Yves

“Wie gelooft die mensen nu nog?”

Het was een van de slagzinnen waarmee Yves vorig jaar naar de verkiezingen van 10 juni trok. Yves was zijn geloof in de politieke leiders van dit land kwijt, en zou bewijzen dat het anders kon. Dat er maar vijf minuten politieke moed nodig was om problemen op te lossen. En dat het niet om de postjes ging. En 800.000 Vlamingen geloofden Yves, en gaven de christendemocraten een uniek mandaat, een nieuwe kans.

Ook ik geloofde Yves. Want Yves was een doorzetter. In een ver verleden was ik voorzitter van de Ieperse Jongerenraad. Op datzelfde moment was Yves schepen van jeugd in Ieper, en hadden wij geregeld onderling overleg. Het was een fijne samenwerking, en er is veel gerealiseerd voor de Ieperse jeugd in die periode. Omdat Yves er mee zijn schouders onder zette.

Ik kende Yves, ik wist tot wat hij in staat was. Dus heb ik Yves de voorbije 15 maanden dikwijls het voordeel van de twijfel gegeven. Laat Yves maar doen, hij lost het wel op. Yves weet waarmee hij bezig is. Yves heeft een plan. Geef Yves nog een kans.

De huidige politieke malaise is echter een definitief breekpunt. Ik geloof Yves niet meer. Yves weet niet wat hij doet. Yves heeft niet de politieke moed om de problemen die zijn verkiezingsprogramma opgeleverd heeft, op te lossen. Het gaat Yves om het postje. Yves verloochent zijn partij, zijn kartel, zijn programma, zijn beloftes, om op het hoogste zitje van de staat in staat van ontbinding te blijven zitten. Yves zit in de ontkenningsfase en klampt zich vast aan strohalmen, terwijl het land steeds dieper de crisis ingestort wordt.

Tot zover het verhaal van Yves en de gemiste kansen. Van Yves en de verspilde stemmen. Van Yves en de verloren tijd. Van Yves en de Belgische crisis.

Wie schrijft het vervolgverhaal? Kris? Didier? Elio? Guy? Bart? Albert? Jean-Luc?

Zijn er nog adequate brokkenruimers in de zaal? Ik vraag het me ten zeerste af. Het puin in de Wetstraat is niet meer te overzien.

Misschien moet Jean-Marie maar president worden. Dàn zullen de dingen véél beter gaan. Vast wel.

Vast wel…

Opvoedingstest

60 vragen over opvoeding, op De Standaard Online.

Ik haal 95% – dat zijn 3 foutjes. Kobe kan gerust zijn! 🙂

Ha!

(Alle gekheid op een stokje… het is een leuk en interessant testje om eens te doen, maar er is altijd een verschil tussen de theorie kennen en de praktijk toepassen. Voor u zich dus gaat zorgen maken: ik weet goed genoeg dat een score van 95% mij nog niet automatisch een goede papa maakt…)

Clown Kobe

Pippo de clown

Een rood stuk speelgoed nonchalant voor de neus, en je hebt een clowntje.

Dit ventje wordt overmorgen één jaar oud, en dat vieren we straks met de meters en de peters. Wat een jaar is het geweest!

Deze foto komt uit een recente fotosessie in onze living. Na de fotosessie op witte achtergrond van een tijd geleden, wilde ik het eens proberen op een zwarte achtergrond. Ik ben niet onverdeeld gelukkig met het resultaat (ik heb technisch nog veel te leren), en de volgende keer krijgt onze vent gewoon weer kleren aan. Maar deze clownfoto vond ik wel leuk…

Canard commerciale

De Standaard werd vandaag gemaakt door Jan Fabre, en was volledig aan schoonheid gewijd. Op zich vond ik de speciale editie die Luc Tuymans vorig jaar gemaakt heeft, beter geslaagd, maar kom – we klagen niet. Een krant die vol staat met paginagrote mooie foto’s is altijd fijn. Is altijd schoon!

