Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Ik mag het misschien dan wel te druk hebben om te bloggen (met dank aan mijn vrouw voor het bijspringen!), maar om à f te spreken met bloggers is er wel nog een gaatje.
Na een fijne avond met Bruno, Goya, Carolien en Dries zijn de eerste stapjes gezet voor een 2009-editie van de Leuvense Blogmeets! Hoera!
Ken je dat gevoel waarbij je gedachten te snel gaan om ernaar te handelen? Dat je duizend-en-één dingen wil doen en gedaan krijgen binnen een bepaalde termijn en dat je termijn dan overschreden wordt, terwijl je slechts 3 van die duizend-en-één dingen gedaan hebt? Meestal dan nog 3 dingen die niet eens in die duizend-en-één dingen inbegrepen zaten.
En dan eindigt het weekend of de werkdag met een licht gevoel van onbehagen, dat je, ondanks alle inspanningen, wéér maar eens in bed kruipt met het gevoel dat de tijd te snel is gegaan.
Daar valt maar 1 iets aan te doen: geen duizend-en-één dingen tegelijk willen doen! Met andere woorden, als je het niet zelf kan doen, geef het aan een ander…
U – goed verstaander – heeft het goed begrepen. Wat u hier leest, is dus NIET geschreven door de hoogstpersoonlijke eigenaar van deze blog, maar WEL door zijn vrouw.
Die dit bijzonder grappig vindt en er dus een absurde post van gemaakt heeft. Maar die tegelijk wel eens een bijdrage wil leveren aan het immer jachtige duizend-en-één (twee eigenlijk) dingen bevattende leven van haar echtgenoot.
Graag gedaan.
Gelezen in De Standaard van vandaag, als onderschrift bij een foto waar onze premier prijkt naast de CD&V partijvoorzitster:
Het zal partijvoorzitter Marianne Thyssen (r.) niet zijn die Guy Leterme de wacht aanzegt.
Tiens tiens, we hebben blijkbaar al een nieuwe premier. Benieuwd wat Yves Verhofstadt daarvan vindt.
En hoera hoera, Music For Life is weer van start gegaan.
Kobe en ik hebben de start live op tv gevolgd. Het doet toch wel wat gek dat het huis na twee jaar Leuven verlaten heeft, en nu in Gent staat… Snif.
In ieder geval: veel succes voor de actie, en hopelijk krijgen we weer zes dagen bijzonder fijne radio!
Moh, allee nu. De regering is aan het vallen. Stel u voor. Span-nend!
Dat zal – wat is het – de – euhm – 10de keer zijn dit jaar? Dat de regering aan het vallen is? Ik denk dat er stilaan een diagnose van vallende ziekte kan gesteld worden, neen? En misschien moeten we een taart sturen naar Yves. Om zijn 10de keer te vieren.
Of misschien moet Yves een spaghetti-feestje organiseren. En dan wat rechters uitnodigen. Lollig.
Als u kerstkaarten de wijde wereld wil insturen, dan hebt u nog één week de tijd om het hele zaakje op tijd rond te krijgen. Ook te casa Titeca zal het er om gaan spannen om nog op tijd te zijn…
Maar als je tijd hebt en in een creatieve bui bent, wil je misschien je kaarten volledig zelf ontwerpen, Photoshop-gewijs.
Veel plezier!
Eigenlijk zijn het propere pippo’s eh bij De Standaard:
Een stukje uit een artikel dat vandaag in de krant staat. Ten eerste: Lilith werkt niet bij Flair, maar wel bij Joepie Story (maar dat is online ondertussen gecorrigeerd), en ten tweede: de tweede plaats in de categorie, die bestaat niet?
Ik denk dat ik bij De Standaard al te veel op zere tenen heb gestaan 🙂
Sinds enige tijd is op de radio het bijzonder aanstekelijke wijsje Jungle Drum van ene Emiliana Torrini te horen. Een leuk, vrolijk deuntje.
(klik hier om het nummer te beluisteren)
Vooral het refreintje – haar imitatie van een drum – is aandoenlijk.
Ik was dit weekend eens op lyrics-sites gaan snuffelen om te zien of haar drumgeroffel ook schriftelijk beschikbaar is, en de meeste sites geven verstek en skippen de roffel-regel gewoon, maar ik heb één site gevonden die het aandurfde een notatie te geven.
my heart is beating like a jungle drum
rakatungtungrakatungonburubummbummbumm
Helemaal correct nazingbaar is het niet, maar hey, het is een leuke poging!
Proficiat!
U bent lezer van de tweede populairste persoonlijke blog van Vlaanderen. Althans volgens de lezers van Clickx. De stemmers van Clickx. U dus. Waarvoor dank.
Vanavond vond in het NTG in Gent de prijsuitreiking plaats van de Site van het jaar-verkiezing van Clickx. Het werd een gezellige avond met bloggers en andere webbeesten, in een los sfeertje. Ik was aanwezig met een Leuvense delegatie die terecht trots mag zijn op een vierde plaats in de categorie ‘Stadsblogs’ voor Leven in Leuven. Hoera!
Ikzelf was – zoals u wel weet – aanwezig als genomineerde in de categorie ‘Persoonlijke blogs’. En kijk, tot mijn eigen grote verbazing heb ik het daar tot de tweede plaats geschopt. Onverwacht, onverdiend, maar wel zeer fijn. Al die stemmen waren meteen goed voor een 124ste plaats in het algemeen klassement, wat op 200 sites met verschillende kleppers ertussen zeker niet slecht is. Dank jullie! Mille fois merci!
Een dikke proficiat ook aan Lilith met haar eerste plaats in mijn categorie, en natuurlijk aan alle andere winnaars en genomineerden!
