Wonder

Voila se, er staan wat extra fotootjes op Flickr, en Biebelweb is officieel omgedoopt in Kobeweb.

Kobe

Meer foto’s en vanallesennogwa volgen echter nog. Maar alles op zijn tijd. Eerst slapen; ik ben hondsmoe.

40 uren wakker

Maar één ding wil ik nog kwijt: een kind op de wereld zetten, het is een waar wonder.

Onbeschrijfelijk.

Kobe Titeca – 22 september 2007

Kobe Titeca - 22 september 2007

Na lang wachten is eindelijk ons eerste kindje geboren, uiteindelijk 1 dag over tijd.

Kobe Titeca is de flinke eerste zoon van Eveline en ikzelve, en is vandaag om 11.14 u. geboren, na een lange en zware arbeid en bevalling. Voer voor statistici: 4,015 kilogram zwaar, 52,5 centimeter lang en een hoofdomtrek van 36,5 centimeter.

Het is zo een schat van een kind, en ik ben zo trots op Eveline!

Momenteel ben ik effe thuis om een paar praktische zaken te regelen, zometeen vertrek ik weer naar het ziekenhuis. Veel meer nieuws en foto’s volgen uiteraard later, hier en op Biebelweb, dat zal omgedoopt worden tot ‘Kobeweb‘. Eerst terug naar mijn vrouw en kind, en dan slapen… ik ben op sinds vrijdagochtend 6.45 u.

Doodmoe, maar overgelukkig, heet dat dan…

Academiejaar

NewbieElke dag doorkruis ik Leuven fietsgewijs op weg van mijn werk naar het station. En een mens ziet al eens wat op zo’n tocht.

De laatste dagen zie ik elke dag meer en meer studenten in Leuven opduiken, dikwijls vergezeld van hun ouders. Studenten met de meubels voor hun kot. Studenten die nog wat laatste inkopen komen doen voor het nieuwe jaar. De studentenpromotie-laptops die we op het werk verkopen vliegen als zoete broodjes de deur uit. Studenten die na een lange zomer voor het eerst terug afspreken met hun studiegenoten. Studenten die hun toekomstige studiestad komen verkennen. De broodjeszaken maken zich op voor de nieuwe drukte. De cafés zetten de stoelen op hun terras een laatste maal recht.

“Het is weer druk in Leuven, studenten lopen over straat,” zingt Noordkaap. De relatieve drukte van deze week is slechts een voorbode van de grote drukte van volgende week. Maandag opent het nieuwe academiejaar aan onze universiteit. Dan stromen opnieuw 30.000 studenten Leuven binnen, en herneemt Leuven zijn academische rol.

Het zal de eerste start zijn op 10 jaar tijd waarbij ik zelf niet in Leuven ben. De eerste start in 7 jaar waarbij ik zelf geen infosessies geef voor de eerstejaarsstudenten, de newbies.

Ik hoop op dat moment niet voor een vol auditorium te staan, maar voor een wiegje, met onze hoogstpersoonlijke newbie. Eén kleine mens, die recht heeft op onze volledige en onverdeelde aandacht.

En aandacht zal hij krijgen, onze kleine mens. We gaan nu al slapen met onze kleine Biebel, en we staan ermee op. De bezoekcijfers op deze blog en die van Biebel liggen hoger dan ooit. Er gaat geen dag voorbij, of ik krijg twintig keer de vraag of er nog geen nieuws is en hoe het nog met ons gaat. Dankjewel om zo mee te leven met ons gezin, jullie en ons geduld wordt weldra beloond!

Het gaat een goed academiejaar worden, ik voel het.

Maagpijn

Geweldig om thuis te komen als je hoogzwangere vrouw bij wijze van verrassing lekkere zandkoekjes heeft gebakken, en op de koop toe nog eens een lekkere maaltijd bereid heeft.

Minder geweldig om te gaan slapen met een veel te zware maag.

Too much cookies.

Dom.

De vorsten van Florence

De vorsten van FlorenceIk ben een mens van vele hobby’s. Wat zijn voor- en zijn nadelen heeft. Het voordeel is duidelijk: vele hobby’s brengen een gevarieerd leven. Het nadeel: ik kan niet altijd met al mijn interesses even fel bezig zijn. Nu is het weer dit, dan weer dat, en zo kom ik soms maanden niet aan het ene toe, en dan weer maanden niet aan het andere toe.