Minder schoon is de manier waarop deze krant zich soms bezondigt aan vuile commerce. Peter Vandermeersch – algemeen hoofdredacteur van de krant – is vorig jaar tot marketeer van het jaar verkozen. Gisterenmiddag op de radio heeft hij een staaltje van die ‘marketing’ getoond. Ik vond het er gewoon ferm over.

StuBru, middag, Sofie Lemaire haar nieuw program. Sofie heeft een item over de canards die terug zijn in Frankrijk – de krantenjongens die de voorpagina’s afroepen. Reden: dalende krantenverkoop. Terwijl in België de krantenverkoop stijgt. Reden genoeg voor Sofie om Peter hierover even op te bellen. Het interview in kwestie is te beluisteren op de StuBru-site.

Tijdens het interview laat Sofie enkele voorbeelden horen van hoe de Vlaamse kranten zouden klinken als zo’n krantenjongens terug in het straatbeeld zouden verschijnen. Een krantenjongen roept onder andere de voorpagina van De Standaard af. Waarop Vandermeersch zeer subtiel toevoegt: “Ja, dat is geweldig! Als dat nu morgen zou zijn, dan zou die krantenjongen kunnen afroepen dat de krant door Jan Fabre gemaakt is, want we zijn op dit eigenste moment met de kunstenaar aan het vergaderen, en het wordt een heel bijzondere krant.”

Totààl irrelevant, totààl ongepast.  Platte commerce. Dan zijn ze al eens zo vriendelijk om u op te bellen.

Maar ha! Ik heb lekker gewacht tot alle krantenwinkels toe zijn en er nergens zo’n exclusieve krant meer te krijgen is, voor ik mijn gal spuw. Op deze manier is dit gezaag tenminste geen verdoken reclame voor Fabre zijn gazetje. 🙂 Ha!

Allesdrager

Afrikaanse vrouwenOp weg naar mijn werk vanochtend iets grappigs gezien.

Een Afrikaan die vermoedelijk op weg was van onze PC-shop naar zijn kot. Met zijn beeldscherm. Zo’n grote, zwarte Dell-monitor met beeldbuis. Zo’n redelijk log ding. Op zijn hoofd.

Jawel, op zijn hoofd. Zoals Afrikaanse vrouwen alles dragen op het hoofd, zo had deze jongeman zijn scherm Рbeeldbuis naar beneden Рop zijn hoofd, slechts lichtjes steunend met ̩̩n hand.

Il faut le faire 🙂 Maar het zal wel goed zijn voor de rug!

Canon 5D Mark II

U weet als trouwe lezer dat ik op fotografie-gebied vooral Nikon-minded ben. Van de andere merken zal u van mij dan ook geen uitgebreide besprekingen of meningen lezen, maar dat wil niet zeggen dat we de “concurrentie” geen warm hart toedragen.

Ik heb er dan ook geen probleem mee om te vermelden dat Canon vandaag de 5D Mark II heeft voorgesteld, een baanbrekend toestel voor pro’s en semi-pro’s. Met zijn adviesprijs van 2500 euro is hij niet direct koopvoer voor de meeste lezers, maar het is op zijn minst vermeldenswaardig dat deze camera een full frame sensor heeft, en vooral: video-functie. Na de Nikon D90 die onlangs voorgesteld werd is dit de tweede reflexcamera die deze functie aan boord heeft.

Waarschijnlijk kunnen we dan ook van een trend spreken: video komt eraan op reflexcamera’s, óók op de professionele, en full-frame zet ook steeds verder door (maar dan wel enkel op de professionele toestellen). Nikon-adepten kunnen volgend jaar dus een D400 met video verwachten, en het jaar erop een full-frame D800 met video. En voor degenen die met een Canon schieten zal er volgend jaar ook wel ergens een 500D en een 55D met video-functie bijzitten…

En nu: hup hup, allemaal een Lotto-biljetje gaan kopen!

