Blogmeet 2009

Waaah! En toen was het plots 1 maart!

En wil dat nu toch wel net niet de datum zijn die we met yab, Bruno, Dries en Goya afgesproken hebben om de derde editie van onze Blogmeet aan te kondigen zeker? Een officiële aankondiging is dus wat u bij deze krijgt!

Want ja, het wordt stilaan een jaarlijkse traditie waar ik graag aan meewerk: een bijeenkomst van bloggers in het Leuvense. En wel over 2 maanden, op vrijdag 1 mei, een verlofdag voor iedereen.

We houden het heel simpel deze keer: zaaltje, drankje, babbel. Meer moet een geslaagde avond niet hebben. En u betaalt niets buiten uw drankjes. Dus waarom twijfelen? Inschrijven is de boodschap!

Tot over 2 maanden! Of eerder natuurlijk 🙂

Nikon DTown TV

Nikon-fotograferende lezers, opgelet.

Aan het commerciële brein van Scott Kelby – Photoshop-goeroe, fotograaf en duivel-doet-al – is weer een nieuwe video podcast ontsproten. Na Photoshop TV, Photoshop Killer Tips en Lightroom Killer Tips is er nu DTown TV, een video podcast specifiek gericht op het gebruik van digitale reflexcamera’s van Nikon. Heb je dus een D80, D90, D300, D700 of D3 van Nikon, dan kan je uit dit wekelijkse filmpje van 10 minuten misschien wel wat opsteken.

Ik zeg er duidelijk ‘misschien’ bij, want het is allemaal weer zeer Amerikaans en flashy, en de echt nuttige tips in episode 1 zijn – euhm – bijzonder dun gezaaid.

Maar wie weet, wie weet.

www.nikondtown.com

Doos vol dinges

DoosJoepie jee, we zijn goed en wel verhuisd!

Alles raakt stilaan op zijn plooi: de dozen zijn al uitgepakt, de kasten zijn gevuld, zelfs de garage staat min of meer op orde, de toestellen zijn aangesloten, we hebben weer internet, telefoon en televisie, en we vinden onze draai stilaan.

Onze Kobe had wat meer moeite met de aanpassing, en is zijn kluts nog altijd een beetje kwijt, maar dat gaat ook elke dag beter en beter.

We voelen ons goed, en we voelen ons thuis!

Nu nog wat laatste afwerkingen hier en daar, en wachten op onze nieuwe eethoek, die over een tweetal weken arriveert. En ondertussen ons oude huisje opkuisen.

Ik zit de laatste dagen continu met een liedje in mijn hoofd. Want bij het verhuizen en het opkuisen is er onnoemelijk veel gerief gesneuveld. Niet gebroken, maar gerief dat buiten moest en voor een laatste reis naar het containerpark vertrokken is.

Daarbij is alles nog eens door mijn handen gepasseerd, en ben ik heel wat “dozen met dinges” tegengekomen. Dozen met allerhande spulletjes, die je nooit meer nodig hebt, maar toch nog wat bij houdt. En die eigenlijk beter naar het containerpark zouden gaan.

De fijne Vlaamse formatie ‘De Schedelgeboorten‘ heeft een prachtig lied over het fenomeen. Ik heb jammer genoeg geen clipje gevonden op Joetjoeb, maar de muziek vindt u op hun website, of op hun CD’s (CD ‘Bukken’). En van mij krijgt u de tekst. De zeer toepasselijke tekst.

