Sorry, wij ondersteunen geen standaarden

“Nu nóg makkelijkere toegang tot de energiedesk via de smartphone app!”

Electrabel meldt ons via straataffiches trots dat het een ‘app’ heeft ontwikkeld om “makkelijke toegang” tot de energiedesk te krijgen. Als er nu één bedrijf is dat niet echt moet stoefen met zijn vreselijke website, dan is het wel Electrabel, maar kom – daar gaat het hier niet over.

Het gaat om die app. De apps schieten als paddestoelen uit de grond. Wil je als bedrijf hip zijn, dan geef je je klanten nieuwe mogelijkheden via een app voor hun smartphone. Toch zeker en vast voor de iPhone. Eventueel voor Android. En als ze écht budget te veel hebben misschien ook voor Windows Phone.

De miljoenen mensen die geen iPhone hebben, die kunnen hun plan trekken met de website. De website – waar geen ontwikkelwerk meer ingestoken wordt, en geen nieuwe toepassingen bijkomen. Ah neen, onze ontwikkelaars hebben de handen vol met het ontwikkelen van al die coole apps!

Een absurde omgekeerde beweging is dat, als je kijkt waar we vandaan komen. 15 jaar geleden had nog lang niet iedereen een computer, en alleen maar een kleine groepje happy few had toegang tot internet. Via de modem. Traag en krakend. Niet erg, want de websites waren ook traag en krakend.

Langzaamaan ontwikkelde het web zich, en werden nieuwe mogelijkheden ontdekt. Waarbij elke browser zijn eigen weg insloeg. Internet Explorer deed zijn eigen zin, Netscape deed zijn best om de standaarden te volgen, later gevolgd door Firefox. En Safari. En Chrome. En een handvol Linux-browsers. En elke browser toonde een webpagina op een andere manier. God, zelfs binnen één merk, Internet Explorer, toonde iedere versie pagina’s op zijn manier.

Meer en meer mensen hadden toegang tot het web, en het web kon meer en meer. Wie geen pc of internettoegang had, die raakte achterop. Maar zelfs als je wel internet had, was je nog niet zeker dat de webpagina werkte: enige standaardisatie was compleet zoek. Als je de pech had dat je een webpagina met de verkeerde browser bekeek, kon je je plan trekken.

Daar lijkt de afgelopen jaren éindelijk verandering in te komen. De meerderheid van de gezinnen heeft internettoegang. Webontwikkelaars houden meer rekening met standaarden, en de browsers groeien qua functionaliteit naar elkaar toe. De meeste webpagina’s gedragen zich tegenwoordig gelijkaardig in Internet Explorer 8, Firefox 3 of 4 en Chrome. Hoera, hoera.

En dan komen de apps. Hopla, weg standaarden! “Wij hebben een superdeluxe fantastische app voor iedereen! Supermakkelijk. Aja, je moet wel een dure iPhone hebben.”

De apps zijn meer dan gadgets geworden. Bedrijven verleggen functionaliteit van hun website naar de apps. Over 2 jaar zal er een hele reeks mogelijkheden zijn, die enkel toegankelijk is via de juiste app. En daar zal je dan staan met je fantastisch nieuwe state-of-the-art laptop uit de Fnac, met de allerlaatste versie van Windows en je supersnelle internetverbinding van Telenet. “Sorry, ons bedrijf doet niet meer mee aan de standaarden. U hebt de verkeerde telefoon.”

Ik word daar eigenlijk niet vrolijk van. Echt niet.

Live opgenomen

Hmmmm, boeiende waarheden in De Standaard vandaag. Uit het artikel “Alle zenders boos op elkaar”:

Het werd live opgenomen in een hotel in de Loirestreek in Frankrijk.

Live opgenomen. Dat is zoals “een originele kopie”. Of “plat bruiswater”. Of “oorverdovend stil”. Of “perfect scheef”. Of “een correcte taalfout”.

Kim zakt door

Okee, mijn eerste gedacht toen ik onderstaand krantenberichtje zag?

Ik dacht er een komma bij: “Clijsters zakt door, enkel op trouwfeest”. Kim is eens een avondje stévig in de pintjes gevlogen, maar het was eenmalig, op een trouwfeest. Maar door haar gigantische kater mist ze wel Roland Garros.

Niet dus. Ze is door haar enkel gezakt. Spijtig, met komma was het een sappiger verhaal.

Klutsjesdag

Vandaag was het klusjesdag.

Eveline en ik hebben allebei een dag verlof genomen om in huis te doen wat al lang moest gebeuren: de garage, het tuinhuis en de berging uitmesten, en alles herverdelen over containerpark, pas ingerichte zolder, garage, tuinhuis en berging. Het was een dag hard werken, maar we zijn tevreden over het resultaat.

Ik heb deze voormiddag even wat tijd verloren toen ik door de dozen aan het gaan was die ik een hele tijd geleden gekregen heb na de verhuis van mijn ouders. Het ouderlijk huis moest leeggemaakt worden, en ik kreeg een paar curverboxen vol jeugdsentiment, en daar ben ik vandaag doorgegaan.