Gegroepeerd nieuws

Gisterenochtend geen krant in de bus. Vreemd, maar kan gebeuren. Effe melden aan de klantendienst, en de weekendkrant lezen op de trein – no harm done.

‘s Avonds bleek dat vrienden van een paar straten verder ook geen krant hadden ontvangen. En dat vrienden van nog een paar straten verder óók niets in de bus hadden gekregen. Geen nieuws voor Sint-Gillis, gisteren.

Deze ochtend zaten er twéé kranten in de bus: die van gisteren en die van vandaag. Praktisch gezien van de krantenman: één ronde met twee kranten gaat vlotter dan twee rondes.

Maar sta me toe de situatie op zijn minst toch een beetje bizar te vinden.

Enfin, nu weet ik tenminste welk weer het gisteren gaat worden. Handig!

Dresscode

Ik stond in dubio voor mijn kleerkast vanochtend. De broek en de kousen waren al gekozen. Nu nog het T-shirt. Zou ik? Of zou het té zijn?

Ik was even aan het twijfelen. Ik wist dat ik de hele voormiddag voor een groep cursisten stond. En dat de link tussen het cursusonderwerp en het T-shirt bijzonder geeky was.

En toen heb ik er me bij neergelegd. Eens een geek, altijd een geek.

Ik heb het T-shirt aangetrokken en ben naar mijn werk vertrokken. Om HTML-cursus te gaan geven met mijn <BODY>-T-shirt aan.

Nerds rock!

Waf

Lady and the vagebond

Een ondeugend hondje trekt aan een lakentje. Een bekend tafereel uit ‘Lady and the vagebond’, vorige zondag verbeeld in de 58ste bloemencorso die door de straten van Sint-Gillis-bij-Dendermonde trok.

Enkele sfeerbeelden van enkele wagens vind je in dit Flickr-setje…

Onder het mes

Ik ben net terug van het ziekenhuis. Van een operatie van vijf minuten. Bij de plastisch chirurg.

Wadde? Bij de plastisch chirurg?

Jaja, ik heb een nieuwe neus! Of neen, een liposuctie! Of wacht, wacht, ik heb mijn ogen 20 centimeter naar boven laten plaatsen, zodat mijn voorhoofd minder groot lijkt!

Neen, alle stokheid op een gekje: ik liep al meer dan een jaar rond met een soort cyste, een vetbolletje op mijn kaak. Een verstopte onderhuidse talgklier, die een boel talg laat ophopen onder de huid, wat dus een groeiend bolletje op mijn kaak veroorzaakte. En bij deze is dat weggesneden. En twee draadjes erin.

De verdoving is stilaan uitgewerkt, en het begint te pieken. Sjah, ik ben dan ook een man eh, en mannen kunnen niet tegen pijn. 🙂

Technologie

Een weekje op vakantie wil zeggen een weekje zonder internet. Best wel verfrissend eigenlijk, maar dan is het achteraf wel effe inhalen. In mijn feedreader stonden dit weekend meer dan 1000 berichten te wachten, maar wees gerust: ik heb ze lang niet allemaal gelezen.

Maar ‘t is grappig wat er op zo’n week kan gebeuren. Google heeft zijn eigen browser uitgebracht blijkbaar. Ik had er iets over opgevangen op de radio vorige week.

En vanavond stelt Apple nieuwe iPods voor, blijkbaar. En er zijn allerlei updates voor programma’s die ik draai. En er zijn nieuwe camera’s gespot.

En zo doet de technologie iedere week of iedere dag wel iets.

Mijn collega vertrekt in het najaar voor vijf weken op huwelijksreis. Vijf weken, da’s een eeuw in technologie-land. Die mens gaat zóó niet mee zijn met zijne tijd als die terugkomt! 😀

Zen.