gisteren bij de grote kuis
kwam ik ze weer tegen
ik denk ‘het is niet mogelijk
nu heb ik ze weer vast’
ik moest me zowa bukken
om wat vuil bijeen te vegen
en denk ‘tiens wat staat er daar
onder de kast’
een doos gevuld met dingen
die misschien nog kunnen dienen
een doos gevuld met dingen
die misschien nog ergens goed voor zijn
dingen van gekende en vreemde origine
een doos waarvan ge denkt
‘die hou ik bij’

ik wist totaal nie meer
dat die doos nu hier stond
z’heeft bij ons in huis
al overal gestaan
op de zolder in de kelder
en dan nu onder de kast hier in de keuken
ik heb er al die jaren
nooit iets mee gedaan
ik sleur die doos al mee
van toen ik jong was
altijd met het idee
ge weet maar nooit
die dingen in die doos
die komen ooit nog van pas
daarom heb ik ze nog nie weggegooid
er zit vanalles in
maar ge haalt daar nooit iets uit
er zit vanalles in

maar nu heb ik er
stilaan schoon genoeg van
die doos met dingen
hoeft niet meer voor mij
ge kunt zo blijven zeggen
‘ooit.’of ‘als.dan.’
maar als dan is ooit al voorbij
die doos met dingen
moet ik nie meer hebben
daarmee maak ik nu voorgoed komaf
die vieze doos vol stof en spinnewebben
ik smijt ze weg
héhé ‘k ben er vanaf
voorgoed vanaf
spijt achteraf

want op den duur
zoudt ge geloven
dat het waar is als ze zeggen
dat de duivel zich ermee heeft gemoeid
want ge weet nog wel dat lampje
in m’n keuken dat kapot was
had geen caouchouke meer
dat was verschroeid
en in’t containerpark ligt nu
een doos vol dingen die van mij zijn

ik ben echt waar
nie geboren voor ‘t geluk
want in die doos
zat als reserve
dat nergens-meer-te-krijgen-tussenstuk
ik had die doos wat langer moeten houden
ik voel hoe erg ik ze nu mis
iets kwijt zijn kunt g’u pas berouwen
vanaf ‘t moment dat het er nie meer is

(c) Tekst & Muziek: Wouter Van Lierde & Rik Tans

Zaterdag verhuisdag

Nog twee nachtjes slapen (en voor Kobe zelfs maar één, hij is bezig aan zijn laatste nacht hier), en we verhuizen naar ons nieuwe huisje dat we vier maanden geleden gevonden hebben.

Vier maanden, en wat is er niet allemaal gebeurd in die vier maanden!! Wat een sneltrein is het geweest…

Met complete verwaarlozing van mijn lezerspubliek tot gevolg. Jullie hebben zelfs nog niet één foto van het huisje te zien gekregen. Mea culpa.

Maar zie, op de vooravond van onze verhuis, wil ik dat nog snel even goed maken, met enkele voor-na-foto’s. Er volgen later nog meer foto’s van tijdens de werken, en van het huis in afgewerkte en ingerichte toestand, maar nu alvast enkele zoethoudertjes…

Het flagrantste is misschien onze living. We hebben zowat onze volledige benedenverdieping volledig vernieuwd. Zo hebben we het huis vier maanden geleden gekregen:

En zo zag het er eergisteren uit:

… en ondertussen hangen zelfs de lampen al op. Wat jullie zien is een nieuwe vloer, herplakte en herschilderde muren, nieuwe deuromlijstingen, geschilderdschrijnwerk, en vooral een plafond waar tientallen uren in gekropen zijn, ontdaan van alle zware balken en volledig uitgeëffend tijdens vele lange avonden en nachten. Dit wordt onze nieuwe living!

Ook het zicht in de badkamer is drastisch gewijzigd. Een fotootje voor:

Een fotootje tijdens:

En een fotootje na:

Al is die ‘na’ met een korreltje zout te nemen; zoals jullie zien is het plafond nog niet helemaal afgewerkt.

En nog zo’n drastische verandering. De keuken. Een fotootje voor (welke keuken??):

En een fotootje gisteren:

Morgen zetten we de tegeltjes boven het werkblad, dus dat zal ook weer een heel ander zicht zijn.

