Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Als ze me over vijftig jaar vragen wat ik aan het doen was terwijl de eerste zwarte president van de Verenigde Staten de eed aflegde: mijn plafond aan het afschuren.
Voila, bij deze is deze kleine relativering der dingen digitaal vastgelegd voor het nageslacht. Alstublieft.
Opgelet, nog een geeky berichtje. Niet-nerds scheren zich nu weg.
Als u een doorwinterde programmeur bent, dan kent u Cobol misschien, en weet u wat voor bizarre programmeertaal dat is.
Maar kent u Ook (spreek op zijn Engels uit, oek)? Of Whenever? Of reMorse?
NETTUTS maakte een overzichtje met de 10 meest bizarre programmeertalen.
Internet op de trein via een 3G-insteekkaartje… Het werkt verrassend goed eigenlijk. Beter dan ik verwacht had. Terwijl ik dit post, zoeft Muizen langs mij heen.
Behalve dan tussen Kappele-Op-Den-Bos en Mechelen. Daar heerst rust. En zen.
Dat het hier stil is op den blog. En dat dat nog een tijdje zo gaat zijn.
En dat het in ons nieuw huisje allesbehalve stil is. Dat er gewerkt wordt, tegen de sterren op.
Het gaat goed met onze werken. We zitten mooi op schema om over een goeie maand ons nieuwe huisje te betrekken. Maar de eindspurt is ingezet: de komende maand zal het eventjes tandenbijten worden, en gaat elk vrij momentje naar het huis. Is het niet om in het huis zelf te werken of op te kuisen, dan ben ik thuis wel bezig met papierwerk rond het huis, met plannen, met het voorbereiden van de verhuis, of dan bezoek ik doe-het-zelf-zaken.
Komt daar ook nog eens bij dat ik tegen begin februari op mijn werk met twee zware deadlines zit, en dat ik in januari nog enige dagen verlof gepland heb om te kunnen werken in het huis. En last but not least wil ik tijdens de schaarse vrije momentjes nog wel eens mijn zoon of mijn vrouw zien.
Er moeten slachtoffers vallen dus. En die slachtoffers zijn computeren, bloggen, en andere hobby’s, zoals mijn fotografie. Alle hobby’s gaan voor een dikke maand op een zéér laag pitje, om alle energie in ons nieuwe huisje te steken. Wat zal het deugd doen om achteraf alles in een fonkelnieuw gerenoveerd huisje te hernemen.
Maar goed, ik laat u niet volledig op uw honger, u hebt recht op een update. Waar staan we, wat staat er nog te gebeuren?
De vloer is gelegd, de muren zijn afgeschuurd, het plafond is ontdaan van alle ballast, alle overbodige muurtjes zijn afgebroken, de badkamer is afgebroken, het kapwerk is gebeurd, de waterleiding en verwarming is vernieuwd: zover waren we al bij de vorige update.
Vandaag wordt de laatste hand gelegd aan onze vernieuwde badkamer, de radiatoren zijn weer van de muur zodat de plakker deze week aan de slag kan, de elektriciteitskast is volledig vernieuwd, alle nieuwe circuits zijn in gebruik genomen.
En dan naderen we de afwerkingsfase: deze week worden de muren bezet met een dun laagje, volgende week beginnen we elders tasso te hangen, en kunnen we beginnen schilderen. De binnendeuren worden binnenkort terug geplaatst, de verlichting gaat stilaan zijn plekje krijgen, onze nieuwe eethoek is besteld, en eind januari wordt de keuken geplaatst.
Perfect op schema dus, maar met nog een druk programma voor de boeg. Maar we hebben er zin in!
Bij De Standaard zijn ze hun kluts een beetje kwijt door de jaarwisseling. Ofwel hebben ze gewoon een hele goede glazen bol waarmee ze heel 2009 kunnen zien.
Het begon onschuldig in de weekendkrant, waarin Marc Reynebeau een visionair jaaroverzicht van 2009 gegeven heeft. Het zag er verzonnen uit, maar wie weet is het op feiten gestoeld.