Goh, wat een reis door de tijd. Leuke dingen, zoals kindertekeningen die ik gemaakt heb, verhaaltjes die ik geschreven of getekend heb als kind, en hopen en hopen krantjes en magazines van mijn hand. Ik had als kind iets met krantjes – ik was een geboren redacteur. En zie, het bloed kruipt waar het niet gaan kan – is een blog niet ook een soort krantje?

Veel schoolgerelateerde dingen ook. Rapporten. Werkjes. Verzamelmappen.

En ook veel foto’s tegengekomen. Karel als klein manneke. Karel als groter manneke. Karel als langharige rebel.

Maar ook dingen waar je liever niet meer te veel aan herinnerd wordt. Liefdesbrieven. En antwoorden op liefdesbrieven. En schrijfsels waar ik minder trots op ben.

Maar toch. Doorheen heel die stapel tekeningen, teksten, foto’s en brieven, heb ik een hoop creativiteit terug gevonden. En dat zet een mens aan het mijmeren. Dan vraag je je af waar al die creativiteit naartoe is. Ik sta op, ga werken, kom thuis, avondroutine met de kindjes, en dan schiet er ‘s avonds niet veel energie meer over, dus de meeste avonden eindigen in de zetel. Een routine met weinig creativiteit.

Dus daar zit je dan, op klusjesdag, in je garage, te mijmeren achter een stapel papier. Een beetje je kluts kwijt. Klutsjesdag.

Tot ik gelukkig besefte dat ik in mijn werk eigenlijk best creatief ben. En dat ik een schrijfcursus aan het volgen ben, waar ik al mijn creativiteit mag aanwenden. En dat ik voor mijn kindjes elke dag creatief uit de hoek mag komen. Dus dat het nog zo erg niet gesteld is met die creativiteit. Het valt misschien alleen wat minder op.

Maar terug naar die stapel papier. Weet je waar ik in heel die stapel nog het meest van al van opgekeken heb? Van mijn bundel gedichten.

In mijn vierde-vijfde middelbaar was ik nogal met poëzie bezig. En heb ik me op een bepaald moment zelf aan het schrijven gezet. Met op korte tijd een hele reeks gedichten als resultaat, de een al geslaagder dan de andere. Er zitten ronduit slechte gedrochten tussen, maar er zitten toch ook enkele dingetjes tussen waar ik een behoorlijk “aha” gevoel bij had.

Weet je wat ik nog het leukste vond? Het begeleidend kladblad in het onleesbare handschrift van mijn vriend Pieter C.

Ik heb mijn dichtsels in die tijd voorgelegd aan Pieter C., en hij heeft elk gedicht voorzien van commentaar. Eerlijk commentaar. Dus als het slecht was, kreeg ik het te horen, maar ik heb ook de nodige complimenten en tips gekregen. Bij de eerstvolgende ontmoeting, duw ik Pieter C. het papier terug in zijn handen. Mag hij de onleesbare passages ‘ns vertalen.

Ik wil jullie de komende tijd eigenlijk wel wat inzage gunnen in mijn “Dienst Indichtingen”, mijn “bundel”. Ik heb absoluut geen literaire ambities, maar ik schaam me ook niet voor die schrijfsels van toen. Bedenk gewoon dat ze van de hand van een 16-jarige puber komen.

De serieuzere gedichten zijn voor later, maar ik steek van wal met het kortste uit de bundel, getiteld ‘Kort protest’. Hier komt-ie:

Kort protest

Leerstof
is niet tof.

Laat me beklemtonen dat het niveau van deze spielerei niet per se iets zegt over wat volgt 🙂

Wordt vervolgd.

Die keer dat ik een brief schreef voor Mercedes

En we zijn een copycursus-les verder. En dus een huiswerkje.

Twee weken geleden kon je al meelezen met mijn Bätibøw-brief, deze keer was het de beurt aan Mercedes. Een verkoopbrief gericht aan de eigenaars van een Mercedes-bedrijfsvoertuig, om de MercedesService Card aan te prijzen.

En hier zijn mijn schrijfsels dan:

Klik hier voor een PDF.

En dan nu de vette disclaimer: ik ben er zelf niet echt tevreden over. In de Bätibøw-brief heb ik heel veel werk en moeite gestoken, en was ik ook heel tevreden over het resultaat. Voor de Mercedes-brief daarentegen had ik niet veel inspiratie, en heb ik er dan ook niet te veel moeite in gestoken. Maar u krijgt hem toch. Voor de volledigheid.

Op naar de volgende les. Ik kan u al verklappen dat we een langetermijn-opdracht hebben gekregen om een brief voor een uitvaartcentrum te schrijven. En ik ben zelf benieuwd wat ik daarvan ga brouwen…

Verontrustend

Het belang van politieke peilingen, toestanden in Libië, kernrampen en verkeersmiserie verdwijnt in het niets, als je een dergelijke verontrustende krantenkop onder ogen krijgt:

Zie, hij past zelfs niet eens meer in zijn kadertje!

