Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Vandaag zat er nog een attestje in de bus. Voor bij de belastingsaangifte. Op een week voor de deadline. Ik denk dat het hoopje nu stilaan compleet is.
Allemaal goed en wel dat ze klagen dat alle Belgen hun aangifte het laatste moment indienen, en dat dat al wéken kon gebeurd zijn, maar hoe kan je in godsnaam je aangifte vroeger doen als je je attesten allemaal maar ‘t laatste moment krijgt, en de interessante belastingstips pas de laatste week in de kranten verschijnen?
Die ochtend in de Vesaliusstraat in Leuven.
Ik begeef me zoals elke dag plooifietsend van het station naar mijn werk, aan een vlot tempo.
Plots passeert er langs mij een manneke van een jaar of 10, de longen uit zijn lijf trappend om mij voorbij te steken. Het manneke gaat voor mij rijden, en op dat moment komt de papa langs mij rijden.
De papa laconiek: “Ja sorry, een fiets met zo’n kleine wielekes die rapper rijdt dan hij, daar kan hij niet zo goed tegen.”
Ach, die jonge haantjes toch 🙂
Idioten. En dan heb ik het niet over de onthaalouders.
Ik doe normaal gezien nogal mijn best om mij qua politieke uitspraken redelijk op de vlakte te houden op deze blog, maar soms kan ik het toch écht niet laten.
So here goes:
Waar halen die arrogante smurfen in gódsnaam het lef om vuile, kinderachtige spelletjes à la “als we op Vlaams niveau niet mogen meespelen, doen we federaal ook niet meer mee” te spelen??? Wat een belachelijke, idiote arrogantie is me dat??
Bende peuters… Organiseer dan gewoon direct samenvallende verkiezingen eh…
Zo. Het is eruit. Terug naar de orde van de dag.
Wat ziet mijn lodderig oog in de gazet van vandaag?
Volgende foto:
Jean-Luc die – naar eigen zeggen – een stem op zichzelf uitbracht. Maar als je goed kijkt (het is beter te zien in de papieren krant), dan zie je dat de man verkeerd aan het stemmen is. De magneetstrip moet volgens de tekening naar voor gericht zijn, weg van de camera. Hij is het kaartje dus omgekeerd in de bus aan het steken.
En dan verwonderd zijn dat Guy meer voorkeursstemmen heeft. Puh!
Het is zover, kiezingszondag!
En net zoals bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 heb ik de propaganda die in mijn bus viel, netjes bijgehouden, om er wat statistiekjes uit te trekken.
Het verschil met toen is opmerkelijk: toen had ik een stapeltje van bijna 4 centimeter en bijna 800 gram, nu 1 centimeter en 268 gram. Waar er toen vooral veelkleurenboekskes in de bus vielen, bleef het nu vooral bij gazetjes. Zit de crisis er voor iets tussen? Of het ecologisch bewustzijn? Dat laatste zal wel niet…
Akkoord, akkoord, ik ben appelen met peren aan het vergelijken: toen woonde ik in Leuven, nu in Dendermonde. En toen waren het gemeenteraadsverkiezingen, waarbij de lokale politici sowieso veel harder hun best gaan doen en u meer gaan bestoken dan bij deze Vlaamse verkiezingen, waarbij de kopstukken op den teevee komen. Maar toch, ik vond het een opmerkelijk verschil.
Nog cijfertjes? CD&V heeft het hardst zijn best gedaan om via mijn bus mijn sympathie te winnen: 1 boekske, 1 brief, 1 gazetje, 2 flyers en 1 plooifoldertje; 6 stuks in totaal. Daarna volgen Vlaams Belang, N-VA & Open VLD, met elk 3 stuks: 2 gazetjes en een belastingsbrief van VB, een boekske, een gazetje en een flyerke van N-VA, en een gazetje, een boekske met Jean-Jacques zijn griezelige kop levensgroot op de cover en een flyerke van Open VLD. Van SP-A ontving ik 1 boekje en 1 flyertje, en Groen! tenslotte hield het sober en ecologisch met 1 boekske.
