kan nauwelijks nog op haar benen staan, en is zo rond als een ballon. En mijn weerstand is het ook stilaan aan het begeven, want hij-die-nooit-ziek-is heeft het dit weekend begeven: ik loop al enkele dagen rond met een hardnekkig en mottigmakend griepje. En nu maar hopen dat vrouw en kind(eren) gespaard blijven.

39 weken zwanger De truuk met het glas

Maar kom, genoeg geklaagd. Boe! Boe! Al dat geklaag! Want zoals u ziet op de foto’s, kan er te huize Titeca ook nog wat afgelachen worden. Neen, laten we vooral blij zijn voor wat we hebben: alle wensen, steunbetuigingen en de gigantische hulp die we van familie en vrienden krijgen. En laten we blij uitkijken naar wat komt: een droom van een dochter, of een fantastische tweede zoon! En Kobe als grote broer!

We hebben er zin in. We zijn er eigenlijk nog niet helemaal klaar voor (praktisch gezien dan), maar hij/zij mag komen. We gaan hem/haar met open armen verwelkomen. Welkom Appeltje!

En kijk, om er het speelse element bij te houden, koppelen we er op de valreep nog een klein wedstrijdje aan. Doe mee een gokje naar geslacht, geboortedatum, lengte, gewicht en vooral naam van onze kleine spruit. Alle info bij Kobe.

Pauze

Van het thuisfront

Dat het hier de laatste tijd rustig is op de blog, is een understatement. “Een doodse bedoening” is beter uitgedrukt. Misschien beter dan om er geen doekjes om te winden, en een blogpauze in te lassen.

Ik heb nog vele boeiende hersenkronkels die ik met u wil delen. Ik wil nog vanalles schrijven over fotografie. Ik heb een halve boekbespreking klaarliggen van het nieuwste fotografieboek van Scott Kelby. Ik weet nog een paar leuke video’s waarmee ik u kan amuseren. Ik ben op nog enkele boeiende websites gestoten waarnaar ik graag verwijs. Ik zou graag nog enkele foto’s trekken waar ik 1 seconde uw aandacht mee heb. Ik beleef nog regelmatig fratsen op de trein waarover ik wil vertellen. Ik beleef allerlei dingen thuis en op mijn werk waarover ik gerust meer wil vertellen. Ik heb nog blogmateriaal in overvloed. Maar nu eventjes niet.

“Hoe gaat het nog met Eveline?” Het is een veelgehoorde en oprechte vraag, de laatste tijd, waarvoor dank. Voor de lezers die al even niet meer mee zijn: we zijn in verwachting van ons tweede kindje, eind november, maar het gaat niet zo goed met Eveline.

En dat is eigenlijk ook weer een understatement. Al vanaf het prille begin van de zwangerschap heeft Eveline veel pijn en last. In haar bekken. En overal zo een beetje. Haar lichaam rammelt, houdt niet zo van die grote, ronde, dikke buik. En die pijn is met de weken, met de maanden, alleen maar erger en erger geworden.

Eigenlijk is het pas echt begonnen in mei, met Hemelvaart. Toen had Eveline bloedingen gekregen, die gevaarlijk konden zijn. De moederkoek lag slecht. En Eveline moest zich rustig houden, kreeg verbod om nog iets van inspanningen te doen. Van de ene dag op de andere moest ze stoppen met werken, en mocht ze onze Kobe niet meer optillen of er wilde spelletjes mee doen. Hij heeft het er even moeilijk mee gehad, maar is na enkele dagen eigenlijk heel begripvol met de situatie beginnen omgaan, de lieverd.

Die moederkoek heeft zich vanzelf weer goed gelegd. Het gevaar verdween, de pijn beterde, de misselijkheid bleef. Begin augustus kon Eveline weer aan de slag, maar dan wel volledig van thuis uit. Verplaatsingen waren uit den boze. Dus hebben we een voor een onze tripjes en vakanties afgezegd. Maar Eveline kon weer iets doen voor haar werk, en dat is goed voor de moraal.

De pijn is de laatste paar weken in volle hevigheid terug. Geen een houding is nog pijnloos, slapen is niet meer evident. Diagnose: diastase van de symfyse. Gevolg: definitief gedaan met werken, of ook maar iets te doen. Rusten. Nog twee maand. Of misschien iets minder. Want momenteel ligt ons kindje in stuitligging, en als het zich niet snel draait, wordt dat een keizersnede. Balen.