En zo hebben we uren en uren geploeterd en gewerkt. En zijn we zelf al half vergeten wat we allemaal gedaan hebben. De schouw bijvoorbeeld, die compleet verdwenen en onzichtbaar geworden is, zag er enkele maanden geleden nog zo uit (in volle afbraak):

Of de vloer. Waar nu een mooie nette tegelvloer ligt, lag niet zo heel lang geleden nog dit:

Geploeterd hebben we. Gezweet. Armen verrokken, ruggen geforceerd, lichamen gekraakt. Maar het was het allemaal waard. Het resultaat mag er zijn.

En overmorgen verhuizen we er heen…

Vlees en bloed

De Mike. En de Rudy.Zoals jullie konden afleiden uit het mooie overzicht dat Eveline maakte van ons hectische leven, eindigt mijn dag momenteel niet zonder een stukje tv te kijken. Ik ben normaal niet zo’n grote tv-kijker, maar als je een hele avond verbouwd hebt in een huis, en je komt thuis en je kruipt direct in bed, dan lig je in je bed verder te verbouwen en dan kan je toch niet slapen. Dus: om middernacht gaat de tv hier nog even aan, om het brein leeg te spoelen.

De meeste programma’s bekijk ik met serieus uitstel; ik neem heel wat op momenteel, en ik kijk ‘s avonds volgens dat het me uitkomt. Enkel ‘Van vlees en bloed’ wilde ik telkens de avond zelf zien, wegens te beklijvend.

Ik ben diep onder de indruk van de hele serie, maar de laatste aflevering van gisteren was helemaal de kers op de taart. Dat laatste kwartier van de aflevering – de Vlaamse kermis – moet gewoon apart ingezonden worden voor de Oscars of weet ik veel wat en alle prijzen binnenhalen. Zo oer-Vlaams, zo ‘gezellig’ zonder dat het melerig wordt, zo voorspelbaar en toch nét weer niet, zo tragikomisch, zo gedurfd (vooral het einde dan): kortom: subliem. Ik heb direct na de aflevering een kwartier teruggespoeld, en dat stuk nóg eens bekeken. Waw.

Tot zover mijn lofrede 🙂

En terwijl we toch over tv bezig zijn, en wat ik allemaal bekijk ‘s avonds: woensdagavond heb ik met twee dagen uitstel naar ‘Zonde van de zendtijd’ gekeken, en onderstaand stukje (echt uitgezonden op VTM) vond ik toch wel een van de betere van het hele seizoen…

(klik hier om het filmpje te bekijken)

Een gastbericht

Aangezien de eigenaar van deze blog momenteel helemaal geen tijd heeft voor zijn blog, krijgen jullie van zijn vrouwtje een gastartikel; een overzicht van een dagdagelijkse dag. Momenteel.

6u00: De wekker loopt af. Grmbl. De wekker wordt afgeslagen.

6u05: De wekker loopt opnieuw af en wordt opnieuw afgeslagen.

6u10: We vallen in herhaling.

6u15: Een serieuze duw in de rug, een paar porren in de zij, gemorrel in mijn oor dat het tijd is om op te staan en die wekker staat daar toch weer eens te tuuuuuuten.

6u30: Eindelijk beneden geraakt en er zelfs in geslaagd om mijn hemd deftig dicht te knopen! Die wallen onder mijn ogen, dat is een ander paar mouwen.

6u40: Zoonlief heeft beslist om eens langer uit te slapen (waarom doet hij dat niet in het weekend?), dus we gaan hem wakker maken. Gelukkig heeft hij geen last van een ochtendhumeur, al op de trap zit hij te lachen.

7u00: Oef, we zijn erin geslaagd om Kobe zijn fles te laten drinken, aan te kleden (= worstelpartij), verzorgingstas klaar te hebben, zelf te ontbijten, Kobe te laten proeven van een boterham, zijn uitgespuwde boterham op te kuisen, zijn vest aan te krijgen en muts aan te doen, zijn muts opnieuw aan te doen want hij heeft ze weer afgetrokken, … Op weg naar de onthaalmoeder!

