Category: Bedenkingen en hersenkronkels

Morgen staakt de NMBS. Er zullen geen treinen rijden, en dus ook geen reizigers op en van treinen stappen. Er zal dus ook geen pendelverkeer in de Belgische stations zijn.

Bij mijn weten staakt de gratis krant Metro morgen niet. En zullen er morgen dus gigantische oplages gratis kranten liggen wachten op lezers, op reizigers.

Doe die kranten een plezier. En de redacteurs, die vandaag weer pennevruchten uit hun toetsenbord zullen persen, om die kranten gevuld te krijgen. Woont u in de buurt van een station, of passeert u er morgen op weg naar uw werk of de supermarkt, spring dan even binnen in het station of de tunnel, en pik een Metro mee. En neem er direct nog een mee voor uw vrienden of collega’s.

U maakt er een boel lettertjes heel gelukkig mee.

Zeer treffende zaza in De Standaard van vandaag:

De cartoon illustreert mooi dat BHV en onze binnenlandse politiek cafépraat geworden is, waar iedereen mee bezig is, maar niemand nog weet waar de klepel hangt.

Onze politiek schijnt enkel nog rond dit symbooldossier te draaien. We hebben na al die maanden éindelijk een regering, en dan blijft alles draaien rond BHV, met vandaag als hoogtepunt. Na vandaag hebben we misschien geen regering meer.

Maar wie ligt er nog wakker van? Écht wakker? Wie weet nog écht waar BHV rond draait? Is dit niet het zoveelste symbooldossier waar we allemaal in meegesleept worden, en allemaal van moéten wakker liggen? De politiek en de media hebben van alle Vlamingen nationalisten gemaakt, die Walen per definitie haten en zo rap mogelijk op een raket naar de maan willen zetten. Dat BHV maar vlug gesplitst raakt, dàn gaan alle problemen opgelost zijn, jaja.

De situatie en de cartoon doen me wat denken aan het spaghettiarrest uit 1996. Jaaaa, het spaghettiarrest. Weten jullie het nog? 12 jaar geleden – ik zat nog op de schoolbanken – kwamen we allemaal massaal de straat op, omdat onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte toen van het dossier Dutroux gehaald werd, omdat hij aanwezig was op een benefietavond van de vzw Marc et Corinne. De verontwaardiging was groot, en de scholieren legden spontaan de pennen neer om op straat te gaan betogen. Met z’n allen stonden we daar, op markten en pleinen. Maar eigenlijk stonden we daar vooral omdat we dat leuk vonden, overdag van ‘t school weglopen om te gaan “betogen”. Maar het lot van Connerotte raakte de meesten hun koude kleren niet. Het mooiste bewijs daarvan vond ik de gescandeerde spreuk “Connerotte, kop op!” die doorheen de stoet ging, en naar het eind van de stoet was veranderd in “Connerotte, rot op!”. De klepel en de klok.

Zoals elke goede Vlaming hoor ik wakker te liggen van BHV. Maar eerlijk gezegd weet ik al lang niet meer waarover het gaat, en raakt het mijn koude kleren niet meer of dat boeltje daar gesplitst raakt of niet.

Wat wel mijn koude kleren raakt, is het feit dat dit land nu al een jaar zonder goed bestuur zit, en dat de politiek niet meer bezig is met de noden van “de mensen”.

Vanochtend in de bus: de krant. In een nationale in plaats van een regionale editie.

Wegens de voetbalmatch Standard-Anderlecht vindt u vandaag in de krant niet het gewone nieuws uit uw provincie. Onze excuses daarvoor.

Een welgemeende WTF! Wat kan mij die voetbalmatch schelen?? De krant is op maandag al een dun genoeg vodje, zonder dat ze nog eens de helft moeten volschrijven met sport.

Ik droom van de dag dat er in de krant staat:

Wegens een overvloed aan regionaal nieuws vindt u vandaag in de krant geen sportnieuws.

Hahaaaa…

Let op! Er gebeuren rare dingen in het universum.

Dit bericht is gepost op zondagochtend 30 maart om 2.30 u.

Maar! Dat is hetzelfde als zeggen dat het op 32 februari zou gepost zijn! Deze nacht zijn we immers van winter- naar zomeruur gegaan, en dan wordt 2 uur 3 uur, en ís er helemaal geen 2.30 u.!