De trouwe lezer weet ook dat ik dit jaar van functie veranderd ben op mijn werk. Ik zit momenteel volop in die nieuwe functie, maar die nieuwe functie brengt meer verantwoordelijkheid mee, en zit volop in opstart. Bovendien is het volgende week de start van het academiejaar, en dat brengt nog eens een pak extra werk mee. Gevolg: ik zit tot over mijn oren in het werk. Ik klaag niet, want ik vind mijn nieuwe functie heel plezant, en ik doe het heel gedreven. Maar als je na bovenstaand verhaal weet dat ik mijn uiterste best doe om ons huishouden draaiende te houden en alles zo draaglijk mogelijk te maken voor Eveline, en dat ik lange, zware werkdagen draai, en dat er de afgelopen weken nog een paar tijdrovende zaken op het programma stonden, dan begrijp je ongetwijfeld dat ik even geen tijd en energie meer heb om blogs te lezen, laat staan er zelf een bij te houden.

Weet je wat er leuk is? Wat ons draaiende houdt? Er is – naast de last en de pijn – één grote constante doorheen deze zwangerschap: dat alles goed gaat met ons kindje. In Evelines buik zit een lieve (b)engel die heel goed groeit, de hele dag door stampt dat het een lieve lust is, en zich als een vis in het water voelt. Voor zover de dokters kunnen zien, schijnt de kleine uk totaal geen last te hebben van mamas kwaaltjes. En dat is zo geweldig.

De weinige vrije tijd die ik nog een beetje overheb, wil ik de komende weken steken in Appeltjes website. Ons tweede heeft recht op een eigen stekje op grote broer zijn blog, en we willen samen aftellen naar de geboorte, en leuke verhalen vertellen. Hopelijk vind ik éindelijk wat tijd om het webstekje in orde te krijgen. Kijk met ons mee op appeltje.titeca.net.

Geen paniek, I’ll be back. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en voor ik het weet ben ik weer aan het bloggen. Maar in tussentijd: als je iets te vertellen hebt, of je hoopt dat ik een interessant artikeltje op je blog zie: e-mail is uw vriend.

U hoort nog van ons. Tot gauw!

Verhuizen

Van het thuisfront

Verhuizen2009 zal in de annalen te huize Titeca geboekstaafd staan als “het verhuisjaar”. En momenteel is het hoogtepunt van dat verhuisjaar aan het lopen.

U weet uiteraard al dat we vorig jaar een huis gekocht hebben en daar in februari na een intense verbouwing met heel ons hebben en houden naar toe verhuisd zijn. Dat is 1.

Als u goed gevolgd hebt, weet u ook dat er op mijn werk dit jaar een grote reorganisatie gebeurd is. Om alle herschikte teams weer een beetje logisch te ordenen, is er op dit eigenste moment een grote verhuisoperatie op mijn werk bezig. Daarbij ben ik vrijdag van mijn bureau naar een tijdelijke locatie verhuisd (is 2), heb ik gisteren de helpdesk – waarvoor ik verantwoordelijk ben – helpen verhuizen (is 3), ga ik vandaag van mijn tijdelijke locatie naar mijn iets minder tijdelijke locatie (is 4), en mag ik in december nog eens verhuizen, naar mijn definitieve locatie (definitief, tot de volgende verhuis dan toch :-)) (is 5).

En dan morgen. Morgen verlaten mijn ouders na 40 jaar het huis waar ik opgegroeid ben, om naar een kleiner en comfortabeler appartement te verhuizen, het slotstuk van een plan- en verbouwingsproject van meer dan 2 jaar. Morgen is het de grote verhuisdag, waarbij de vele dozen en de zware meubelstukken een ritje gaan maken. Is 6. Het winkelgedeelte moet trouwens over 2 weken nog apart verhuisd worden naar het pand waar mijn broer een nieuwe zaak start, maar ik ben nog niet zeker dat ik daarbij kan helpen, dus die verhuis tel ik niet mee.

En dan is er nog mijn schoonbroer. Ook hij heeft vorig jaar een huis gekocht, dat ondertussen zo goed als gebouwd is, en waar hij in november intrekt, geholpen door de familie. Is 7.

Geef toe, qua aantal verhuizen op een jaar kan dat toch wel tellen, niet? 🙂 Straks kweek ik nog spieren, stel u voor!

Oh wat wordt 2010 een rustig jaar. Ahum.

Kleine berekening

Van het thuisfront

Da’s nu al een maand of zo dat we zowel ‘s ochtends bij het opstaan als ‘s avonds bij het slapengaan een drie à vier muggen platmeppen in onze slaapkamer. Laat het ons op gemiddeld 7 per dag houden, de afgelopen 31 dagen.

Wat ik me afvraag: als we nu heel dierlievend waren geweest en dat nièt hadden gedaan, hadden we dan nu 217 muggen in onze slaapkamer?

Zoem.

