Het doek is definitief gevallen over Radio Donna. Na 6124 dagen zitten de laatste uitzendminuten erop, en de allerlaatste woorden waren zoals ik voorspeld had voor Michel Follet, die indertijd ook de eerste sprak.
Tot enkele jaren geleden, wanneer de zender net iets te ‘hip’ werd voor mij, en ik afgehaakt heb. Sindsdien heb ik niet meer echt geluisterd. Tot vandaag. Vandaag stond de radio de hele dag op Donna. Ik heb de eerste uitzenddag meegemaakt, ik vond dat ik de laatste ook moest meepikken.
Het werd een fijn dagje nostalgische radio. Met muziek uit den tijd, en met heel wat presentatoren en fragmenten uit de afgelopen 17 jaar.
Er was ook ‘De Grote Donna-quiz’. Tijdens de laatste 3 weken van Donna, van 15 december tot 2 januari, gaan we op zoek naar de grootste Donna-kenner onder de luisteraars. Ik heb niet deelgenomen (de tijd van de radiospelletjes ligt lang achter mij), maar ik heb wel geluisterd, en ik wist eigenlijk het antwoord op élke vraag, tot de onnozelste details toe. Het zegt iets over mijn obsessie indertijd.
Ik had mezelf misschien moeten opgeven als opsteller van de vragen. Ik weet nog heel wat zinloze weetjes en feitjes over de ter ziele gegane zender uit mijn mouw te schudden. Maar die kennis wordt nu mee begraven met de zender. Tenzij een lezer zichzelf een grotere fan waant dan ikzelf, en me wil uitdagen. Kan nog leuk worden
Bij deze wens ik MNM veel succes, vanaf maandag. Ik zal er niet bij zijn om de eerste seconden te beluisteren, maar er maandagochtend om 6 uur vast wel ergens een 12-jarige knaap aan zijn toestel gekluisterd, aan de start van een grote MNM-obsessie.
Goh. Best dat ik niet op een stoel zit als ik de krant ’s ochtends uit de bus haal. Anders was ik er vanochtend van gevallen.
Ik dacht écht waar effe dat het 1 april was vandaag, toen ik de krant openplooide en in grote letters “VRT doekt Radio Donna op“ las op de voorpagina, met een foto van Peter Van de Veire ernaast. Ik dacht écht dat het een grap was.
Tot ik doorhad dat het vandaag geen 1 april is, en dat De Standaard dat dus niet zomaar op zijn voorpagina zet.
Goh… Ik was er toch effe mijn kluts van kwijt. Ik luister al jaren niet meer naar Donna, en als ik er sporadisch flarden van opvang, vraag ik me af wat voor vrije radio dàt nu weer is. Buh. Ik ben niet hip genoeg voor het hippe sfeertje dat rond de zender hangt. Het happy-happy-joy-joy-sfeertje dat aan de zender en ook in de tv-spotjes hangt, vind ik er ferm over.
Maar toch. Donna en ik… we hebben iets. Oei oei, nu gaan er grote onthullingen komen, denk ik. Verschiet niet, maar nu ga ik even héél diep in mijn ziel graven en hem helemaal openleggen. Mijn vrienden van toen en mijn familie zullen waarschijnlijk maar al te graag smakelijk vertellen wat voor gigantische, freaky Donna-fan van het eerste uur ik was.
Toen eind 1991, begin 1992 werd gesproken over een nieuwe radio die het gat in de markt moest vullen (codenaam ‘Radio 5′), voelde ik me helemaal aangesproken! Ik was hun doelpubliek! Dit was mijn zender! En ik zou iedere stap in de aanloop met argusogen volgen!
Op 28 maart 1992 (ik heb de datum niet moeten opzoeken) zat ik om 6 uur ’s ochtends dan ook aan mijn radio gekluisterd (in West-Vlaanderen op dat moment alleen via 927 AM) om door de vele ruis Michel Follet te horen zeggen dat zijn koffiemachien kapot was, en dat er een nieuwe radio geboren was. Het begin van de allereerste ‘Jabbedabbedoe’, het begin van een tijdperk. Ik heb er nog steeds een opname van op cassette. Net zoals van honderd biljoen andere Donna-momenten, trouwens.
Ik was hooked. Mijn Donna-verslaving kende geen grenzen. Ik luisterde 12 uur op een dag, nam zowat ales op, knipte alles uit wat ik in kranten en tijdschriften vond over Donna, ik spaarde alles, ik deed mee aan allerlei spelletjes, ben meerdere keren telefonisch op de radio geweest, en heb éttelijke CD’s gewonnen. Ja, ik heb op zondagavond nog “Donnaaaaaaaaaaaaaa…” staan reutelen voor heel luisterend Vlaanderen voor het spelletje “De Langste Adem”. En het heeft me verdomme een CD van Bart Kaëll opgeleverd.
