Niet dat ik mezelf wil op één lijn zetten met godsdienstige figuren die niet mogen afgebeeld worden uit eerbied, maar toch: ik kan niet geportretteerd worden. Nop. Niet. Vanochtend ontdekt.
De reden is eigenlijk niet zo flatterend. Ik heb teveel ‘facial challenges’.
Waar zijt ge nu eigenlijk over aan het zeveren?? Wel kijk, het zit zo. Mijn treinlectuur is momenteel The Digital Photography Book, volume 2 van Scott Kelby, dat ik overigens binnenkort uitgebreid bespreek op deze blog.
Daarin las ik vanochtend het stukje ‘Six Quick Tips for Fixing Facial Challenges’, waarin de auteur enkele tips aanhaalt voor het fotograferen van mensen met “faciale problemen”, zoals een dikke neus, een rond gezicht, grote oren, … De tips draaien rond het gebruiken van fotografische techniekjes om die onvolmaaktheden wat te camoufleren, zodat je een flatterender portret krijgt.
Bijvoorbeeld: iemand die wat begint te kalen fotografeer je best vanuit een wat lagere hoek, zodat de luizenpiste niet te veel te zien is op de foto. Maar iemand met een dubbele onderkin fotografeer je dan best weer niét vanuit een lage hoek.
En daar zit hem het probleem: ik heb te veel facial issues, en de oplossingen ervoor zijn niet te verenigen met elkaar.
Ik ben kalend, dus een foto van mij moet uit een lage hoek komen. Ik heb wat rimpeltjes, dus de belichting mag niet van opzij komen. Ik heb een dikke neus, dus ik moet recht in de camera kijken en mijn kin wat optillen. Ik heb een aanzet tot dubbele kin, dus ik moet mijn hoofd wat naar beneden houden, en de belichting moet van boven komen. Ik heb een rond gezicht, dus ik moet opzij kijken.
Sjah. Wordt sowieso technisch al geen gemakkelijke opgave, maar vooral: kijk maar ne keer spontaan terwijl ge naar boven kijkt, recht naar voor kijkt, uw kin optilt, uw hoofd naar beneden houdt en opzij kijkt!
Misschien is de beste tip nog: laat de dop op je lens zitten. Probleem opgelost.
(Pssst… Voor de slechte verstaander: ironie en gezonde zelfspot zijn me niet vreemd…)
Recente reacties