Stampjes

Van het thuisfront

Het is de aandachtige lezer niet ontgaan. Dat we het druk hebben. En dat er weinig vrije tijd overblijft om bijvoorbeeld een blog bij te houden.

Sorry daarvoor. Maar we hebben goede redenen. Hele goede redenen.

Onze goede reden heeft als codenaam ‘Appeltje’ meegekregen, en verblijft momenteel in de buik van Eveline, om eind november hallo te zeggen aan de wereld. Een tweede zoontje of een eerste dochtertje voor ons, een broertje of zusje voor grote broer Kobe. Ons gezinnetje breidt uit!

Appeltje op 13 weken

Onze Kobe zal op dat moment twee jaar en twee maand zijn, en we vonden dat het tijd was voor een speelkameraadje. En we hebben nu zo’n mooi huis, met nog zo’n grote lege kamer 🙂

Nu, de aandachtige lezer blijft kritisch en vraagt zich af: “tijd heb je toch pas tekort als die kleine geboren is?” Klopt, normaal gezien wel, maar helaas hebben we het niet zo getroffen met de zwangerschap.

Evelines vorige zwangerschap liep niet van een leien dakje, maar deze zwangerschap is jammer genoeg nog een slag erger. De details smijten we liever niet op de blog (maar mailen mag altijd), maar Eveline ligt ondertussen bijna zes weken plat op doktersbevel, en de kans zit er dik in dat het tot het eind van de zwangerschap zo zal zijn.

Alle zware inspanningen zijn uit den boze, dus ook voor Kobe zorgen en hem optillen en zo. Dat wil zeggen dat ik momenteel Kobes belangrijkste babysit ben, en er grotendeels alleen voor sta in het huishouden, met zorg voor vrouw en kind. Gelukkig kan ik daarbij regelmatig rekenen op hulp van familie en vrienden. Maar tijd voor hobby’s is momenteel schaars. Vandaar.

En vandaar ook dat deze aankondiging aan de late kant is. Eigenlijk wilden we Kobes website in een volledig nieuw kleedje steken en lanceren op 21 mei, maar wegens tijdsgebrek zal die nieuwe website nog even op zich moeten laten wachten. In tussentijd sturen we nieuwtjes de wereld in via deze en vooral via Kobes blog.

Bijvoorbeeld om te zeggen dat onze kleine vent of meid zich als een vis in het water voelt! Het mag dan misschien niet goed gaan met Eveline, maar ons kleintje doet het prima. Appeltje groeit goed, en is al weken aan het stampen dat het een lieve lust is. Dat we nog een actieveling in huis krijgen, is duidelijk 🙂

We kijken er in ieder geval enorm naar uit.

Welkom, Appeltje!

Instuif

Huisje

Ondertussen al vier maanden. Zo lang wonen we al in ons nieuwe huisje. En we voelen ons er heel erg goed. We genieten van elke dag.

Aan dat nieuwe huisje hebben heel wat fijne mensen meegewerkt. Heel wat vrienden zijn uurtjes komen opofferen om bij ons te schilderen, te plakken, te kappen, te breken, op te bouwen, …

Die vrienden wilden we afgelopen weekend bedanken met een klein instuifje. En dat was heel erg plezant, maar u zal het zonder foto’s moeten stellen. Want u weet hoe dat gaat, zo’n feestje: de hele tijd rondcrossen – is het niet om voor uw gasten te zorgen, het is om achter uw kleine te hollen – en die drukte maakt dat het fototoestel eigenlijk maar één keer is bovengekomen. Dus u kan verwateren over de desserttafel:

De dessert

Maar dat is het zowat. De heerlijke kaas-, wijn-, bier- en broodtafel is opgeslagen in onze magen, maar is niet op de gevoelige plaat vastgelegd. Net zomin als de gasten, op enkele flirtfoto’s van onze zoon na, en wat hangfoto’s van de jongste gast:

Rebel without a kous Simon relaxt

Maar dat het fijn was, da’s zeker! En dat ons huisje nu helemaal goed opgewarmd is, dat ook!

Velokoers

Van het thuisfront

Die ochtend in de Vesaliusstraat in Leuven.

Ik begeef me zoals elke dag plooifietsend van het station naar mijn werk, aan een vlot tempo.

Plots passeert er langs mij een manneke van een jaar of 10, de longen uit zijn lijf trappend om mij voorbij te steken. Het manneke gaat voor mij rijden, en op dat moment komt de papa langs mij rijden.

De papa laconiek: “Ja sorry, een fiets met zo’n kleine wielekes die rapper rijdt dan hij, daar kan hij niet zo goed tegen.”

Ach, die jonge haantjes toch 🙂