Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Een fietshelm is momenteel geen overbodige luxe bij het fietsen op de Kardinaal Mercierlaan in Heverlee.
Wat zeg ik? Het is zelfs een noodzakelijkheid, want de bomen langs de dreef bevinden zich in staat van oorlog, en bekogelen iedere argeloze voorbijganger genadeloos met kastanjes!
Jaja, het is herfst, dames en heren!
Wat horen we daar op het nieuws? De productie van Hoegaarden verhuist terug van Jupille naar… Hoegaarden. “Men slaagde er niet in de kwaliteit in Jupille op peil te krijgen”.
Van een afgang voor InBev gesproken, nu zo moeten terugkrabbelen…
En een Pyrrusoverwinning voor Hoegaarden, me dunkt.
België verkeert in een politieke crisis. En een oplossing is nog niet direct in zicht.
Al dromen de Walen alvast van de positieve gevolgen van de klimaatopwarming. Dan lossen de problemen zichzelf gewoon op.
De heer des huizes heeft zich vorige zondag goed geamuseerd met uiterst geschikte torenbouw-kaartjes, terwijl de vrouw des huizes foto’s aan het trekken was. En kijk, op het moment van de instorting heeft ze nét op het goede moment afgedrukt; de kaartjes stromen nog van de tafel.
En de mimiek? Tsjah, als je al ne keer 118 kaartjes op 8 niveaus gezet hebt, zout ge voor minder verschieten…
“Hey, België is aan het scheuren, maar slechts in twee. Dat kan beter! Laten we de provincies nog eens tegen elkaar opzetten, dan wordt het pas echt de moeite!”
Dat moeten ze bij de VRT gedacht hebben toen ze over het concept van De provincieshow aan het nadenken waren. Want een andere bedoeling kan ik eigenlijk niet achter het programma vinden, of ze is héél goed verstopt toch.
Een muzikale talentenjacht was het in ieder geval niet. Creativiteit en originaliteit werd niet beloond door de zeer wispelturige volksjury. Neen, de sleutel tot succes was Limburgers zwart maken, stoer doen, clichés bevestigen en het publiek ophitsen.
Ach kom, het was niet allemaal kommer en kwel, zo eerlijk zijn we wel. Ik heb me best geamuseerd (“Dat is het werk van een kabouter in een diepe kelder die alleen maar naar platen van Clouseau luistert”), er viel wel wat te beleven, maar ik miste een duidelijke lijn en een bedoeling in het programma, vond de opdrachten onduidelijk en willekeurig, stoorde me aan het agressieve op-elkaar-gehak en bij gebrek aan objectieve criteria om kandidaten te beoordelen kwam het programma bijzonder wispelturig over.
Bovendien lijkt Peter Van De Veire me niet echt in het profiel van een familiezender te passen. Zijn radde tong en gladde stijl blinken uit op een zender als StuBru, maar vloeken wat met het één-profiel. Maar kom, dat zal dan wel weer de bedoeling van de makers geweest zijn, om wat rebels te doen.
Neen, ik weet het toch zo goed niet. Er zit iets in, in dit programma, maar er moet nog veel uitgehaald worden. Ik ben alvast geen vaste kijker.
“En? Hoe valt het pendelen mee?”
‘t Is een veelgehoorde vraag dezer dagen. Een niet onlogische vraag ook. We wonen ondertussen 3,5 maand in Dendermonde. 15 weken lang al heb ik mijn dagelijkse fietstocht van 10 minuten doorheen Heverlee ingeruild voor een klein uurtje treinen van Dendermonde naar Leuven en een kwartiertje vouwfietsen van Leuven naar Heverlee. En dat was een gok. Logisch dat de mensen na 100 dagen willen weten of het wat meevalt.
Ewel: ja. Onverhoopt goed, eigenlijk. Ik voel me al op en top pendelaar, en ik voel me er niet slecht bij.
In het begin is dat natuurlijk wat zoeken zo. Welke treinen neem ik best? Welke neem ik best niet? Waar ga ik zitten? Hoe doe ik dat met die vouwfiets? Waar zet ik die? Welke aansluitingen lopen vlotjes? Welke treinen vertrekken steevast te laat?
Dat was zoekwerk voor de eerste twee weken. Maar daarna heb je het wel beet hoor. Ondertussen heb ik mijn vast lijstje treinen die ik kan nemen, en mis ik zelden tot nooit nog een aansluiting. Op een uitzondering na. Zoals nu; op het eigenste ogenblik dat ik dit zit te schrijven, heb ik net een trein richting Brussel gemist. Maar da’s dan ook mijn eigen dikke vette schuld, ik had het telefoongesprek dat ik aan het voeren was maar wat vroeger moeten afbreken.
“En ‘s ochtends?” vragen de mensen vervolgens. “Is het vroege opstaan niet lastig?”
Eerlijk? Ja. Ja, da’s lastig. Maar het gaat. Ik ben langzaamaan mijn ritme aan het verleggen. Ik lig voorwaar meestal tegen middernacht in mijn nest, tegenwoordig. Maar het blijft lastig, om tegen 7 uur uit mijn bed te rollen. Maar hey, dat heb ik er wel voor over. Ik zie het als een training: binnenkort hebben we er een nieuwe wekker bij, die op de meest onmogelijke momenten zal aflopen.