Dit bericht bestaat met andere woorden niet. En toch bent u het aan het lezen. Van een weirde ervaring gesproken!

Eigenlijk wil dat zeggen dat op dit moment alles mogelijk is. Deze weblog betreedt een universum waar geen zorkifant ooit een poot heeft neergeplant! De drantadillen vliegen in het rond, de zambaperen marcheren tussen de wamboekolen, en de lucht kleurt zo roze als een dronken hankalariefliet!

Een boeiende reis, is het. Na deze bevreemdende ervaring zijn u en ik zeker en vast klaar om plaats te nemen in een kamertje in het fonkolantische universum van Wim Helsen.

Enfin ja. Vergeet uw klok niet juist te zetten. En let op voor die pampaloep achter uw hoofd.

Update 7:50 u.: Boeiend. Het is zondagochtend en het universum staat nog steeds waar het gisterenavond stond. Dit bericht was voorgeprogrammeerd om 2.30 u., maar blijkbaar is WordPress – de blogsoftware – slimmer dan ik dacht; het blijkt onmogelijk om een bericht te dateren op een tijdstip tussen 2 en 3. Het bericht staat dus gedateerd op 3.30 u. Slim, maar misschien ook maar goed, want ik word niet graag verpletterd door rondtrappelende zorkifanten.

Ik stond deze middag aan te schuiven in De Moete (waar onze Blogmeet plaatsvindt!) voor een broodje, en daar stond de radio vrij luid op. Goedkope muziek, afgewisseld met een zeer onervaren presentatrice met een zwaar accent die op bijzonder lompe manier met haar luisteraars aan het bellen was, om een babbel over drie keer niks en zero te doen.
Ik dacht “o jee, welke vrije radio staat hiér nu op?”.

Toen kwam de djingel. Het was Donna.

Amai.

‘t Is ni mier wa’t gewist is, en ‘t zal nooit ni mier wurre wat het wàs.

Vanochtend stond in de cafetaria op mijn werk een mandje met daarin speculoosjes en chocolatten mannekes. Met witte baard en mijter en zo. Alleen de mandarijntjes ontbraken.

Ofwel heeft de sint zich wat van seizoen vergist, ofwel was er een leveringsprobleem met de eieren, ofwel heeft de paashaas dit jaar een rode mijter en een staf.

Eveline tekende het drie jaar geleden al zeer treffend:

© Eveline De Vos

Enfin… Chocolat is chocolat! Smakelijk!

‘t Zijn geniepige sloeberkes bij De Standaard!

Watte? Wel, eventjes terugspoelen: op 7 februari heb ik opgemerkt dat het regerings-aftelklokje van De Standaard naar 23 maart niet klopte, er zat een dag te veel in. Ondertussen is de deadline voor een nieuwe regering verschoven van 23 naar 20 maart, maar de fout bleef; op 1 maart stond er “Nog 20 dagen tot 20 maart”, terwijl het er op dat moment maar 19 meer waren.

In mijn artikel van toen schreef ik:

Ofwel vinden ze dat daar heel correct klinken, ofwel wordt het aftelklokje voortijdig stopgezet, ofwel geven ze hun fout ruiterlijk toe en corrigeren ze het aftellertje, ofwel komen ze op 22 maart voor voldongen feiten te staan, ofwel doen ze zo een heel geniepige, onaangekondigde aanpassing, waarbij het telklokje bv. de ene dag op 35 dagen staat, en de volgende dag op 33 dagen. Heel geniepig zo. Ik ben benieuwd.

En wat zien we nu?

In de krant van maandag, 10 maart:

En ‘s anderendaags, in de krant van dinsdag, 11 maart:

En verder geen woord uitleg.

Maar ík heb het lekker gezie-ien! Nèh nèh nèh nèè-èèh!

Het was een bijzonder bevreemdend zicht.

De dame was een vaste klant op de trein die ik ‘s ochtends neem. In haar vertrouwde station stapte ze op, in haar vaste, zwarte, outfit: zwarte jas, zwarte broek, zwarte laarzen, zwarte handschoenen, zwarte sjaal. Haar haar was zwart, en haar gezicht was volgens mij lichtjes bepoederd met wit, om het contrast met het zwarte te vergroten. Haar ogen en wenkbrauwen waren zwart afgelijnd. Ze trok langzaam haar zwarte handschoenen uit, en ontblootte zo haar vingers met zwarte nagels. De handschoenen verdwenen in de zwarte handtas, waar ze een zwarte balpen uithaalde. Even later verdween haar hand opnieuw in de handtas…

… en vervolgens haalde ze een kleurrijke Dag Allemaal boven, waar ze lustig in begon te bladeren om – aanbeland op de kinderpagina’s – vrolijk maar zeer geconcentreerd een of andere Samsonpuzzel te beginnen in te vullen.

