Hallo, en welkom terug bij Webpalet. We zijn er een weekje tussenuit geweest voor een welverdiende vakantie.
Zo’n vakantie dient normaal om uit te blazen, te genieten en uit te rusten, maar het is een behoorlijk bewogen week geweest…
We hadden een weekje vakantie gepland samen met een bevriend koppel en hun twee kindjes, in Molenheide. Ik wou dat ik kon schrijven over hoe geweldig en ontspannend en plezant de week wel geweest is, maar helaas is er het een en ander foutgelopen met de gezondheid van de kindjes.
Ik heb eigenlijk weinig zin om de details hier op mijn blog uit de doeken te doen, dus in een notendop: een virale infectie heeft ervoor gezorgd dat de drie kindjes ziek geweest zijn deze week. Ons petekindje is van zondagnacht tot en met woensdag op ‘vakantie’ geweest in Gasthuisberg, zijn broertje heeft de tweede helft van de week last gehad van maag en darmpjes, en met onze Kobe zijn we dinsdagnacht naar het ziekenhuis in Heusden getrokken, waar we een halve dag gebleven zijn.
Eveline, Kobe en ik waren maandagavond met vertraging alleen op vakantie vertrokken, zonder het bevriende koppel, maar gelukkig konden ze donderdag nog nagekomen, waardoor we nog een uiterst gezellig einde van de vakantieweek gehad hebben.
Aan verdere details heeft u geen nood, maar het belangrijkste is: de drie kindjes en dus ook onze Kobe stellen het ondertussen goed. Onze Kobe was dolgelukkig om vandaag weer thuis te zijn, heeft zich dolenthousiast op zijn speelgoed gestort en ligt nu te slapen als een roosje. In zijn eigen bedje. Het kan toch zo’n deugd doen.
Elke laatste donderdag van augustus trekt de Katuit door de Dendermondse straten – de traditionele reuzenommegang. Dit jaar was dat dus afgelopen donderdag het geval.
Ik heb mij dit jaar fotografisch niet zo met de stoet bezig gehouden, maar meer met het vuurwerk achteraf. Het resultaat vind je in een Flickr-setje. Foto’s van vorig jaar vind je in een andere set.
Alleen van de kopvleesfretters heb ik stoetfoto’s. De kopvleesfretters is de bijnaam van de Dendermondenaars en het kopvlees of hoofdvlees wordt tijdens de Katuit dan ook voortdurend bereid en uitgedeeld.
Noteer ook 30 mei 2010 al in je agenda, want dan trekt het peirt weer door de Dendermondse straten…
Tot ik doorhad dat het vandaag geen 1 april is, en dat De Standaard dat dus niet zomaar op zijn voorpagina zet.
Goh… Ik was er toch effe mijn kluts van kwijt. Ik luister al jaren niet meer naar Donna, en als ik er sporadisch flarden van opvang, vraag ik me af wat voor vrije radio dà t nu weer is. Buh. Ik ben niet hip genoeg voor het hippe sfeertje dat rond de zender hangt. Het happy-happy-joy-joy-sfeertje dat aan de zender en ook in de tv-spotjes hangt, vind ik er ferm over.
Toen eind 1991, begin 1992 werd gesproken over een nieuwe radio die het gat in de markt moest vullen (codenaam ‘Radio 5’), voelde ik me helemaal aangesproken! Ik was hun doelpubliek! Dit was mijn zender! En ik zou iedere stap in de aanloop met argusogen volgen!
Op 28 maart 1992 (ik heb de datum niet moeten opzoeken) zat ik om 6 uur ‘s ochtends dan ook aan mijn radio gekluisterd (in West-Vlaanderen op dat moment alleen via 927 AM) om door de vele ruis Michel Follet te horen zeggen dat zijn koffiemachien kapot was, en dat er een nieuwe radio geboren was. Het begin van de allereerste ‘Jabbedabbedoe’, het begin van een tijdperk. Ik heb er nog steeds een opname van op cassette. Net zoals van honderd biljoen andere Donna-momenten, trouwens.
Maar toch. Het deed me iets, vanochtend. Te lezen dat ze ‘Radio 5’ gaan afschaffen. Na bijna 17 jaar. Ik wist dat het slecht ging met Donna, maar zó slecht…
En dan het vervangproject. Rond Peter Van de Veire! Alleeeee! Alle respect voor Peter, maar komà à n, hoe commercieel ingesteld kunt ge zijn?? Laten we eens een hype creëren rond hippe Peter.
Soit. Het is niet meer aan mij. Ergens in puberend Vlaanderen zal er wel een obsessieve fanboy opstaan die al jaren zit te wachten op een radiozender rond Peter Van de Veire, en die vanochtend een gat in de lucht gesprongen heeft. Het begin van een bizarre ontdekkingstocht. Ik wens hem 20.000 stickers van Radio Peter, een heldere ontvangst, een geleid bezoek aan de studio en veel mooie belspelletjes toe.