Want sinds enkele dagen prijkt bovenaan de rubriek ‘Meer nieuws’ op De Standaard Online een artikel over ‘De regering Van Rompuy I’. Klik je door, dan kom je op een artikel van woensdag 30 december 2009 (!), wat meteen verklaart waarom het artikel hardnekkig bovenaan het chronologisch overzicht blijft staan. Goed nieuws voor Herman dus, over 12 maanden bestaat zijn regering nog.
Maar het gaat verder dan alleen voorspellingen. De glazen bol van De Standaard biedt ook foto’s! Vandaag in de krant. Een artikel over de gezondheid van Apple-baas Steve Jobs. Met een foto van Steve in september 2008, en een foto… een jaar later! In september 2009 dus!
Ongelofelijk, die nieuwe media. Straf. Heel straf.
En nu vlug de beursberichten van februari bekijken!
Een zéér groot drama heeft zich deze nacht afgespeeld te Heverlee. Ik ben er nog altijd niet goed van.
Onze sneeuwman.
Omgevallen.
En het kleintje…
verpletterd.
Dit is te zwaar voor woorden…
Het nieuwe jaar is goed begonnen, hier op het werk, met over de middag een stevig rondje sneeuwballengevecht, en het bouwen van een gigantische (3m) sneeuwman.
Enkele belabberde GSM-fotootjes:
En weet je wat me nu invalt?
We zijn hem vergeten een naam te geven! Nonde nonde!
Het doek is definitief gevallen over Radio Donna. Na 6124 dagen zitten de laatste uitzendminuten erop, en de allerlaatste woorden waren zoals ik voorspeld had voor Michel Follet, die indertijd ook de eerste sprak.
Zoals jullie enkele maanden geleden al konden lezen in een nogal openhartige openbaring, was ik een gigantische Donna-fan van het eerste uur. Ik spaarde alles, ik wist alles, ik beluisterde alles.
Tot enkele jaren geleden, wanneer de zender net iets te ‘hip’ werd voor mij, en ik afgehaakt heb. Sindsdien heb ik niet meer echt geluisterd. Tot vandaag. Vandaag stond de radio de hele dag op Donna. Ik heb de eerste uitzenddag meegemaakt, ik vond dat ik de laatste ook moest meepikken.
Het werd een fijn dagje nostalgische radio. Met muziek uit den tijd, en met heel wat presentatoren en fragmenten uit de afgelopen 17 jaar.
Er was ook ‘De Grote Donna-quiz’. Tijdens de laatste 3 weken van Donna, van 15 december tot 2 januari, gaan we op zoek naar de grootste Donna-kenner onder de luisteraars. Ik heb niet deelgenomen (de tijd van de radiospelletjes ligt lang achter mij), maar ik heb wel geluisterd, en ik wist eigenlijk het antwoord op élke vraag, tot de onnozelste details toe. Het zegt iets over mijn obsessie indertijd.
Ik had mezelf misschien moeten opgeven als opsteller van de vragen. Ik weet nog heel wat zinloze weetjes en feitjes over de ter ziele gegane zender uit mijn mouw te schudden. Maar die kennis wordt nu mee begraven met de zender. Tenzij een lezer zichzelf een grotere fan waant dan ikzelf, en me wil uitdagen. Kan nog leuk worden 🙂
Bij deze wens ik MNM veel succes, vanaf maandag. Ik zal er niet bij zijn om de eerste seconden te beluisteren, maar er maandagochtend om 6 uur vast wel ergens een 12-jarige knaap aan zijn toestel gekluisterd, aan de start van een grote MNM-obsessie.
Geniet, maar snoep met mate.
Als u dit bericht leest, dan heeft mijn blog de jaarovergang goed overleefd, en dat is meer dan van de vorige jaren kan gezegd worden…
Maar goed, we leven nog, en we wensen iedereen een fantastisch spetterend 2009.
En vooral, voorà l… een goede gezondheid. ‘t Is misschien een cliché maar ‘t is toch het à llerbelangrijkste…
En zie, weer een jaar is komen te gaan. Een speciaal jaar voor ons, toch wel weer.
Waar 2007 voor ons het jaar was waarin onze Kobe ons gezinnetje vervoegde, zal 2008 ons vooral bijblijven als het jaar waarin we ons huisje vonden, en waarin Eveline tegelijkertijd hersenvliesontsteking kreeg. 2009 wordt dan weer het jaar van de verhuis.
