Goh… over één maand is het alweer lente. En we hebben nog niet eens een winter gehad.
Welk weer zouden we dan eens krijgen? Sneeuw? Hagel? Hittegolf?
Ach ja… weer of geen weer, ‘t is een seizoen om naar uit te kijken. Niet?
Category: Bedenkingen en hersenkronkels
‘t Is er zo mooi in gedachten, gedachten…
Sneeuw
Sneeuw. Als kind was ik er dol op. Tegenwoordig heb ik er een haat/liefde-verhouding mee.
Ik vind sneeuw nog altijd prachtig om naar te kijken. En om mee te spelen. Snowball!!! En ik hou mijn camera in de aanslag om de prachtige taferelen te schieten die de sneeuw oplevert.
Maar sinds ik een werkende mens ben en ooit sneeuwfarcekes gehad heb met de vwattuur, besef ik maar al te goed wat voor smerigheid dat witte spul is voor het verkeer.
Aan de andere kant leveren die besneeuwde ochtenden dan weer zo’n heerlijke zondagochtendrust op in de straten: weinig auto’s, en de auto’s die rijden, rijden traag.
Kijk, voor mij is het simpel: het mag sneeuwen, maar enkel in het weekend. Of nog beter, laten we de zaken omdraaien: als het sneeuwt, is het per definitie weekend. Is dat geen idee?
Kan dat in een wetsvoorstel gegoten worden, heren verkozenen?
En toen werd het stil op de Oude Markt
Het doek is gevallen voor Marktrock.
Gemengde gevoelens. Elke jarenlange traditie die verdwijnt, is een spijtig afscheid. En ik heb veel goede herinneringen aan het gezellig stadsfestivalletje. Maar datzelfde gezellig stadsfestivalletje is jaar na jaar geëvolueerd naar een commercieel massa-evenement. De hoge prijzen en het overvloedige volk konden me de laatste jaren sowieso niet meer echt bekoren.
Dus ik ga er geen traan voor laten. Maar ik mag toch een beetje meewarig doen, niet?
Gelukkig komt er een groot blogfestival voor in de plaats. 😉
Dikke-truiendag
Vergeet niet om vanavond tussen 19.55h en 20.00h je licht uit te doen, om alle burgers, media en politici te wijzen op het probleem van de energieverspilling en de noodzaak om er iets aan te doen.
Maar je kan nog meer doen. Wat vaker de trap nemen in plaats van de lift (da’s nog goed voor de conditie ook). Of de verwarming een graadje lager zetten en een dikke trui uit de kast halen.
En dat laatste kan over twee weken in school- of bedrijfsverband.
Op vrijdag 16 februari (de tweede verjaardag van het Kyoto-protocol) organiseert het Departement Leefmilieu, Natuur en Energie van de Vlaamse overheid de Dikke-truiendag. Scholen en bedrijven die deelnemen, zetten die dag de verwarming wat lager, en moedigen hun scholieren en werknemers aan om zich wat dikker te kleden.
Maar ook als je bedrijf niet deelneemt, kan je je steentje bijdragen door die dag gewoon je verwarming wat lager te zetten (een centimeter of 5, har har). Met ons tropisch winterweer van tegenwoordig kan dat geen probleem zijn.
Doen doen doen!
Fitness
In mijn krant durven er wel eens reclameboekjes zitten. Meer dan mij lief is. Zo vond ik vorige week bv. Windows Vista Magazine bij mijn krant, een boekske dat helemaal gewijd was aan het besturingssysteem dat Microsoft vandaag met veel poeha voorstelt.
Enkele weken geleden wilde een grote Vlaamse fitness-keten mij met een soortgelijke reclamefolder proberen te overtuigen om wat meer te bewegen. Dat deden ze met deze jonge poes:
Een slanke, jonge, lenige deerne plakt tegen het plafond, en ziet er compleet stressvrij uit. Daarvoor hebben ze ofwel straffe secondenlijm gebruikt, ofwel hebben ze haar twintig liter koffie binnengegoten tot ze tegen het plafond vloog.
“Haha, da’s gewoon omgedraaid met Photoshop, die foto”, denkt u nu, slimme lezer. Een logische reactie. Maar kijk, daar wordt het fishy. Want laten we de foto effectief eens omdraaien, zodat we de ‘originele’ foto terug krijgen:
Ziet er echter uit, niet? Maar let dan eens op haar haar. Dat volgt de wetten van de zwaartekracht niet bepaald. Echt wel niet. Vreemd, zeer vreemd. Newton moest het weten.
Conclusie: ofwel hebben ze 10 bussen haarlak in haar wulpse kapsel gespoten, ofwel hebben ze dit arme kind effectief met secondenlijm tegen het plafond geplakt.
