Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Hip hip hoera, de derde blogbaby op twee weken tijd!
Na Janne en Kobe is vannacht Ella geboren, het eerste dochtertje van medeblogger Goya en Lies. Twee weekjes te vroeg, maar het ziet er een netjes afgewerkte baby uit 
Een dikke, dikke proficiat aan Goya en Lies voor hun garnaaltje. Goya, die eerste blind date tussen Kobe en Ella spreken we dan nog wel ‘ns af eh?
Na lang wachten is eindelijk ons eerste kindje geboren, uiteindelijk 1 dag over tijd.
Kobe Titeca is de flinke eerste zoon van Eveline en ikzelve, en is vandaag om 11.14 u. geboren, na een lange en zware arbeid en bevalling. Voer voor statistici: 4,015 kilogram zwaar, 52,5 centimeter lang en een hoofdomtrek van 36,5 centimeter.
Het is zo een schat van een kind, en ik ben zo trots op Eveline!
Momenteel ben ik effe thuis om een paar praktische zaken te regelen, zometeen vertrek ik weer naar het ziekenhuis. Veel meer nieuws en foto’s volgen uiteraard later, hier en op Biebelweb, dat zal omgedoopt worden tot ‘Kobeweb‘. Eerst terug naar mijn vrouw en kind, en dan slapen… ik ben op sinds vrijdagochtend 6.45 u.
Doodmoe, maar overgelukkig, heet dat dan…
Elke dag doorkruis ik Leuven fietsgewijs op weg van mijn werk naar het station. En een mens ziet al eens wat op zo’n tocht.
De laatste dagen zie ik elke dag meer en meer studenten in Leuven opduiken, dikwijls vergezeld van hun ouders. Studenten met de meubels voor hun kot. Studenten die nog wat laatste inkopen komen doen voor het nieuwe jaar. De studentenpromotie-laptops die we op het werk verkopen vliegen als zoete broodjes de deur uit. Studenten die na een lange zomer voor het eerst terug afspreken met hun studiegenoten. Studenten die hun toekomstige studiestad komen verkennen. De broodjeszaken maken zich op voor de nieuwe drukte. De cafés zetten de stoelen op hun terras een laatste maal recht.
“Het is weer druk in Leuven, studenten lopen over straat,” zingt Noordkaap. De relatieve drukte van deze week is slechts een voorbode van de grote drukte van volgende week. Maandag opent het nieuwe academiejaar aan onze universiteit. Dan stromen opnieuw 30.000 studenten Leuven binnen, en herneemt Leuven zijn academische rol.
Het zal de eerste start zijn op 10 jaar tijd waarbij ik zelf niet in Leuven ben. De eerste start in 7 jaar waarbij ik zelf geen infosessies geef voor de eerstejaarsstudenten, de newbies.
Ik hoop op dat moment niet voor een vol auditorium te staan, maar voor een wiegje, met onze hoogstpersoonlijke newbie. Eén kleine mens, die recht heeft op onze volledige en onverdeelde aandacht.
En aandacht zal hij krijgen, onze kleine mens. We gaan nu al slapen met onze kleine Biebel, en we staan ermee op. De bezoekcijfers op deze blog en die van Biebel liggen hoger dan ooit. Er gaat geen dag voorbij, of ik krijg twintig keer de vraag of er nog geen nieuws is en hoe het nog met ons gaat. Dankjewel om zo mee te leven met ons gezin, jullie en ons geduld wordt weldra beloond!
Het gaat een goed academiejaar worden, ik voel het.
Ik begin dit bericht met een heel belangrijke disclaimer: dit berichtje gaat niet over onze dochter of zoon. Een mens moet opletten wat hij schrijft op zijn blog zo een paar dagen voor de verwachte geboorte van zijn eerste spruit. De argeloze lezer zou voor minder verkeerde conclusies trekken
Neen, wij zijn uiteraard niet de enige mensen die aan het uitkijken waren naar een geboorte. Mede-bloggers Lien en Peter uit Gent zijn vanochtend - 10 dagen na de uitgerekende datum - uiteindelijk de trotse ouders geworden van een flinke dochter Janne.
Een gezonde baby met een mooie naam: het triomfantelijk slotstuk van dagen en dagen oeverloos wachten en zot worden.
Eveline, Biebel en ik wensen het kersverse gezin fantastisch mooie momenten samen toe. Proficiat!
14 september vandaag, één week voor 21 september, de uitgerekende geboortedatum van onze kleine Biebel.
Buiten wat sporadische verwijzingen hier en daar, viel er op deze blog niet zoveel te lezen over onze zwangerschap. Logisch, want onze kleine Biebel pent alles zelf neer op zijn eigen blog.
Maar met nog één week te gaan, kriebelt het toch om hier zelf even mijn ervaringen neer te pennen. Want het kriebelt al een tijdje. In de buik. Niet alleen in de dikke buik van Eveline, maar ook in de mijne. Zenuwkriebels.
Enkele weken geleden hadden we nooit gedacht dat we de uitgerekende datum effectief zouden halen. Er waren enkele duidelijke aankondigingssignalen van een nakende bevalling. En bovendien - dat weten we al maanden - is onze Biebel bepaald geen kleintje, en grote kindjes hebben nu eenmaal meer kans om rapper te komen dan de meer tengere tegenhangers.
Maar kijk, hier staan we op één week voor de datum, en onze Biebel zit goed waar hij zit. Geen haast, olijk verder groeien. Tegen de vier kilo zit hij/zij nu al, als we het echo-machien mogen geloven. En dat kan zo nog wel effe doorgaan.
Dus we wachten. En dat gaat het ene moment al beter dan het andere. Soms - vooral als Eveline het voor de zoveelste keer moeilijk heeft met een stekende pijn langs hier of daar - kan het niet rap genoeg gebeuren, en zitten we zenuwachtig te wachten op iets dat niet komt. En andere momenten geloven we dan weer met veel overtuiging dat ons kleintje zijn tijd gaat uitzitten, en dat we nog een weekje op het gemakje met ons tweetjes hebben. En dan vinden we dat niet erg.
In ieder geval: kleine Biebel, je bent welkom! Je papa en mama staan klaar om je met open armen te ontvangen, en er staan een boel vrienden rondom ons mee te supporteren. Jaag je vooral niet op, neem de tijd die je nodig hebt, of dat nu een dag, een week of nog twee weken is. We kijken uit naar je komst, en liefde brengt geduld op.
Stampend leven. Wonderlijk dichtbij.
Het ene plezier is het andere waard.
Op Askatasuna is vandaag dé langverwachte aankondiging van hun kleine garnaal verschenen, die er een maandje na onze Biebel aankomt. Na o.a. Lien en mezelve mag dus nog een verwachtingsvolle blogger het rijtje vervoegen.
Van Eveline, Biebel en mezelve een dikke proficiat aan Goya en Lies!
Recente reacties