Maar dat wil ook zeggen: nul komma nul propaganda van SLP, Lijst Dedecker en PVDA. SLP heeft zijn campagne vooral via kranten en tijdschriften gevoerd, PVDA heeft nooit een erg visibele campagne, en euhm… Lijst Dedecker? Buiten Jean-Marie zijne kop op teevee en hier en daar wat borden langs de straat heb ik daar eigenlijk bijzónder weinig van gezien…
Soit, ik ga er niet wakker liggen. Mijn stem is bepaald, zometeen ga ik die uitbrengen. En dat de beste mogen winnen zeker?
Ik heb een huis. Dat huis heeft een tuin. In die tuin groeit vanalles. En dat moet af en toe gesnoeid of afgereden worden.
Dus zoals een goede huisvader rijd ik op regelmatige basis mijn gras af, en deponneer ik de dode sprieten in mijn GFT-bak. Wanneer dat ding vol is, gaat er een sticker rond het handvat, komt het ding op straat te staan, wordt het geleegd door de mensen van de ophaling, en ‘s avonds als ik van de dagtaak terugkeer, kan ik een lege container terug richting tuinhuis rollen.
Twee weken geleden liep het net zo, op het laatste deel na. De volle bak stond ‘s ochtends buiten, de lege bak was ‘s avonds in geen omstreken te verkennen. “Tiens, heeft Eveline de bak al binnen gezet?” Mijn vrouw wist van niets. Mijn zoon ook niet. De buren ook niet. De container was spoorloos verdwenen.
Een wandelingetje in de buurt leverde al evenmin iets op. Alle containers waren netjes weer op stal gegaan, nergens een verloren exemplaar.
Een verstrooide buur? Die dat in het slechtste geval pas twee weken later zou opmerken? Of kwaad opzet? We hadden er het raden naar. Het enige wat ik kon doen, is een ‘Opsporing verzocht’-affiche aan mijn raam hangen. Maar ook dat leverde niets op. Op een verontwaardigde buurvrouw na. “Het is toch schandalig, dat ze nu zelfs dat al niet meer laten staan!”
Ondertussen had ik gebeld naar de milieudienst van de stad. Daar stelden ze me een heel eenvoudige oplossing voor: aangifte doen bij de politie, en met die aangifte had ik recht op een nieuwe container.
Okido, zo gezegd, zo gedaan. De afspraak met de blauwe vrienden stond gepland voor woensdagavond. Ik zou het politiebureau binnenstormen en schreeuwen dat een griezelige GFT-crimineel de buurt teisterde, en weerloze containers ramde en in zijn broekzakken stak.
Maar zover is het niet gekomen. Want op woensdag kwam er een telefoontje van de intercommunale.
– “Of we toevallig onze GFT-bak kwijt zijn?”
– Ja.
– “Of we geen briefje in de bus gevonden hadden?”
– Neen.
– “Ja, normaal moeten ze een briefje in de bus steken, maar dat komt er niet altijd van. Soit, uw container is bij de ophaling van maandag in de vuilniskar beland.”
– Aha.
– “Onze excuses daarvoor, we komen morgen een nieuwe brengen.”
– Okee, dank u.
Best absurd nieuws, eigenlijk. Onze groene container is tussen het groenafval beland. Het ding is nochtans gemaakt van niet-afbreekbare plastiek. Echt goed composteren zal dat dus niet doen. Maar we krijgen hem gelukkig niet terug in toegetakelde toestand, met allerlei patattenschillen en andere gore plantenresten aan de buitenkant.
Neen, op donderdag stond een man voor de deur met een mooie, donkergroene, fonkelnieuwe, blinkende, vlot rollende GFT-container. Eind goed, al goed, mysterie opgelost.
En toen was mijn gras drÃngend aan een maaibeurt toe.
9.14 u. De trein komt het station van Leuven binnengerold.
Door de luidsprekers klinkt de stem van de treinbegeleider.
Dames en heren, we komen aan in Leuven, station Leuven, eindbestemming van deze trein. Gelieve voor het vertrek nog even na te kijken of u niets of niemand vergeten bent. We wensen u nog een prettige dag.
Best dat hij het zei! Ik was bijna mijn secretaresse vergeten in het bagagerek!