Niets op tegen hoor. Hélemaal niets op tegen. Maar ‘t was een bevreemdend zicht. 🙂

Een du-uh-gevoel maakt zich deze week meermaals van mij meester. Er worden volle bak open deuren ingestampt. En ik heb goesting om erover te zagen. Ik ben namelijk in een zaagstemming.

Het begon met het videofilmpje van Yves Leterme. De man zet een filmpje op zijn website, dat overduidelijk door een professioneel bureau gemaakt is, waar de huiselijkheid zó fake is dat iemand onmogelijk kan denken dat zijn publiek zo dom zou zijn om dat niet te doorzien, en plots is er verontwaardiging in de media, bij de commentaarschrijvers en op de blogs dat Yves’ filmpje waarschijnlijk niet zelf opgenomen is! Oh! Betrapt! Stoute Yves!

Dan lees ik in de kranten dat Ishtar een behoorlijke kans maakt om ons land te mogen vertegenwoordigen in Belgrado, op het Eurovisiesongfestival. En dat sommige mensen er misschien niet zo dol op zullen zijn. Pardon, maar als je de magere halve finale van vorige week bekijkt, en de bijzonder overtuigende manier waarop Ishtar zowel voorronde als halve finale hebben gewonnen, dan lijkt me dat Ishtar bij voorbaat de finale van komende zondag gewonnen heeft. Daar heb ik geen diepgaande analyses voor nodig. En dat een mooi, sober volksliedje lang niet bij iedereen aan zal slaan, dat is ook een no-brainer.

En nu staat vandaag op ‘t interweb verontwaardiging te lezen over het feit dat Lien Van De Kelder gisteren op de pop-poll niet écht uit de kleren is gegaan. Allee nu! Allee gij! Serieus?? Dat had nu toch niemand kunnen denken, dat het maar een aandachtsstunt was? De sloebers.

Wat is het volgende? Dat Sjors Bush in een persconferentie officieel toegeeft dat er misschien toch wel een ietsie-pietsie-probleempje met ons klimaat is, en dat we er iets moeten aan doen? Dat Microsoft toegeeft dat Vista misschien nog een beetje buggy is? Dat Kabouter Plop in een exclusief interview onthult dat Samson geen echte hond is, maar een pop?

Schokkend.

Tot zover het gezaag, dankuwel.

Vandaag – woensdag – staat te lezen, in de krant – De Standaard -, dat er, ergens, een komma ontbreekt, in de wet, met als gevolg: een verkeerde interpretatie van die tekst – die wet. Of: hoe een leestekentje – een komma, in dit geval – een wereld van verschil kan maken!

Dit ‘verhaal’ heeft een duidelijke moraal: onderschat de kracht van leestekens niet! Een leesteken, zoals een punt, een komma, een puntkomma of een gedachtenstreep, is belangrijk – cruciaal! – voor communicatie – schriftelijke communicatie.

Het is – natuurlijk – allemaal de schuld van de S.M.S.-generatie. Dat jonge volkje – ja, u daar! – typt maar tekstberichtjes – weinig poëtisch, kan ik u vertellen – die van het ene G.S.M.-toestel naar het andere rondvliegen – niet letterlijk, met vleugeltjes a.h.w., maar figuurlijk, onzichtbaar door onze ether; aan de hand van stralingen. Die tekstberichtjes moeten compact zijn – beperkt in omvang – en snel ingetoetst kunnen worden. Daarbij wordt een turbo-taal – verbasterd Nederlands! – gebruikt, waarbij klinkers en leestekens – de betreurden! – de eerste slachtoffers zijn. En aldus, door toedoen van deze griezelige – wat zeg ik: afstotelijke! – S.M.S.-gewoontes, verliezen wij ons respect voor het gëeerde, en onderschatte, leesteken.

