Category: Bedenkingen en hersenkronkels

Reclame. Het is een raar beestje.

Vanochtend kreeg ik aan het station van Leuven een gratis donut in mijn handen gestopt, aangeboden door een autofabrikant. Ik had de lekkernij kunnen weigeren (wat ik meestal doe als er reclamejongens spulletjes staan uit te delen), maar ik heb ze aanvaard. En met smaak opgegeten. En erover geblogd.

In dat artikel heb ik bewust de naam van de autofabrikant niet genoemd. Niet omdat ik iets tegen het merk heb (integendeel), maar gewoon omdat de naam noemen me geen meerwaarde leek, en dat uiteindelijk ongevraagde reclame voor het merk is. Het is geen princiepskwestie, u mag gerust weten dat het over Renault ging.

In de comments van het artikel ontspon zich een piepkleine discussie met Henk, die graag de naam van het merk wilde weten. Ik weigerde die naam te noemen, waarop Henk vond dat ik een pessimistische kijk op reclame heb.

Ik ben niet gekwetst door die uitspraak, en ik heb niet het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen, maar ik kreeg er wel zin door om mijn gedachten over reclame even op een rijtje te zetten.

Continue reading “Reclame”

Wat lezen we vandaag in de krant?

Met een nieuwe naam, een nieuw logo, een nieuw decor, een nieuwe website en drie nieuwe programma’s begint op 7 januari 2008 de grootste vernieuwingsoperatie ooit van de VRT-nieuwsdienst.

De grootste vernieuwingsoperatie ooit. Zeiden ze dat bij de grote vernieuwingsoperatie van zes jaar geleden niet ook al?

Het lijkt wat op Windows… Elke nieuwe versie is éindelijk veilig, de veiligste ooit, véél veiliger dan zijn o-zo onveilige voorganger…

Marketing.

U weet dat ik gisteren ben gaan winkelen. Culinair winkelen, remember?

Wat ik u toen niet gezegd heb, is dat ik heksentoeren heb moeten doen om de Colruyt te bereiken. De vaste baan ernaartoe was afgesloten door de politie om een mij toen onbekende reden, en omrijden in Dendermonde is niet altijd evident, met al die waterkes en spoorlijnen.

Maar kijk, vandaag las ik in de krant wat er aan de hand was. De Colruyt in Dendermonde is gelegen naast de beroemde gevangenis, bekend van zijn loopse bewoners. En net die gevangenis was de oorzaak van de problemen.

In dit filmpje van de regionale tv zie je hoe een verdacht, trillend pakket met een draad erin gevonden werd tussen de ochtendpost, en door de ontmijningsdienst ter ontploffing werd gebracht. Geen bom, maar een scheermachien dat in werking was getreden. De sloebers.

De hele buurt rond de gevangenis werd afgezet en geëvacueerd, maar blijkbaar lag de Colruyt net buiten die perimeter.

Een mens vraagt zich wel eens af: wat als dat niét zo was? Wat als de Colruyt mee geëvacueerd moest worden? Hoe begin je daaraan, een supermarkt ontruimen, zonder dat alle mensen beginnen hun bakjes en winkelzakken beginnen uit hun karren te halen, of per se nog snel willen afrekenen aan de kassa? En hoe laat je die massa rustig naar buiten stromen zonder dat ze hun zakken volsteken? En hoe vermijd je dat iedereen op de parking naar zijn auto’s spurt, om toch maar vierwielig de zone te verlaten? En hoe trek je zo’n supermarkt weer op gang, met tientallen verlaten karren in de gangen, en bergen bedorven diepvries- en slagerijgerief in die karren?

Een mens vraagt zich ‘t een en ‘t ander af…

Er is de afgelopen weken nogal wat te doen rond de Kindle, een product van de grote internetboekhandel Amazon. Of zoals het wel eens genoemd wordt: de iPod van de eBooks.

Wat is de Kindle? Een elektronische boekenlezer. De Kindle is een bakje met een groot scherm met een zwart-wit-scherm dat bijzonder weinig verbruikt, en zo enorm lang meegaat (tot een week). Op de Kindle kan je elektronische boeken lezen die je aankoopt bij Amazon, maar ook kranten, blogs en andere internet-content. Het ding heeft een wireless verbinding, en biedt een soort primitieve browser om te surfen naar bepaalde websites.

Okee, tot zover de beschrijving. En kijk, het moest er eens van komen in deze elektronische tijden: een deftige eBook-lezer voor onderweg. Niets boven een goed boek op de trein, maar als dat een grote klepper is die je liever niet wil meesleuren en/of enkel in elektronisch formaat bezit, is een goede eBook-lezer een mooi alternatief voor een charmant papieren boek, en een stuk handiger dan een laptop. Dus er zit zeker iets in het idee.