Het nieuwe televisieseizoen is begonnen. Dat wil zoveel zeggen als: zet uw televisie drie maanden uit, want er is geen halve fluit te beleven. Een goede zaak, eigenlijk.
Nu, voor het zover zijn, zijn er nog een paar programma’s die hun uitlopertjes hebben. Morgen is het op VTM de grote finale van ‘Op zoek naar Maria’ (Dendermonde is nogal in de ban van onze Fleur, die hier een straat verder opgegroeid is), en vanavond staat er een restaurant op het spel voor Claudio en Gaëlle of voor Ann en Tom in de ontknoping van het tweede seizoen van ‘Mijn restaurant’.
Ik ga me hier niet aan besprekingen of pronostieken wagen. Maar ik vroeg me af hoe dat nu eigenlijk zat met dat SMS’en. Of er geen oneerlijke concurrentie zit in die SMS’jes.
Er is iets te doen rond verloren SMS’jes bij Mobistar, maar hoe gaan ze bij VTM of bij Paratel of bij Mobistar om met fout gespelde SMS’jes? “Kortrijk” is redelijk rechtoe rechtaan, en een enkeling zal er misschien ‘Kortryk’ van maken, maar de meesten zullen dit wel juist spellen. Maar Sint-Truiden? Ik kan wel een aantal schrijfwijzen bedenken:
Die foute spelwijzen komen mee in de pool van de SMS’jes van de andere spelprogramma’s (alle programma’s werken met 6677 als SMS-nummer), maar worden ze er ook weer uitgevist? Gaat een stem voor ‘Sinttruiden’ ook naar Ann en Tom? Of tellen enkel de correct gespelde? En is dat dus een oneerlijk voordeel voor het kleine Italiaantje uit Kortrijk en zijn schone?
Heeft u dat al eens proberen te doen, met zo’n intelligente GSM die u probeert spellingssuggesties te geven? Sint-koppelteken-truiden?
Doet me denken aan de sketch van Geert Hoste, waarbij hij zei dat het Limburg-gevoel er gewoon op terug te brengen is dat ‘Limburg’ veel eenvoudiger is om te SMS’en dan ‘West-Vlaanderen’, ‘Oost-Vlaanderen’, ‘Vlaams-Brabant’ en ‘Aaaaaaaaaantwaaaaaaaaaarpeeeeeeeeeu’.
Maar dus: stem correct. SMS ‘Sint-Truiden’, mét koppelteken, naar 6677.
Zondag is het gelukkig niet met SMS’jes te doen, maar met bollekes kleuren. En dan maar binnen de lijntjes blijven.
Maar mannekes lievedeugd zeg!
Schokkend nieuws in De Gazet vandaag:
Komt da tegen! We verouderen!
Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat de leeftijd van de meeste Vlamingen gemiddeld 1 jaar hoger ligt dan een jaar geleden. Maar wacht, het wordt erger: als we verder terugkijken, zijn de resultaten nog afgetekender: in vergelijking met de gegevens van 1999 is de gemiddelde Vlaming maar liefst 10 jaar ouder geworden!
De geschokte wetenschappers bekijken nu hoe dit proces kan omgekeerd worden. Eveneens interessant is het om te onderzoeken of dezelfde trend zich in Wallonië ook voordoet. Er zijn sterke vermoedens dat sommige Walen er met de dag jonger op worden.
Gelukkig zijn er ook in Vlaanderen de uitzonderingen die de regel bevestigen. Koen Wauters bijvoorbeeld blijkt al 15 jaar lang 33 jaar te zijn. En ook een blonde jongen uit Zonnedorp – Jommeke genaamd – slaagt er al jaren in zijn leeftijd vrij constant te houden.
Er is dus nog hoop.
Een lange en bizarre titel. Maar het gaat dan ook over een bizar voorval.
Ik ben eertehulpverlener op mijn werk. Dat wil zeggen dat ik om de vijf jaar een EHBO-cursus volg, elk jaar een bijscholing, dat ik een diplomaatje heb, en een flashy oranje koffertje met plakkertjes, verbandjes en ontsmettingsmiddeltjes. De sexy verpleegster in mij, weet u wel.