De vloer in ons nieuwe huisje ligt er! 75 vierkante meters stof, vuil, beton en vooral buizen-buizen-buizen zijn na drieënhalf dagen vloeren bedekt met een goeie laag chape en 370 tegels. Welgeteld 5 (!) tegels hebben we over van wat we besteld hadden, da’s niet eens een volledig pak.
En het resultaat mag er echt wel wezen. We hebben een mooie, rechte, en vooral heel lichte vloer. Ons huisje is in één klap veranderd van een werf in een huis; ongelofelijk wat een verschil zo’n vloer maakt.
Foto’s volgen volgende week -beloofd!
Zo een kleine vier dagen in en rond je huisje staan werken, en vooral heel veel op straat staan zand van de vrachtwagen scheppen en mortel maken en gerief aandragen, zorgt voor een aparte kennismaking met je nieuwe buurt. Je komt heel wat mensen tegen waar je vriendelijk goeiedag tegen knikt, je slaat zelfs al eens een praatje, maar vooral: je begint patronen te zien in de dag.
Van dinsdag tot en met vrijdag heb ik er gestaan, op straat voor ons huisje. En op al die dagen zag ik de buurvrouw op hetzelfde moment de kleindochter naar school brengen, zag ik de overburen op hetzelfde uur de luiken openen, zag ik dezelfde mensen die dagelijks hun hond uitlaten langs ons huis, zag ik dezelfde fietsers op weg naar het station, zag ik dezelfde kinderen die met de fiets terugkwamen van de school, en zag ik op hetzelfde moment mensen uit de buurt thuiskomen van hun werk. Echte duidelijke, dagelijkse patronen. En daar is niets mis mee, maar het is gewoon grappig om zien.
Mensen zijn echt wel gewoontebeesten eh. In mijn nieuwe buurt zeker toch.
Er is in de kranten en vooral op de opinie-pagina’s nogal wat te doen rond de niet-verlenging van het mandaat van Marc Vervenne als rector van de K.U.Leuven.
Ook mijn mening werd gevraagd, maar ik heb daar vriendelijk voor bedankt, omdat ik mijn mening in de hele discussie niet relevant vind.
Veel meer zul je er van mij dus niet over horen, behalve dit: ik wil één iets kwijt, een open oproep aan rector Vervenne zelf.
Beste rector Vervenne, beste Marc. De beslissing om u een slecht rapport te geven en uw mandaat als rector niet te verlengen, wordt door de betrokkenen ‘moedig’ genoemd. En inderdaad, het is een moedige beslissing om de K.U.Leuven in deze verwachte mediastorm te storten, en te bewijzen dat een rector niet zonder slag of stoot op zijn stoel blijft zitten. Maar ook de beslissing zelf is niet zonder slag of stoot gebleven.
Weet u wat een nog moediger beslissing zou zijn, ̩̩n van u persoonlijk dan? Om uzelf volgend jaar opnieuw kandidaat te stellen voor de verkiezing van een nieuwe rector. U bent uw mandaat immers pas kwijt wanneer u niet opnieuw verkozen bent Рtot nu toe is enkel uw automatische verlenging u ontglipt. Ik besef dat de kans dat u zichzelf opnieuw in de strijd gooit miniem klein is. Want stel dat u opnieuw genadeloos wordt afgestraft Рdoor de kiezer deze keer Рdan bent u twee keer openbaar vernederd op een jaar tijd, en dat is meer dan de meeste mensen dragen kunnen, zeker mensen die niet de koudbloedigheid van een echte manager hebben.
Maar stel Рst̩l Рdat de academische gemeenschap de evaluatiecommissie ongelijk heeft, en u gewoon opnieuw verkiest als rector. En stel dat dat bovendien met een overweldigende meerderheid aan stemmen is. Zou dat geen mooi eerherstel zijn? En zou dat vooral geen feest voor de democratie zijn? Want dat is het verwijt die de huidige procedure krijgt: ze heet ondemocratisch te zijn.
Of zou de hele triomftocht een zure nasmaak nalaten, en de crisis die in de media rond de universiteit hangt, compleet maken, en aldus een Pyrrusoverwinning zijn? Misschien wel, beste Marc.
U bent een wijs man, dus u bent wijs genoeg om de situatie zelf in te schatten, en de juiste beslissing te nemen. Maar overweeg uw kandidatuur toch even. Voor de democratie. En misschien voor uw gemoedsrust.
Vandaag had ik verlof, om de stielmannen te assisteren die in ons huisje aan de slag zijn gegaan. Het was de zoete inval der stielmannen! Op 1 dag tijd is de plakker, de vloerder, een timmerman, de mannen van het sanitair en een dakwerker gepasseerd.
Ik heb vandaag heel de dag mortel aangedragen voor de vloerder. 130 tegels zijn er gelegd vandaag, goed voor een 26 vierkante meter. Dat ging goed vooruit, morgen en overmorgen doen we verder. Maar ik voel het serieus in de spiertjes.
Geweldig wat zo’n bleke vloer doet met een huis, het klaart zo op. Jaja, ik weet het: foto’s dringen zich nu écht wel op. Ze staan op het toestel, maar ze verwerken is tijdens deze drukke dagen een andere zaak…
De badkamer is ondertussen ook volledig geïnstalleerd en functioneel. Na jaren afwezigheid (wegens douche) heeft het huis eindelijk weer een bad! Hoera!
Het gaat rap vooruit in ons huisje nu. Een uitgebreider verslag over de vorderingen én foto’s volgen. Beloofd.
Ja, en hieronder zit er precies ook nog een vlekje.
Uw scherm is een beetje vuil precies!
Tijd voor een schoonmaakbeurt!