Maar! Daar kunnen wij met zijn allen – als blogosfeer, bijvoorbeeld – iets aan doen. Door u aan te sluiten bij de V.T.B.V.H.L. – de Vereniging Ter Bevordering Van Het Leesteken, als u het graag voluit geschreven ziet – en in uw blogberichten – of “commentaren”, voor mijn part – leestekens zo veelvuldig mogelijk te gebruiken, en alzo het leesteken – hoera! – in ere te herstellen.

Ikzelf draag alvast, zoals het hoort, mijn steentje bij, spreekwoordelijk alweer, met dit berichtje; het is doorspekt van punten, gedachtenstrepen, komma’s, dubbele punten, puntkomma’s en uitroeptekens.

Daarmee heb ik – naar mijn bescheiden mening – de belangrijkste op een rijtje staan, denk ik dan.

Of ben ik een arm, vergeten en eenzaam leesteken schromelijk aan het vergeten?

Nostalgie heeft weer toegeslaan te huize Titeca.

Ik ben een choco-eter. Yup, echt wel. Ik kan ongelofelijk genieten van een lekkere boterham met wat hesp, of met een sneetje kaas, of een slaatje, of wat confituur, maar er gaat niets boven een goed belegde boterham met choco.

Toen ik klein was, was Nutella als choco een ‘specialleke’ bij ons thuis. Voor op zondag. Of voor bij speciale gelegenheden. Of als het een keer lang geleden was.

Tegenwoordig, nu ik zelf de hoofdbeslisser over de huischoco ben, is Nutella het standaardmerk op tafel, zoals bij zoveel gezinnen. Zodra onze Kobe voor het eerst boterhammetjes met choco mag eten, zal hij mogen kennismaken met deze heerlijke cacao-noten-brij.

Vorige week heb ik uit nostalgische overwegingen een pot ‘Kwatta’ gekocht. Waar Nutella de referentie is op gebied van hazelnotenchoco, is Kwatta een van de oerchoco’s op basis van pure chocolade. Tegenwoordig bestaat Kwatta ook in hazelnotenvariant, maar echte Kwatta is het pure, zwarte spul.

Toen ik vanochtend de Kwatta breed over mijn boterham uitsmeerde, overviel me nóg een nostalgisch moment. Ik zag het zwarte smeersel, en ik dacht: “Pastador”.

Bij wie onder jullie doet dit een belletje rinkelen? Pastador, ondertussen al zo’n kleine 20 jaar niet meer verkrijgbaar. Pastador, een oerchoco van Cote d’Or. Pastador, geleverd in grote stevige, afgerond vierkante, glazen bokalen. Met een plastieken etiket rondomrond. Pastador, een heerlijk luchtig smeersel op basis van pure chocolade.

Er bestaan veel lekkere pure choco’s, zoals de zwarte Kwatta of de choco van ‘t Boerinneke, maar geen één komt qua smaak en vooral luchtigheid in de buurt van Pastador. Of beter gezegd: in de buurt van wat Pastador in mijn hoofd is.

Want zo gaat het wel vaker met zaken waar je heimwee naar hebt: je hebt vage herinneringen uit je kindertijd, je hebt het al lang niet meer gezien of geproefd, en naarmate de jaren verstrijken neemt het meer en meer mythische proporties aan.

Misschien zou ik bijzonder ontgoocheld zijn als ik een boterham met Pastador zou aangeboden krijgen. “O, is het dat maar? Ik had er toch betere herinneringen van.” En misschien moet ik me dan gewoon tevreden stellen met de herinnering aan deze grote, mythische choco, die om onduidelijke redenen uit de winkelrekken werd gehaald, en die niet meer terugkomt.

Net zoals je beter geen afleveringen van Merlina herbekijkt. Of zoals je beter je cassetjes van tante Terry uit je kindertijd niet herbeluistert. Of zoals je van al het gesuikerde snoepgoed dat je in je kindertijd met kilo’s tegelijk naar binnen stak, beter afblijft.

De herinnering en het verlangen zijn soms beter dan het echte spul.

Maar een lekkere boterham met Pastador… goh…

Die sloebers van de media toch. Ze zitten onze politici graag achter hun veren. Toen de formatie vorig najaar maar blééf aanslepen, stond er elke dag in de krant in een mooi tellertje te lezen hoeveel dagen die ellenlange formatie nu al duurde.

Sinds er een interimregering is, kunnen ze dat tellertje niet meer gebruiken. En daar hebben ze bij De Standaard iets op gevonden: een aftellertje naar Pasen, naar 23 maart, de datum waarop er een nieuwe regering moet zijn. Kwestie van de druk wat op te voeren.