7u20: Ik zit op de trein, net op tijd zoals altijd. Tijd voor de krant en alvast wat voorbereidend werk op de computer.

8u30: Werkdag! Deadlines! Onverwachte mails!

17u30: Spurtje naar de trein, kletsnat geregend worden en nipt de trein halen. Verder werken op de trein.

18u35 (+- gezien treinvertragingen): Thuis! Vrouw en zoon knuffelen en dag zeggen en babbelen over de dag (in geval van Kobe: jappetappeta dada tuuu papa papa papa brrrrrrrrr). Tot rust komen terwijl ik mijn zoontje zie spelen en samen met hem naar Hopla kijken na zijn flesje. Mij ergeren aan Hopla omdat het surrealistisch is, maar toch kijken omdat Kobe het zo leuk vindt. Kobeke in bedje stoppen.

19u25: Kobe slaapt en nu zelf eten. Uitgehongerd!

20u00: Vertrekken naar onze nieuwe woonst om daar muren te gaan schilderen, gaatjes toe te stoppen, elektriciteit te installeren, muren af te krabben, WC-potten te installeren, kranen aan te sluiten, lampen op te hangen, …

24u00: Thuiskomen van een avond verbouwen, nog wat ontspannen voor de TV, de verf van mijn handen en gezicht proberen krijgen, nog een wasmachine in gang steken.

1u00: Slapen zzzzzzzzzzzzzzzzzz

En dus in dit programma zit momenteel weinig tijd voor hobby’s zoals Webpalet. Maar verbetering in zicht! Nog 11 dagen en we zijn verhuisd!

Bart

Foutje in De Standaard van vandaag? Onoplettendheidje? Speculatie?

In een interview met Veerle De Wever – vrouw van – staat te lezen dat Bart De Wever de finale van De Slimste Mens speelt. Maar die finale vindt pas morgen plaats, eerst moet hij vanavond de halve finale nog door.

Dus ofwel is het een slordigheidje in het artikel, en speelt hij de finale misschien toch niet, ofwel is het artikel een dag te vroeg afgedrukt, en heeft de krant daarmee verklapt dat Johan Vande Lanotte of Freek Braeckman vanavond moeten afdruipen, terwijl het N-VA-fort blijft zitten.

Wie zal het zeggen? Het doet er ook niet zoveel toe. ‘t Is gewoon spannend 🙂

Besparingen

Brrrrrr, nu gaan de besparingen bij de NMBS me toch net iets te ver.

Vanochtend het eerste deel van de reis in den donker gezeten op de trein (geen licht, nikske), en héél het traject (een uur!) zonder verwarming. Man! Verkleumd!

‘t Is de laatste tijd iedere week iets met onzen trein. Misschien eens een nieuw machientje kopen, NMBS?

Pak een schoon kleurke ee.

Gekocht!!!

Het was al een tijdje zo goed als officieel, maar sinds vanavond is het helemààl officieel, met getekende papieren bij de notaris en al: we hebben een huis gekocht!!! Wiehoe!!!

Over minder dan drie weken de verhuis… Spannend.

Er is nog heel wat werk, maar we raken er wel. We zitten in afwerkingsfase; sinds vorige week staat de keuken er (en hij is prachtig), en we zijn volop aan het schilderen…

Maar dus: druk. Héél druk.

Wil’j’u elektrisch installeren, zoek je nen diepvries of nen frigoo

De verstokte Willem Vermandere-fan heeft in de titel van dit bericht een fragment uit de tekst van “Laat mie mor lopen” herkend.

Maar serieus, als ge u ne frigo zoekt, of ne kompjoeter, of ne printer, of een eettafel, of een barkast, of een bureaustoel, of een kinderhekje, of een kast, dan kunnen wij misschien iets voor u betekenen.

We staan op drie weken voor onze verhuis, en we danken wat spulletjes af, een deel wegens plaatsgebrek, een deel wegens vervanging door nieuw.

