Ik ben absoluut niet vaak ziek. Hout vasthouden natuurlijk, en hopen dat het nog lang zo mag blijven, maar één keer om de twee jaar volstaat voor mij. En als ik al ziek ben, ben ik turbo-ziek: een halve dag goed afzien, en we mogen onszelf weer tot de levenden rekenen.
Maandagavond was het van dat. Na de cursus Photoshop ben ik mij plots grellig mottig beginnen voelen, en ik heb maandagnacht een paar bijzonder ziekelijke uurtjes beleefd. Gelukkig (voor mij, maar ook voor mijn cursisten Photoshop van dinsdag) kon ik dinsdag alweer gaan werken, al was het op halve kracht. En Eveline had gisteren duidelijk ook een paar van de rondvliegende ziektekiemen opgevangen, en heeft een zware dag achter de rug.
Maar vandaag kan ik er weer in full force invliegen! En da’s goed ook, want ik heb een drukke dag voor de boeg. Hup hup, aan de slag!
Maandagmorgen. Ik sta aan het begin van een feesjesweek.
We hebben dit weekend kilometers en kilometers, uren en uren, tonnen Vlaamse asfalt gezien door de voorruit van onze auto.
Er is een of andere hoofdzekering van ons appartementsgebouw gesprongen, die ervoor zorgt dat vanochtend nergens op de gang het licht nog werkte. En om half zeven ‘s ochtends is het tegenwoordig nog donker.
Het is vandaag nieuwjaar op ons werk.