Alleen vind ik de uitvoering niet echt geslaagd. Het speeltje toont wat ouderwets, maar da’s persoonlijk, maar vooral: het vreet geld. Het beestje zelf kost 399 dollar (met de huidige dure euro is dat zo’n 270 euro), maar daar stopt het niet. Elk nieuw boek gaat zo’n 10 dollar kosten, een klassieker gaat over de elektronische toonbank aan de schappelijke prijs van 1,99 dollar, maar kranten- en magazine-abonnementen kunnen oplopen tot 15 dollar per maand, en vooral: blogs kosten 0,99 dollar per maand, en wil je (je eigen!) documenten mailen naar je Kindle, dan kost dit je 10 cent! Betalen voor dingen die anders gratis zijn, dus. Met dit in het achterhoofd, slaat deze aflevering van The Joy of Tech – waarin de draak wordt gestoken met Jeff Bezos van Amazon – de nagel op de kop.

Bovendien biedt de Kindle niet echt ondersteuning voor standaardformaten zoals PDF, en dat is toch een gemiste kans.

Maar goed, het ding is voorlopig alleen nog maar verkrijgbaar aan de andere kant van de oceaan, en de Amerikaanders zullen dus wel testpubliek spelen en er de kinderziektes uithalen zeker? En vooral: het is soms belangrijk om een pionier te hebben, om de rest wakker te schudden. Als de Kindle een beetje aanslaat, reken dan maar dat concurrerende bedrijven binnen de kortste keren een tegenhanger voor de Kindle zullen klaarhebben, die heel wat van de kritische punten aanpakt.

Geef mij ondertussen maar een goed papieren boek om vast te pakken. Dank u, Gutenberg.

Hoera! Of Oei!

Ik weet niet goed welk van de twee ik nu moet denken. Maar Music for Life, de benefietactie van Studio Brussel vanuit een glazen huis aan het station in Leuven, komt terug. Van 19 tot 24 december later Peter Van de Veire, Thomas de Soete en Siska Schoeters (Lambi-Bambi is er dit jaar niet bij) zich opsluiten in het glazen huis, van waaruit ze aangevraagde plaatjes draaien en leuke radio maken, allemaal ten voordele van zuiver water dit jaar.

Kijk, ik vond het vorig jaar gewéldige radio. En een gewéldig succes. En een gewéldige sfeer aan dat glazen huis in Leuven. Ik herinner me hoe Eveline en ik vol spanning in de auto zaten te luisteren naar de slotshow, wachtend op het bedrag dat bijeengesprokkeld was. En met een spijtig gevoel omdat het afgelopen was, want we hadden echt wel graag geluisterd.

Op zich leuk dus dat het terugkomt, maar een mens vreest toch voor een doorslagje, niet? Ik hoop dat het weer heel leuke radio wordt, en ik ga zeker weer een kijkje nemen, en we zetten onze radio die week extra veel aan, maar hopelijk is de bedoeling niet “Waah dat was leuk, laten we dat gewoon nóg een keer doen!”

Hopelijk weten de programmamakers (en het publiek!) genoeg creativiteit aan de dag te brengen om van deze tweede editie een even geslaagde als de eerste te maken!

Positief denken! Voordeel van de twijfel! Hoera!

Ik heb een geniaal idee! Ben ik nog op tijd voor De Bedenkers?

De eetbare trui! Voor jonge papa’s.

Iedere keer onze Kobe tegen mij aanligt, ligt hij te sabbelen, te knabbelen en te tjoezen op mijn trui. Geeft toe, het zou toch leuker zijn voor dat kind als mijn trui samengesteld was uit voedzame, lekkere en licht verteerbare voedingsstoffen?

Een gat in de markt, ik zeg het u!

Deze middag in de supermarkt, afdeling fijne vleeswaren. Promotie. Op Italiaanse salami. “Salame Felino”.

Salame Felino? Ik ken niets van Italiaans, maar ik weet wel wat feline in het Engels is, en ik weet welk beest Felix is.

Salami van kattenvlees, nietwaar?

Wat is dat toch, al die kwatongen die beweren dat de eenheid, de eendracht in België ver te zoeken is? En dat terwijl onze wapenleuze “Eendracht maakt macht – L’union fait la force” luidt!

Geen eendracht? Onzin! Ik heb nog nooit zoveel eendracht gezien! Àlle Vlamingen op één lijn – zelfs de zwarte schaapjes van het Vlaams Belang mogen voor een keer meespelen – en alle Walen op één lijn. Eensgezind!

Toch schoon, neen?

Haw!