Geïnteresseerd in een item? Een selectie van zoekertjes vind je op Kapaza terug. Bovendien hebben we hier nog twee computers, evenveel schermen en een printer staan.

Elk bod is welkom. De firma dankt u.

Railtime

Okee, zoals beloofd werd, is www.railtime.be écht wel realtime info.

Die nieuwe website biedt informatie over de treinen en hun vertragingen. Vooral zeer groovy als je internet op de trein hebt. We zijn net uit Dendermonde vertrokken met een lichte vertraging, en kijk – het staat al te lezen op de website: 5 minuten vertraging. Nog boeiender zijn de prognoses van wat er komen gaat: zo lees ik dat onze trein met 5 minuten vertraging in Mechelen wordt verwacht (zal daar ook zo op de tv’s staan), maar dat verwacht wordt dat bij aankomst in Leuven die vertraging weggewerkt zal zijn.

Nóg handiger wordt het natuurlijk wanneer je nog een overstap moet hebben, en wil weten of die vertraging heeft of niet.

Marcheert dus wel goed, op het eerste zicht. Eén smeekbede nog aan onze spoorvrienden: zet er alstublieft het spoor (perron) bij. Zou mooi zijn. Maar het is nu ook al zeer mooi.

Update: Oh! Nog voor ik dit bericht kan posten, is de vertraging in Mechelen verdwenen. Onze trein heeft dus flink snel gereden, en we zitten weer op schema. Mooi!

C’est arrivé près de chez nous

Allereerst het belangrijkste nieuws voor vrienden en kennissen: alles is okee met Kobe en met ons. Eveline is op haar werk, ik ben veilig thuis met Kobe. Ook onze vrienden en hun kindjes zijn okee. Bedankt voor de vele bezorgde berichtjes en telefoontjes, maar hier alles goed dus.

Al is ‘alles goed’ relatief. Ik voel me behoorlijk misselijk, na het vreselijke nieuws over de dodelijke steekpartij in een crèche in Sint-Gillis-Dendermonde, op een kilometer van hier.

Zo’n nieuws raakt ieder mens, maar als je zelf een ukkepuk van een jaar hebt rondlopen, en het gebeurt op een paar straten van je deur, dan ben je helemaal van de kaart.

Vrijdag is mijn vrije dag met Kobe. Dan doe ik fijne dingen met mijn zoon, en regelmatig gaan we samen wandelen. Aan de crèche waar het drama gebeurd is, is een parkje waar ik regelmatig passeer met Kobe. Gelukkig stonden er deze voormiddag boodschappen op het programma, en zijn we niet in de buurt geweest.

Een uur aan een stuk hoorde ik sirenes. Ik dacht ‘hier moet een hele grote brand in de buurt zijn’. En dan kom je thuis, ontmoet je je ontstelde buren op straat, en hoor je het nieuws. En dan word je helemaal koud.

Ik heb Kobe platgeknuffeld. Het manneke weet natuurlijk van niets.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat Dendermonde en Vlaanderen deze vreselijke dag snel mag vergeten, en dat we snel weer onze kindjes zonder angst naar onthaalmoeders, chèches en scholen kunnen brengen, omdat we weten dat dit eenmalige gebeurtenissen zijn, die het normale tarten. Ik hoop het van harte.

En ik hoop vooral dat de mensen die hier wél bij betrokken zijn op een dag weer de draad kunnen opnemen en niet meer continu aan deze zwarte dag moeten denken. Sterkte, héél veel sterkte…

Hulp! Politie!

De spannende gebeurtenis van de dag:

Toen ik vanochtend op de bus zat, stapten in de Naamsestraat plots drie politie-agenten op. Op zich niets spectaculairs, maar ze stapten op langs de achteruitgang! Zonder te betalen! Oh! De schande!

Op zich nog steeds niets spectaculairs natuurlijk. Het zegt iets over het spanningsniveau van mijn dagen, momenteel 🙂