En zo kan je bv. vandaag in De Standaard het volgende lezen:

46 dagen tot Pasen. Hmmm… Vreemd. Want in mijn artikel over Aswoensdag heb ik net geschreven dat de veertigdagentijd eigenlijk 46 dagen duurt. En dat het dus gisteren nog 46 dagen was tot 23 maart. Terwijl er toen 47 in de krant stond.

Yup. De Standaard heeft een telprobleempje. Telt u het zelf maar even na: als je vandaag vertrekt met 46 dagen, en je trekt er elke dag eentje af, dan kom je op Paaszaterdag 22 maart uit op ‘Nog 2 dagen tot 23 maart’.

Ofwel vinden ze dat daar heel correct klinken, ofwel wordt het aftelklokje voortijdig stopgezet, ofwel geven ze hun fout ruiterlijk toe en corrigeren ze het aftellertje, ofwel komen ze op 22 maart voor voldongen feiten te staan, ofwel doen ze zo een heel geniepige, onaangekondigde aanpassing, waarbij het telklokje bv. de ene dag op 35 dagen staat, en de volgende dag op 33 dagen. Heel geniepig zo. Ik ben benieuwd.

Nog één tip voor de heren van De Standaard: als jullie toevallig aftelklokjes naar volgend jaar of zo willen maken: niet vergeten dat er 366 dagen zijn in 2008. Voor de goede orde. En om telprobleempjes te vermijden.

Is het het ronken van de motor? De bedwelmende geur van de Arbres Magiques en soortgelijken? De stevige greep van een versnellingspook? De uitgedroogde lucht van de airco? Of het panoramisch zicht van de voorruit?

Ik weet het niet, maar er moet toch iéts in een auto zitten, dat iets met de chauffeur doet. Volgens mij is het een complot van de auto-industrie. De ingebouwde agressiviteitschip of zoiets.

Een andere verklaring heb ik niet voor het feit dat de meest aimabele mensen in het dagdagelijkse leven veranderen in agressieve, arrogante varkens op het moment dat ze achter het stuur van hun machien kruipen.

Toegegeven: wie zonder zonde is werpe de eerste steen en si en la; ik ben zelf niet de meest rustige chauffeur. Ik begeef me vlot door het verkeer, zeg maar. Maar toch. Er zijn gradaties. Veel gradaties. En wat ik vanochtend gezien heb, stemt toch weer tot nadenken.

Ik had de twijfelachtige eer om op mijn fietstochtje van het station naar mijn werk een tijdje “mee” te rijden met een jonge, vast bijzonder aimabele dertiger. Hij met zijn ruime gezinswagen, ik met mijn fietske. Want helaas meneer: alle agressieve rijstijl ten spijt: de fiets gaat sneller in de stad dan de wagen.

Het zag er allemaal goed uit: vlotte jonge man, ruime gezinswagen van een budgetmerk, knuffeltje bengelend aan de achteruitkijkspiegel, kussentjes en kinderzitje op de achterbank, en vooral: in grote letters “Luna en Jasper rijden mee” op de achterruit. Cute.

Op de kilometer dat ik deze jonge papa vergezeld heb, heeft ons fijne gezinshoofd echter een paar keer met loeiende motor roetdeeltjesspuitend opgetrokken (om 30 meter verder bruusk te moeten remmen), is hij aan het rode licht voluit op het fietspad en het voorsorteervak gaan staan, heeft hij eens goed geclaxonneerd naar een auto die niet binnen de twee seconden weg was aan het groene licht, is hij met een wijde boog over de witte lijn rond een auto gezwierd die drie seconden stond te wachten om ergens in te draaien, heeft hij bij het gezwind indraaien in een straat bijna een voetganger van de sokken gereden die het zebrapad aan het oversteken was, en is hij aan de Naamsepoort ferm door het oranje gevlamd. Op dat moment was ik hem kwijt.

Proficiat meneer. U bent voldoende assertief om u gezwind door het stadsverkeer te begeven, u bent een excellente chauffeur. En u heeft gelijk, er is nog genoeg propere lucht om uw dieselmotor te doen spinnen van geluk. En uw baas is ongetwijfeld tevreden met een werknemer die elke dag zo vlot op zijn werk staat. En u bent vast een geweldig rolmodel voor Luna en Jasper.