Met de introductie van de nieuwe Nikon D90 wordt de populaire D80 binnenkort naar het fototoestelkerkhof verwezen. Met de D90 en zonder de D80 telt het DSLR-gamma van Nikon nu 6 telgen: van D40 tot D3. Wie, wat, waar? Waar is het bos, en waar zijn de bomen?
Een overzicht.
D40: Het kleine broertje van de D80. De D40 werd anderhalf jaar geleden geïntroduceerd als uitgeklede versie van de D80. Deze camera was de eerste Nikon-camera die reflexcamera’s echt bereikbaar maakte voor een zacht prijsje. De ideale camera dus om de overstap te maken van compact naar reflex. Tegenwoordig vind je een D40 met kitlens voor minder dan 400 euro, en dat maakt van deze camera een absolute aanrader.
D60: Een reclametruukje. De D60 is in wezen een D40 met meer megapixels (10 i.p.v. 6). Nikon moest deze camera introduceren omdat de megapixelrace nu eenmaal hard gestreden wordt, maar onterecht. De 6 megapixels van de D40 zijn voor de meeste toepassingen ruim voldoende, en de meerprijs van deze D60 is dus weggesmeten geld. Een afrader.
D90: De jongste van de familie. Vandaag voorgesteld, en zeer hip. De eerste reflexcamera met video-functie. De perfecte camera voor de serieuze amateur die 1000 euro aan een goed toestel wil geven.
D300: De D300 positioneert zich als semiprofessionele camera in het gamma. Een zeer hoogwaardige kwaliteit, een robuuste body en een uitgebreide functionaliteit, voor een betaalbaar prijskaartje. Een D300 body vind je tegenwoordig al vanaf 1500 euro.
D700: Nog maar zeer recent voorgesteld, maar schijnbaar een regelrechte hit. De D700 is een toestel voor professionals voor wie de D3 net te hoog gegrepen is, of voor semipro’s die een full-frame-camera willen. De D700 heeft dezelfde sensor als de D3 (full-frame) en heel wat van dezelfde functionaliteit, maar in een compactere body, en voor een compacter prijskaartje (2400 euro). Geweldige prijs/kwaliteits-verhouding! Een fà ntà stisch toestel, als je het kan betalen.
Eind augustus is traditioneel de tijd van de herfstaankondigingen voor de fotofabrikanten. Nog maar net heeft Canon de gloednieuwe 50D voorgesteld, of daar is Nikon met zijn augustusnieuws.
Geheel in de lijn van de verwachtingen en de geruchten, heeft Nikon vandaag de D90 voorgesteld, de nieuwste in de lijn van digitale spiegelreflexcamera’s (DSLR’s). De D90 wordt de opvolger van de zeer populaire D80 die exact twee jaar geleden voorgesteld werd, en binnenkort dus ten grave gedragen wordt. De D90 wordt de kleine broer van de meer professionele D300, en biedt als belangrijkste vernieuwing het opnemen van video, een primeur in reflexcameraland.
De D90 is een spiegelreflexcamera. Een hele mond vol, waarover je meer leest in dit archief-artikel. Reflexcamera’s richten zich op foto-amateurs die bewust met fotografie bezig willen zijn, en bieden over het algemeen een hogere kwaliteit en vooral een grotere flexibiliteit dan de eenvoudige point-and-shoot-camera’s (compactcamera’s).
In een hieropvolgend artikel ga ik wat dieper in op de line-up van de Nikon-DSLR’s. De D90 situeert zich bovenin het amateurgamma: een camera met uitgebreide mogelijkheden voor de enthousiaste foto-amateur, voor een relatief betaalbare prijs (body 950 euro, met kitlens 1200 euro) . In de line-up wordt de D90 geflankeerd door de eenvoudige D40 en D60, en de semiprofessionele D300.
Allee het circus zit er weer op. En kijk, België heeft uiteindelijk nog twee medailles mee naar huis, als dat niet mooi is van onze atletiek-vrouwen. Een welgemeende proficiat en dergelijke meer.
Maar toch. Ondanks de goudzilveren euforie staat de krant vandaag vol met artikels over hoe belabberd België er wel uit komt, en hoe de doelstellingen niet gehaald zijn, en hoe er iets serieus mis is, en hoe we alles op alles gaan zetten om het in 2012 beter te doen en dat het zo echt niet verder kan en si en la.
Ik heb deze week gegeten zoals een archeoloog graaft. Vezel per vezel.
Ik weet dat traag en rustig eten goed is voor de spijsvertering, en ik apprecieer dat Alma inspanningen doet om mensen met piepkleine hapjes en tergend traag hun bord te laten leegeten, maar de 33 (!) graten die ik dinsdag uit mijn stukje zalm gevist heb, waren me toch net van het goede teveel…
De dag begon misschien mottig en met vertraging, maar is fantastisch uitgedraaid. We hebben een geweldige dag achter de rug!!