Drukke tijden dus! En dat zorgt er voor dat de berichtenfrequentie op deze blog de laatste tijd wat lager ligt, maar ik weet dat u mij dat vergeeft. Al onze vrije tijd gaat momenteel naar het huisje, en dat maakt dat ik zelfs nog de tijd niet gevonden heb om foto’s te uploaden en te tonen. Sorry! We moeten nog twee maanden doorbijten, en dan wonen we in een mooi, volledig gerenoveerd huisje. Fijne vooruitzichten!
Voor de rest was 2008 voor deze blog het jaar van
En we kabbelen rustig voort naar 2009…
Ik wens jullie een hele fijne overgang van oud naar nieuw, en bij leven en welzijn tot volgend jaar!
Dit kleine kerstmannetje – dat liever anoniem wil blijven, strooit kaartjes rond, bij gebrek aan sneeuw.
Eveline, Kobe en ik wensen alle lezers van harte een zalig en gelukkig Kerstfeest toe. Maak er een hele warme kersttijd van.
He, wat een gek gevoel overvalt me ineens.
Ik zit op de trein richting thuis, en ik bedenk me net dat ik er mijn laatste werkdag in mijn huidige job heb opzitten. Na ruim à cht jaar. En ik bedenk me dat nu pas. Want morgen heb ik verlof, en daarna sluit de universiteit collectief een weekje, en dan is het nieuwe jaar aangebroken. En dat nieuwe jaar brengt voor mij een nieuwe job.
Denk nu niet dat ik zo verstrooid ben dat ik vergeten ben mijn bureau op te kuisen en van alle collega’s afscheid te nemen; ik verander namelijk van functie binnen mijn dienst, en die 1ste januari is alleen maar het officiële startpunt van de nieuwe job – in de praktijk moet ik binnen mijn huidige job eerst nog twee à drie grote projecten afwerken en doorgeven, om geleidelijk naar mijn nieuwe functie te gaan. Dus zoveel verandert er per 1 januari nog niet direct…
Twee van die nog af te werken projecten zijn pure programmeerprojecten. En dus ben ik de laatste dagen vollen bak bezig geweest met programmeren, programmeren. PHP, MySQL en van die toestanden.
En eerlijk gezegd ben ik nog eens van aan het profiteren, want dat pure technische werk laat ik binnenkort achter mij. In mijn nieuwe functie ga ik mij met communicatie bezig houden: de PR van de dienst, alle communicatie naar buiten toe, het verder uitbouwen van onze website, ons service- en opleidingsaanbod en onze helpdesk. Allemaal leuke, uitdagende dingen, maar programmeren komt daar niet meer bij kijken. En of ik dat ga missen? Ja, absoluut. Het zal me aanzetten om in mijn vrije tijd weer wat vaker met PHP te prullen. Maar ik zal er geen traan voor laten, want ik heb heel veel zin in mijn nieuwe functie, in de “nieuwe uitdagingen” zoals dat zo mooi heet.
En zo trein ik over anderhalve week dus niet langer als Software Consulent naar mijn werk, maar wel als… als… – euhm… oeps, mijn nieuwe functie heeft nog geen naam. Communicatie consulent? Communication Manager?
Hmmm, daar moeten we dringend eens een communicatiespecialist voor onder de arm nemen! Om een hippe nieuwe functienaam voor mij te bedenken! 🙂
 Music For Life loopt goed. De StuBru-actie haalde al ruim 800.000 euro binnen, en daar zijn nog heel veel reeds verzamelde bedragen nog niet bijgeteld.
De weldoeners hopen beter te doen dan vorig jaar. Ik gun het ze van harte, maar wordt dat niet problematisch als je weet dat ze de afgelopen 2 jaar telkens een smà k geld kregen (vorig jaar meer dan een miljoen) van onze federale overheid, en dat we dit jaar geen federale overheid meer hébben…
Ik hoop voor hen dat Yves of Wilfried een creatieve oplossing in de mouw hebben, want anders worden de 3 miljoen eurootjes van vorig jaar een beetje moeilijk bereikbaar, vrees ik.
En nu gaan we zelf eens een plaatje aanvragen zie. Alle beetjes helpen.
Update: Blijkbaar heeft naamgenoot De Gucht nog een wit konijn in zijn hoed zitten voor morgen…