En toegegeven, ik heb de laatste tijd al een paar keer serieus mogen lopen om ‘s ochtends mijn trein te halen. Vorige week heb ik tot twee keer toe mijn veters thuis niet dichtgeknoopt, omdat ik het anders niet meer ging halen. Maar kom, living on the edge is fun, nietwaar? 🙂
U hoort een al bij al zeer tevreden pendelaar, dus. Met dagelijks een uitgelezen krant. Mijn kop bulkt van de actualiteitskennis.
Pendelaarswijsheid.
Vanavond was het weer van dattum: Apple-baas Steve Jobs had een aantal aankondigingen te doen. Allemaal over de iPod, deze keer.
Ik schreef anderhalf jaar geleden al over speculaties in Apple-land over een iPod met full-screen-touch-interface. Na lang wachten kwam de iPhone er, met een gelijkaardig concept. En nu is er eindelijk de iPod touch, de iPod van de geruchten.
Eigenlijk is de iPod touch gewoon een uitgeklede iPhone. Een iPhone waar je niet mee kan bellen. Zeer goed, dat komt een stuk goedkoper uit.
Voor de rest is de hele iPod-reeks vernieuwd, en heet de “gewone” iPod voortaan officieel iPod classic.
Ik heb er hier nog eentje liggen van de à ller-à llereerste lichting. Zo’n groot, zwaar lomp ding van 5 GB. Een iPod very classic.
Op een dag gaat ie geld gaan, ik zeg het u!
Het is druk op fotografioneel gebied. Mijn foto’s van de Katuit stonden nog maar net online, of mijn toestel stond al weer vol met foto’s van de daguitstap van mijn werk, en van de Bloemencorso die zondag door de straten van Sint-Gillis-bij-Dendermonde trok. En te bedenken dat ik mijn geheugenkaartjes moet vrij houden voor een onverwachte gebeurtenis die zich één van de komende weken gaat voordoen…
De bloemencorso was best wel fijn om te zien: een opeenvolging van praalwagens, uit bloemen gemaakt, afgewisseld met muziekbands en acts.
Mijn volledige fotoverslag vind je op Flickr, een impressie in enkele foto’s vind je hieronder. Een zeer geslaagde andere fotoreportage vind je bij Bart Buggenhout.
Dit weekend is bij uitgeverij De Harmonie, de uitgever van de Nederlandstalige Harry Potter-boeken, de cover van het zevende en laatste boek officieel voorgesteld.
De Nederlandse covers hebben altijd wat afgeweken van het ontwerp van de andere talen: waar de anderen meestal een belangrijke actiescene afbeelden, kiest de Nederlandse Ien van Laanen eerder voor een minder beduidende scene, maar daarom niet minder mooi.
De cover in zijn volle glorie is te bewonderen via deze link.
Ik vind hem alvast geslaagd. En het boek zelf ook ten zeerste.
Op de Nederlandse vertaling is het nog even wachten tot 17 november.
Donderdagavond ging de jaarlijkse, traditionele reuzenommegang ‘Katuit‘ door de Dendermondse straten, gevolgd door een feestelijk vuurwerk, en een dansje van de reuzen.
Want de reuzen, da’s waar het allemaal om draait in de Katuit. Op de foto zie je Mars en Goliath.
We wonen ondertussen drie maanden in Dendermonde, en donderdag had ik voor het eerst een fier gevoel om Dendermondenaar te zijn. Want de Katuit is een waar volksfeest! Ik heb enorm genoten van de manier waarop de Dendermondenaar meeleeft met deze stoet, van de ambiance op straat, en van de folklore-rituelen die overvloedig aanwezig waren.
De stoet eindigde feestelijk met de bekendmaking van de datum waarop in 2010 de tienjaarlijkse Ros Beiaard-ommegang doorgaat. Hou 30 mei 2010 vrij in jullie agenda’s!
Ik ben volop bezig met het verwerken van de foto’s. Een eerste selectie vind je alvast op Flickr, meer volgt zeer binnenkort!
“Geen twee zonder drie”, zegt het schoon Vlaams spreekwoord.
En ja hoor, na verhuis 1 en verhuis 2 ben ik vandaag voor de derde keer op drie maand tijd verhuisd. Deze keer opnieuw een bureauverhuis – we hebben hier op het werk nog eens een paar dingetjes herschikt en bibi is drie bureaus verder beland.
Ach, niet getreurd hoor. Als je net een maand geleden een hele kuis- en wegsmijtoperatie hebt gehouden, dan valt een propere verhuis naar drie bureaus verder best wel mee – ik ben al helemaal geïnstalleerd zie.
Maar nu is het wel effe goed geweest 🙂
Afgelopen jaar hebben we op mijn werk een presentatie gehouden over de weg die een e-mail aflegt van zender naar ontvanger, doorheen allerlei servers en netwerkkabels. Dat was toen de wonderbaarlijke reis van Emiel de e-mail.
Dit is de geestige Google-variant van Emiel:
— via Dominiek
Het voelt heel gek aan. Net een e-mail ontvangen met onderaan, in de handtekening, de functie van de persoon in kwestie:
webmeester
Webmeester. Er wringt iets. Als je dan toch puristisch wil wezen, zijn er dan geen leukere termen te bedenken? Spin bijvoorbeeld.
Al is dat natuurlijk logica voor gevorderden.