Eveline heeft de afgelopen weken een verrassing voor me voorbereid. Ze had met mijn collega’s bedisseld dat ze mij vanmiddag hongerig op een vergadering moesten vasthouden, en dat ik deze namiddag geen afspraken in mijn agenda zou hebben. Tijdens de middagvergadering kwam ze plots het lokaal binnen, om me te ‘ontvoeren’ voor een half dagje verlof onder ons tweetjes, in Leuven.
Ik wist niet precies wat ze van plan was, maar ik had, laat ons zeggen, enige vermoedens. Ik vermoedde dat ik haar vandaag overdag wel ging tegenkomen. Dus bij wijze van tegenverrassing heb ik vanochtend, nadat ze de deur uit was, rap mijn trouwkostuum aangetrokken. Jawel, ik zat tweeënhalf uur op een vertragende trein in keurig pak met das, en ik heb zo de voormiddag op mijn werk en de namiddag in Leuven doorgebracht. De vragende blikken heb ik afgewimpeld met ‘professionele werkomgeving, blabla’. In ieder geval, de verrassing was geslaagd: Eveline was verbijsterd toen ze het vergaderlokaal binnenstapte.
Maar het belangrijkste is: we hebben zeer lekker gegeten in de Kosmopol, en we hebben een zeer fijne namiddag in Leuven doorgebracht.
Dank je wel aan mijn vrouwtje voor de fijne verrassing, dank je wel aan iedereen voor de fijne wensen, en nog eens een dikke proficiat aan alle andere huwelijksjarigen zoals Lien en Peter, of zoals Kobes onthaalmoeder, die vandaag 25 jaar getrouwd is! Zilver, hoera!
Listwaar se repète! Enen algemenen volkswijsheid. En ‘t is nog waar ook.
Want ik was van plan om vanochtend in alle vroegte te schrijven over het feit dat het voor het vijfde jaar op rij mottig weer is op den 20sten augustus. 3 jaar geleden zijn Eveline en ik getrouwd op deze dag (hoera!), en het jaar ervoor hadden we het weer ook al in de mot. Dus van 2004 tot 2008: mottig weer op 20/08.
Maar goed, die “in alle vroegte” werd gedwarsboomd door koperdieven die in alle vroegte den droad doorgeknipt hebben in Wijgmaal, waardoor alle treinen tussen Mechelen en Leuven “ernstig verstoord” waren. Met een afgeschafte trein en anderhalf uur vertraging tot gevolg. En kijk, terwijl ik mijn artikeltje over de regen op 20/08 van vorig jaar aan het opzoeken was, merkte ik dat het artikeltje erna ging over een koperdiefstal in Mechelen. Oh! Een patroon!
Maar Karel toch, ge zoekt het weer veel te ver eh. Jaja inderdaad, het weer schijnt al bij al nog mee te vallen vandaag, en een bobijn koperdraad die gestolen wordt in Mechelen is nog iets anders dan een kabel die doorgeknipt wordt in Wijgmaal. Ik weet het, ik weet het.
Maar ach, vergeef het mij. Een mens moet toch iets schrijven om zijn frustratie omwille van de vertraging van zich af te schrijven. En nog meer tijd te verliezen.
De uiterst perfecte openingsceremonie van de Olympische Spelen was toch niet zo perfect als de Chinezen willen laten uitblijken. Er raken stilaan allerlei foutjes en bedriegerijtjes bekend, die de Chinezen proberen te camoufleren, maar wat dankzij het wereldwijde web nogal moeilijk lukt.
U had waarschijnlijk al gehoord van het meisje met de heldere stem, wiens tanden te scheef stonden om te mogen zingen, en voor wie ze dan een kwartier voor de ceremonie dan maar een playback-vervangster gezocht hebben. “O wat kan je mooi zingen! Je mag zingen voor 4 miljard mensen. Of neen, toch niet. Je bent te lelijk!” Als jeugdtrauma kan het tellen.
Of het vuurwerk, waarvan een deel (digitaal) getrukeerd was. Of de act die afgelast werd omdat de danseres tijdens de repetities een val maakte die haar voor de rest van haar leven met een verlamming opzadelt. En zo zullen er nog wel dingen opduiken.
Voor echte computergeeks – ja, u! – is dit echter het hilarische summum: een BSOD (Blue Screen of Death): het blauwe scherm dat een fatale crash van je Windows betekent. En ja hoor, er was er eentje te zien op de openingsceremonie.
Lees en kijk hier. En gniffel. Of draai met uw ogen en zucht eens luid “waar die computernerds zich toch in verkneukelen…”.
Goh. Best dat ik niet op een stoel zit als ik de krant ‘s ochtends uit de bus haal. Anders was ik er vanochtend van gevallen.