Het hoogtepunt was toen mijn zus geregeld had gekregen dat ik met Sven Ornelis eens mee mocht naar de Donna-studio. Ik heb het bewuste briefje met de uitnodiging van Sven nog steeds. Euforisch was ik!!! Een zondagochtend, bibi in zijn eentje in alle vroegte de trein op, mijn hele Donna-verzameling meesleurend. Want dààr zouden ze wel in geïnteresseerd zijn, daar in Brussel. In Gent pikte Sven me op, en samen reden we naar Brussel, waar ik de studio in mocht, alles mocht bekijken, en sympathieke mensen als Johan Henneman en Catherine Van Eylen ontmoet heb. Na Sven zijn zondagvoormiddag-programma (”Expo”) reden we samen naar Gent, waar een live-uitzending van de zomertoer plaats vond (op de Korenmarkt, denk ik). Daar zaten we samen met Michel Follet aan een terrastafeltje in de VIP-lounge. Man, dit moest de béste dag van mijn leven geweest zijn. Merci Sven, merci. In mijn verzameling heb ik zelfs nog een dichtbundeltje van de piepjonge Sven Ornelis, waar onze Q-man nu waarschijnlijk zelf liever niet meer mee geconfronteerd wordt…
Vijftien jaar moet ik geweest zijn. Een leeftijd waarop je je al eens laat gaan voor dergelijke obsessies.
De jaren kwamen, Michel Follet en andere pioniers verdwenen, Donna veranderde, ik veranderde, en onze wegen gingen uiteen. Tegenwoordig ben ik een heel normale luisteraar van Studio Brussel en Radio 1 (en in de auto soms 4FM, jaja ik wéét het) zonder obsessief gedrag. Ik ken al lang de programmatie van Donna niet meer vanbuiten, ik weet al lang niet meer van elk programma wie de producer is, ik volg al lang het leven van de presentatoren niet meer.
Maar toch. Het deed me iets, vanochtend. Te lezen dat ze ‘Radio 5′ gaan afschaffen. Na bijna 17 jaar. Ik wist dat het slecht ging met Donna, maar zó slecht…
En dan het vervangproject. Rond Peter Van de Veire! Alleeeee! Alle respect voor Peter, maar komààn, hoe commercieel ingesteld kunt ge zijn?? Laten we eens een hype creëren rond hippe Peter.
Soit. Het is niet meer aan mij. Ergens in puberend Vlaanderen zal er wel een obsessieve fanboy opstaan die al jaren zit te wachten op een radiozender rond Peter Van de Veire, en die vanochtend een gat in de lucht gesprongen heeft. Het begin van een bizarre ontdekkingstocht. Ik wens hem 20.000 stickers van Radio Peter, een heldere ontvangst, een geleid bezoek aan de studio en veel mooie belspelletjes toe.
Ik stond deze middag aan te schuiven in De Moete (waar onze Blogmeet plaatsvindt!) voor een broodje, en daar stond de radio vrij luid op. Goedkope muziek, afgewisseld met een zeer onervaren presentatrice met een zwaar accent die op bijzonder lompe manier met haar luisteraars aan het bellen was, om een babbel over drie keer niks en zero te doen.
Ik dacht “o jee, welke vrije radio staat hiér nu op?”.
Toen kwam de djingel. Het was Donna.
Amai.
‘t Is ni mier wa’t gewist is, en ‘t zal nooit ni mier wurre wat het wàs.
Aangezien ze daar in de Reyerslaan volop een nieuwe studio aan het bouwen waren, werd het journaal al enkele weken uitgezonden vanuit een kleine studio met een blue key, een blauwe achtergrond waarop achteraf het decor geprojecteerd werd. En dat liep technisch niet altijd even goed…
Met een nieuwe naam, een nieuw logo, een nieuw decor, een nieuwe website en drie nieuwe programma’s begint op 7 januari 2008 de grootste vernieuwingsoperatie ooit van de VRT-nieuwsdienst.
De grootste vernieuwingsoperatie ooit. Zeiden ze dat bij de grote vernieuwingsoperatie van zes jaar geleden niet ook al?
Het lijkt wat op Windows… Elke nieuwe versie is éindelijk veilig, de veiligste ooit, véél veiliger dan zijn o-zo onveilige voorganger…
Van alle geweldige, innovatieve, praktische en goed gevonden ideeën, heeft vanavond het sympathiekste van heel den hoop De Bedenkers gewonnen: de onderbroekaantrekhulp, oftewel Slip-lift. Een oude man knutselt een praktisch rekje in elkaar om zijn zus te helpen, en hij wint er 25.000 euro mee. Schoon!
Een dikke proficiat trouwens aan die vele andere bedenkers: de veilige ladder is subliem, ik ben zeer benieuwd naar de speculaaspasta’s, en zo zijn er nog wel een aantal uitvindingen waar ik benieuwd naar ben.
Maar ik moet me vooral geen zorgen meer maken dat ik op mijn oude dag mijn onderbroek niet aangetrokken ga krijgen.
Steendorp aan de Schelde, gezien vanuit Hingene. De foto is getrokken van aan het landhuis dat dienst deed als Alexander Vorlats woning in de VRT-dramareeks Stille Waters. Het grootste deel van de reeks werd in dit Scheldegebied opgenomen. Een wandeling waard!
Goh. Best dat ik niet op een stoel zit als ik de krant ’s ochtends uit de bus haal. Anders was ik er vanochtend van gevallen.
Recente reacties