En stressvrij dat ge daarvan wordt! Niet te doen!
Winter!
Hahaa! “DÃ zijn pas wintertemperaturen!” dacht ik vanochtend vrolijk toen ik door de ijzige wind naar mijn werk fietste.
Probleem is echter… da’s allemaal goed en wel voor buiten, maar minder leuk toen ik op mijn werk toekwam en moest constateren dat de verwarming het heeft laten afweten. ‘t Is hier dus al vollen bak Dikke-truiendag.
Hard werken is de boodschap. A big brrrrrrr to you all!
Hatelijk
Daar kan ik nu eens niet tegen eh. Weersvoorspellers die storm voorspellen, en die dan nog gelijk blijken te hebben ook zie!
Puh! Ze zouden da moeten verbieden!
Vindt u het erg als ik je tutoyeer?
Er staat een interessant artikel op de blog bij Koen Fillet, vandaag. Niet dat dat zo uitzonderlijk is, meneer, maar kom, laat ons zeggen dat ik ook mijn zegje wil doen over het onderwerp.
Het gaat over u of je. Blijkbaar is het een richtlijn bij Radio 1 – waar Koen ‘Wilde Geruchten’ presenteert – om de luisteraars met je aan te spreken. Maar Koen heeft het daar moeilijk mee, en zegt liever u.
Ik kan hem volgen. Ik ben zelf spontaan ook geneigd om eerder u te zeggen of te schrijven dan je. Het heeft me jaren gekost om af te leren om U met een hoofdletter te schrijven, zoals het ons vroeger geleerd is (“Hoe maakt U het?”), maar volledig de je-vorm gebruiken ligt me om een of andere reden niet.
Er wordt mij wel eens verweten dat dat te maken heeft met afstandelijkheid. Toen ik nog voorzitter was van het koor waarin ik zing, heb ik van een lid weleens de vraag gekregen om te stoppen om tijdens de mededelingen ‘u’ te zeggen als ik het koor aansprak. Dat kwam te afstandelijk over. Ik heb er vanaf dan op gelet, maar ik heb het nooit volledig afgeleerd.
Ik vermoed dat het meer te maken heeft met mijn voorliefde voor een zeker archaïsch taalgebruik dan met afstandelijkheid. Ik bedien me al gaarne eens van uitdrukkingen die niet meer van deze tijd zijn. En daar hoort dan u bij.
Lastig wordt het echter als ik beide vormen begin te mengen. Als ik een handleiding of een webpagina geschreven heb, mag ik achteraf altijd op zoek naar de u‘s om ze door je‘s te vervangen, of omgekeerd. En de bijhorende werkwoordsvormen. Of ik moet erop letten dat ik aanspreking vermijd (bv. “Als je op deze knop klikt, ga je naar de volgende pagina” kan je vervangen door “Klik op de knop om naar de volgende pagina te gaan”) Leve de imperatief!
Dat mengen, dat gebeurt automatisch en onbewust. Ik heb net even mijn reeks Fotografie in mensentaal herbekeken, en ik zit continu te switchen. Zucht. Ik citeer mezelf:
Natuurlijk is deze kleine artikelenreeks verre van volledig. Zit je nog met een vraag, dan kan je daar uiteraard elders op internet mee terecht. U krijgt van mij voor uw nieuwjaar een aantal linkjes!
Tsjah. De Engelsmannen hebben dat probleem niet. Do you mind if I call you you, sir?
Kerstboom
Kerstbomen. Sehr schön, zeer sfeervol. Maar wees er voorzichtig mee.
Da’s de boodschap van de Belgische Brandwondenstichting. Omdat een beeld meer zegt dan duizend woorden, hebben ze er een hallucinant filmpje rond op hun website gezet.
Een halve minuut heeft de kerstboom nodig om van een klein flakkerend vlammetje naar een gezellig fikkende living te gaan.
Toch maar opletten met kaarsjes en andere sfeerelementen.
iRumors
Maar enfin toch. De blogs en technologiewebsites staan vandaag bol van het nieuws dat Cisco een iPhone heeft uitgebracht, terwijl iedereen al maanden zit te wachten op een iPhone van Apple (zie bv. hier en hier en hier).
En er is her en der ontgoocheling. “Hoe, maar Apple ging toch een iPhone uitbrengen?”, “Hoe konden ze zo stom zijn om die naam niet te registreren?” en “Gaat de Apple GSM er nu niet komen??”
Kijk, Apple heeft nooit bevestigd dat ze aan een telefoon aan het werken zijn, laat staan dat ze gezegd hebben dat hij de voorspelbare en wat saaie naam iPhone zou hebben. Dat zijn puur geruchten.