Hopelijk neemt onze regering van lopende zaken krachtige maatregelen om dit gevaar tijdig in te dijken, of voor we het weten hebben we een aardbeving!

Bätibøw

Al méér dan een maand geleden dat ik hier nog iets geschreven heb. Maar dat is omdat ik elders aan het schrijven ben.

Wie mijn twitter volgt, weet misschien al dat ik sinds begin januari een schrijfcursus volg. Een copycursus meer bepaald, een opleiding tot copywriter. De Gouden Veer Copycursus. En dat het fijn en interessant is!

En dat we huiswerkjes krijgen ook! En dat jullie mogen meelezen!

Copywriting, dat is wervende teksten schrijven die mensen moeten doen verder lezen, en die ze vooral moet aanzetten om in te gaan op je voorstel. Direct marketing. De brieven van La Redoute die u in de bus krijgt, maar dan beter.

De vorige les kregen we als opdracht een brief te schrijven naar de organisator van Batibouw. Uit naam van een standenbouwer. Dus heb ik het bedrijf Stan & Co opgericht, en ben ik in mijn pen gekropen. Een brief naar meneer Batibouw. In een neutrale envelop, met een gadget in de envelop.

Klik hier voor een PDF’je. Ik ben zeer benieuwd naar het oordeel van de jury, maar ben evengoed benieuwd naar uw opmerkingen en suggesties. Hebt u hem uitgelezen? Was u geboeid? En vooral: mag ik bij u op bezoek komen?

Vijf

Dag beste lezer, welkom op webpalet, mijn hoogstpersoonlijke weblog. Het is dag op dag vijf jaar geleden dat u dit berichtje kon lezen op deze blog.

Yup yup, wat vliegt de tijd, zegt men dan. 5 jaar, 979 berichten, 2.999 reacties (dju toch, die éne!), 394.983 hits, 111 abonnees in Google Reader. Dat is meer dan ik vijf jaar geleden had kunnen verwachten. Bedankt daarvoor.

Het zal u als trouwe lezer ook niet ontgaan zijn dat het hier de laatste tijd héééél wat rustiger is op de blog. Daar heeft de familiale toestand enerzijds iets mee te maken, de veel grotere drukte op het werk anderzijds, maar zeker ook de natuurlijke gang van zaken op het internet: veel van de korte berichtjes die hier vroeger verschenen, vinden nu hun weg naar mijn Twitterpagina. Yup yup, den deze is eindelijk ook gezwicht voor het Twitteren, ondanks dit bericht uit het verleden. De laatste Twitter-berichtjes vind je ook in de rechterbalk terug op de blog.

Het waren vijf leuke jaren, niet? Met heel veel artikels over belspelletjes – jaren geleden reeds ontcijferde telsleutels, nu weer brandend actueel – (artikel 1artikel 2artikel 3), met het grote spam-experiment, met de parodie op deredactie.be, met mijn energietips, met het verslag vanop de eerste rij van een treinongeluk, met het pamperonderzoek, met een bloemlezing uit mijn fotografie-probeersels, met een verslag van de auto-ongeluk-perikelen die we met onze eerste auto hadden, met een tweede plaats in een Clickx-verkiezing, en met de nog steeds zeer succesrijke ‘Fotografie in Mensentaal‘ en de aanvulling over mijn workflow. En heeft u de 1 april berichtjes gelezen in 2008, 2009 en 2010? Of in 2007?

Nog vijf erbij? We zien wel. Zonder publicatiedruk gaan we gewoon rustig voort. Als het past, komt er een artikeltje. Als het niet past, niet. Fijn, toch? 🙂

Ik heb in ieder geval nog wel een paar ideetjes voor 2011. Hiep hiep hoera!

Get into my car

Net weer een heerlijk mannenweekend achter de rug, met mijn kompanen van The James Band.

Naast quizzen (7de op de 45 bij de Oud-KAJ-quiz in Betekom!), rondhangen, spelletjes spelen, ongezond eten en lol maken, bestond een goed deel van het weekend ook uit het bekijken van filmpjes op internet.

Toen we ons zaterdag aan het voorbereiden waren op de quiz, en iets over Billy Ocean aan het opzoeken waren, zijn we op deze geweldige zelfgemaakte videoclip gestoten. Vooral de eerste minuut is hilarisch, als je geest wat absurd is ingesteld.

httpv://www.youtube.com/watch?v=ZGlwFIOWoCU

Tachtig was prachtig.

Zakje

Ik héb het hier al ooit gepost, maar ik post het gewoon nóg eens opnieuw.

Omdat het gewoon zóó goed blijft, en als eerbetoon aan de zopas overleden Albert Heijn.

Zakje.

httpv://www.youtube.com/watch?v=sWB_ev0dK8o