Enkele weken geleden was het weer tijd voor de jaarlijkse bijscholing. Die handelt telkens over een ander onderwerp, maar één onderdeel daarbij is verplichte kost: reanimatie. Elk jaar opnieuw valt onze pop Ann flauw, en moeten wij haar weer tot leven brengen. Knap lastig is dat, in het geval van een pop.
Maar dit jaar was anders. En daar zat dit artikel voor iets tussen. Het ideale hartmassagetempo is 100 keer drukken per minuut, en wil ‘Stayin Alive’ van The Bee Gees daar met zijn 103 beats per minute wel niet heel dicht tegen zitten zeker? Handig, want iedereen kent het nummer en kan het meehummen in zijn hoofd. Toepasselijke titel bovendien, als je zo zit te reanimeren.
En zo gezegd zo gedaan: dit jaar hebben we allemaal zitten reanimeren terwijl de lesgever op de achtergrond The Bee Gees snoeihard opzette.
Ik kan u zeggen: het is te absurd voor woorden. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een absurde geest heb, en een rijke fantasie, en die sloeg hélemaal op hol. Ik zag mezelf in glitter BeeGee-outfit, met olifantepijpen en lange, wapperende haren (was het maar waar) en borsthaar in chimpansee-modus toekomen op de plaats van het ongeval, om daarbij heugwiegend te strollen in de richting van het slachtoffer, en met de grootste cool te vragen: “Is er iets mis, mevrouwtje?” om vervolgens beheerst maar hevig te beademen en te masseren, met een dreunende preciesie van 103 boenken per minuut. Het zweet spat van de scene af, de temperatuur schiet de hoogte in.
Enfin, om dus maar te zeggen: zoiets werkt niet voor mij. Het leidt me alleen maar af 🙂
Enneuh… moeten we nu als standaarduitrusting een MP3-speler in ons flashy koffertje hebben? “Een hartaanval? Ogenblikje mevrouw, ik start even mijn iPod op. Ik ben zometeen bij u. Ha! Ha! Ha! Ha! Stayin’ Alive! Stayin’ Alive! Harder! Harder!”
Die nacht om drie uur.
Geflikker. Ken je dat beeld, zo bij een belangrijke gebeurtenis, bijvoorbeeld de eedaflegging van een nieuwe regering? Een belangrijke gelegenheid waarbij 100 fotografen samen staan te drummen voor de mooiste foto. En dan komt dat éne historische moment dat iedereen wil: de handdruk van de nieuwe premier met de koning. Iederéén wil die foto. Dus op dat moment gaan die 100 flitsen gelijktijdig en veelvuldig af, en de hele ruimte is vervuld van flitsen.
Dat beeld, maar dan twintig minuten aan een stuk, in de hele lucht. De hemel als een kapotte TL-lamp die flikkert. Daarbij het gerommel van 250 legertanks die over mijn dak aan het walsen zijn, en het water van een stuwmeer dat net zijn sluizen wagewijd opengezet heeft, waarbij alles gelijktijdig naar beneden valt en de hele straat en alle riolen compleet verdrinkt.
De wereld was aan het vergaan, dat was zeker. En toen keerde langzaam maar zeker de rust terug.
Een zwoele hittegolfdag middenin een kwakkelende lente, en ‘s nachts een warmte-onweer om U tegen te zeggen. Wie nog durft beweren dat ons klimaat niet naar de kloten is, is een negationist.
Oesje zeg. Wat ziet mijn oog daar, onderaan mijn mailclient?
Ik peins dat mijn mailbox precies nogal vol zit.
6.990.506 % van de ruimte opgebruikt. Da’s, euhm, veel. Vooral met slechts 544 mails.
Even online checken in the mailboxbeheermanagementthingie hoe dat juist zit.
Aha, ik heb -0,16 MB in gebruik. Boeiend.
Geeks en nerds aller landen, springt en jubelt in uwen stoel. We hebben te maken met een goeie, ouderwetse overflow. Waarbij héééél grote getallen in een slecht georganiseerd computergeheugen plots negatieve getallen worden. Lang geleden dat we nog zo eentje gezien hebben. Er zijn zo al raketten neergestort door die fout.
Enfin, gewoon voortdoen en niet omzien. Dat ding stabiliseert zijn eigen wel weer.