Geruchten. Apple drijft er op. Het bedrijf hult zich rond nieuwe berichten steeds in angstvallige geheimhouding, wat het mysterie rond nieuwe aankondigingen en de persaandacht alleen maar opdrijft. PR-gewijs geweldig sterk dus voor Apple. Maar de keerzijde van de medaille is dat Apple afgerekend wordt op ontgoochelingen omdat de geruchten lang niet altijd kloppen. Geruchten ontstaan, geruchten groeien, geruchten worden voor waar aangenomen, en als ze dan niet blijken te kloppen is iedereen boos op Apple. Grappig eigenlijk.
Zo dus ook met de iPhone. Er zijn al jaren geruchten over Apple die een eigen GSM aan het ontwerpen is, en de laatste maanden zijn die geruchten sterker dan ooit. Iedereen zit te wachten op de Apple GSM, en iedereen gaat er van uit dat die er vroeg of laat komt. Maar misschien is Apple daar gewoon helemaal niet in geïnteresseerd, en er dus gewoon ook niet mee bezig. Enkel wanneer Steve Jobs, de big boss, een aankondiging doet, is het the real thing. En de boodschap is dus gewoon: afwachten. Net zoals voor de langverwachte true video iPod.
Zouden ze om al die geruchten smakelijk, of eerder groen, lachen in Cupertino?
Uit de krant
Een digitaal knipseltje uit De Standaard van gisteren:
Lees bovenstaand tekstje even, en vervolledig de zin: “Vanhoutte is kabinetsmedewerker bij …”. Dan lees je toch automatisch “… Jean-Marie Dedecker.”, niet??
Neen hoor, je slaat de bladzijde om, en leest bovenaan verder:
Bij Geert dus. Niet bij Jean-Marie.
Creatieve layout. Voer voor misverstanden. Wie had dat gepeinsd.
Mi’n moat’n
Aan de meneer/mevrouw wiens auto elke ochtend in mijn straat geparkeerd staat:
Gelieve uw huidige nummerplaat in te dienen, en een nieuwe nummerplaat aan te vragen. Of uw auto in een andere straat te parkeren.
Ik passeer elke ochtend op weg naar het werk langs uw auto, en uw nummerplaat ‘TLP-…’ steekt mij kéér op kéér met het nummer Mi’n moat’n* van Flip Kowlier in mijn hoofd. Op zich een fijne song, maar na 250 keer ben ik het een beetje beu.
Dankuwel.
*) Een kleine bloemlezing van de beginregels van het nummer in kwestie:
tlp is ne party dj
moa skratch solo’s kant ie nie bring’n
seks i zinne lust en zin leven
tlp, de gentse porno-king
En dan zijn we vertrokken voor het hele nummer.
Vandaar, dus.
Het geslacht Van Essen
Tussen het politiek gerommel – dat een Oostendse judoka gisteren in gang gezet heeft – door, krijgen we al de hele week berichtjes in het nieuws over Jasper Van Essen, de baby die zondag te vondeling werd gelegd aan het station in Essen.
De verhalen sloegen over van verwondering en geschoktheid zondag bij het vernemen van het nieuws naar bijna vertedering en ontroering eens bekend was dat het kind door goede zorgen wordt omringd en in goede gezondheid verkeert. Al moeten we natuurlijk niet al te veel gaan romantiseren: er staan het kind nog harde tijden te wachten. Volgens de laatste berichtgeving is er nu een spoor van de natuurlijke ouders, maar het is zeer de vraag of het wel wenselijk is dat mensen die hun kind gedumpt hebben nog wel ooit verantwoordelijkheid over een kind mogen dragen.
Maar kijk, daar sta je dan als politieman met een onbekend kind. En zoals het spreekwoord het zegt: het kind moet toch een naam hebben eh. En zo geschiedde, de jongen werd Jasper Van Essen genoemd. Een mooie, creatieve naam. En eigenlijk wel iets speciaals, als je erover nadenkt. Want met de gebeurtenissen van de afgelopen week is een nieuwe bloedlijn begonnen. Da’s toch uniek, neen? Iedereen heeft toch wel ergens familie en linken en stambomen en relaties?
Jasper niet. Jasper staat aan het hoofd van de nieuwe bloedlijn van de Van Essens. En als over honderd jaar Jasper ijverig voor nageslacht zal gezorgd hebben, dan zal die hele familie teruggaan tot het drama van zondag, en niet verder.
Ik vind dat iets speciaals. Maar dat kan aan mij liggen.
Of hoe een nachtmerrie toch iets sprookjesachtigs kan hebben. Ik wens Jasper en zijn omgeving in ieder geval veel sterkte, goede moed en succes. Maar vooral veel liefde. En veel nageslacht natuurlijk.