Die nacht om drie uur.
Geflikker. Ken je dat beeld, zo bij een belangrijke gebeurtenis, bijvoorbeeld de eedaflegging van een nieuwe regering? Een belangrijke gelegenheid waarbij 100 fotografen samen staan te drummen voor de mooiste foto. En dan komt dat éne historische moment dat iedereen wil: de handdruk van de nieuwe premier met de koning. Iederéén wil die foto. Dus op dat moment gaan die 100 flitsen gelijktijdig en veelvuldig af, en de hele ruimte is vervuld van flitsen.
Dat beeld, maar dan twintig minuten aan een stuk, in de hele lucht. De hemel als een kapotte TL-lamp die flikkert. Daarbij het gerommel van 250 legertanks die over mijn dak aan het walsen zijn, en het water van een stuwmeer dat net zijn sluizen wagewijd opengezet heeft, waarbij alles gelijktijdig naar beneden valt en de hele straat en alle riolen compleet verdrinkt.
De wereld was aan het vergaan, dat was zeker. En toen keerde langzaam maar zeker de rust terug.
Een zwoele hittegolfdag middenin een kwakkelende lente, en ‘s nachts een warmte-onweer om U tegen te zeggen. Wie nog durft beweren dat ons klimaat niet naar de kloten is, is een negationist.