Ik vanochtend krant uit bus gehaald en krant opengeslagen. Mij direct deze pagina opgevallen zijn:

Mij dat rare titel vinden. Titel mij niet helemaal grammaticaal correct lijken. Lidwoord ontbreken voor ‘groot’. Dat klinken als taaltje voor sprekende apen in Suske en Wiske en aanverwanten. En zeker wanneer foto bekijken – enkel nog tak ontbreken.

Neenee, ikke niet zeggen minister-president aap zijn. Maar krant wel zo suggereren.

Hopla, sinds gisteren staat er een nieuw eBook op mijn computer, een serieuze brok lectuur die bv. kan dienen voor dode momenten op de trein, wanneer mijn krant uitgelezen is. En er is een nieuw programma geïnstalleerd, 150 megabyte aan geweldige nieuwe fotobewerkingsfunctionaliteit.

En zo bevindt er zich sinds gisteren in mijn rugzak dagelijks een klepper van 236 bladzijden, en een hoop nieuwe praktische gereedschappen, bovenop alle documenten, boeken, afbeeldingen en mogelijkheden die al in mijn rugzak gepropt waren.

Een mens vraagt zich op een onzinnig moment dan wel eens af: zou mijn rugzak nu niet één grammetje meer wegen?

De lichtheid der digitale data…

Wegens hongerige en weinig slapende baby en aldus sterk verminderde nachtrust van de ouders, neem ik de laatste tijd ‘s ochtends vaak een latere trein dan gewoonlijk.

Door het iets latere uur waarop ik vertrek, beland ik tussen Dendermonde en Mechelen volop tussen de schoolkinderen.

Het is een ervaring apart, dagelijks de trein nemen met een bende joelende scholieren. Scholieren die zitten te kletsen en te roddelen over hun minst favoriete leraar. Scholieren die het stiekem over een klasgenootje hebben dat ze eigenlijk niet zo tof vinden. Of scholieren die samen nog een huiswerkje zitten te overlopen.

Maar wat mij vooral opvalt bij die scholieren, is de immense omvang van hun rugzak. Ge ziet een rugzak lopen van 50x40x30 cm³, en dan ziet ge plots dat er nog een klein manneke aan bengelt. Of een trein heeft tien minuten vertraging omdat twee kleine meisjes voor het instappen eerst nog hun hijskraan moeten installeren om hun loodzware tas de trein in te zeulen.

Wat sleuren die allemaal mee? De volledige Harry Potter-reeks, om optimaal te bespreken? De 24-delige Winkler Prins encyclopedie, om steeds naslag bij de hand te hebben? De verzamelde stafkaarten van België, voor het geval ze verdwalen? Een oventje om hun boterhammen warm te houden? Hun multimediatowersupercomputer met beeldscherm en boxen, omdat ze geen laptop hebben?

En vooral: wiens schuld zijn die gevulde tassen? Eist de school de aanwezigheid van teveel leerboeken, of kunnen de leerlingen niet genoeg schiften in wat ze wel of niet meenemen naar hun teergeliefde school?

Ik kan haast al niet meer wachten tot de boekenlijsten van mijn zoon binnenkomen. Maar da’s nog niet voor direct. Voorlopig volstaat een papfles. En een tut.

In de Humo van deze week staat een artikel over straling. Dat GSM-straling wel degelijk schadelijk is, maar dat bovendien ook alle onschuldig gewaande WiFi-netwerken en draadloze huistelefoons voor de nodige schadelijke straling zorgen, zeker voor kinderen.

Nu moet je de wetenschappelijke, dreigende artikels uit de Humo wel vaker met een korreltje zout nemen, en het blad denkt graag zwartgallig, maar toch: het zet een mens aan het denken.

Uiteraard kan het niet zijn dat al die straling die tegenwoordig rond onze kop vliegt, niéts doet. Alles is tegenwoordig draadloos: ons internet, onze telefoons, onze autosleutels, onze muis en ons toetsenbord, allerlei huishoudtoestellen, en het gaat er alleen nog maar erger op worden: binnenkort printen we draadloos, sturen we draadloos beelden van onze camera naar onze computer, en moeten we onze usb-stick niet meer uithalen om er gegevens op te zetten. En er zijn al experimenten met draadloze elektriciteit.

Allemaal zéér handig en clean, maar onze ether moet eens verzadigd raken. En ons hoofd. Al die straling moet ergens naartoe.

Als je daarover aan het nadenken bent, dan voel je je effe schuldig dat de wieg van je kleine baby op twee meter van je wireless basisstation staat. Of dat je de kleine een flesje geeft op je schoot, terwijl aan je heupen je mobieltje bengelt. Of dat we hier voor het gemak onze vaste telefoon door een draadloos huismodel willen vervangen.

Continue reading “Wat ziet u er weer stràlend uit!”