Maar goed, ik ben bezig met een andere hobby van mij: rond de pot draaien. Spellen, daar ging ik het vandaag met u over hebben. En dan niet het werkwoord, maar het zelfstandig naamwoord. Spellen. Zoals in gezelschapsspelletjes.

Ik ben een groot liefhebber van het betere bord- en kaartspel, en mijn collectie mag gezien worden. Toen ik anderhalf jaar geleden deze weblog opzette, was het mijn verwachting om af en toe iets over een gezelschapsspel te schrijven, maar kijk het is er tot nu toe nog niet echt van gekomen. Een spel spelen is nu eenmaal leuker dan erover schrijven.

Elke spelliefhebber weet dat de meeste en de beste spelideeën uit Duitsland komen, en enkel de populaire toppers halen een Nederlandse vertaling. Maar sommige klassespellen blijven jarenlang onvertaald, anderen halen het nooit in een andere taal. En dus heeft menig spelspeler Duits gerief in zijn kast staan.

Dat hoeft meestal geen probleem te zijn, want spelmateriaal is dikwijls meer van symbolen dan van tekst voorzien, en dus een vertaling van de handleiding volstaat, en daar hebben ze dan weer het internet voor uitgevonden (zie bv. Vlaams Spellenarchief).

Maar kijk, af en toe is er een spel waar het spelmateriaal veel tekst bevat. En waar een Duitse versie dus niet voor iedereen even ideaal is. En zo komt het dat ik tot op heden nooit in het bezit was gekomen van het uitstekende bordspel Die Fürsten von Florenz, hoewel ik er al jaren verlekkerd naar aan het kijken was, en de aanschaf van de Engelstalige versie aan het overwegen was.

Maar kijk, hoera! Ik had het spelgebeuren al een tijdje niet meer opgevolgd wegens andere gebeurtenissen, maar vandaag hadden Eveline en ik een lui dagje, en wilden we onze gedachten verzetten nadat we vanochtend te horen gekregen hebben dat onze Biebel voorlopig nog absoluut niet op komst is. Dus we hebben onszelf getrakteerd op een nieuw spelletje. Even bijgelezen op internet, en zo de blijde wetenschap opgedaan dat de Nederlandse vertaling van “De vorsten van Florence” eindelijk een feit is. We zijn sito-presto naar onze spellenwinkel gewaggeld om een exemplaar in te slaan, hebben ons geamuseerd met het uitdrukken van de stansramen, en hebben direct een potje gespeeld. En er een fijne namiddag aan overgehouden.

Een lang en uitweidend verhaal om gewoon te zeggen: speel meer spellen! En dat we ons geamuseerd hebben vandaag.

Janne

Ik begin dit bericht met een heel belangrijke disclaimer: dit berichtje gaat niet over onze dochter of zoon. Een mens moet opletten wat hij schrijft op zijn blog zo een paar dagen voor de verwachte geboorte van zijn eerste spruit. De argeloze lezer zou voor minder verkeerde conclusies trekken 🙂

Neen, wij zijn uiteraard niet de enige mensen die aan het uitkijken waren naar een geboorte. Mede-bloggers Lien en Peter uit Gent zijn vanochtend – 10 dagen na de uitgerekende datum – uiteindelijk de trotse ouders geworden van een flinke dochter Janne.

Een gezonde baby met een mooie naam: het triomfantelijk slotstuk van dagen en dagen oeverloos wachten en zot worden.

Eveline, Biebel en ik wensen het kersverse gezin fantastisch mooie momenten samen toe. Proficiat!

Sloebers

Tsssss, die internet-gebruikers toch. Ge zijt toch sloeberkes zunne!

U weet of u weet niet dat ik regelmatig eens een fotootje op Flickr plaats, de online fotodienst van Yahoo. En kijk, één van de voordelen van Flickr is dat je per foto ziet hoeveel de foto aangeklikt is.

Wel kijk, wat is nu de kwestie? Enkele weken geleden heb ik op Flickr foto’s geplaatst van de Katuit, de jaarlijkse reuzenommegang in Dendermonde – een linkje verscheen op deze blog.

Dat linkje zelf (de set) is 310 keer aangeklikt. De individuele foto’s heel wat minder, gemiddeld zo’n 15 à 20 keer. Behalve drie. 3 foto’s zijn 59, 51 en 49 keer aange(k)likt. Willen dat nu wel net geen foto’s zijn met de (nauwelijks) gebodypainte dames die Schelde en Dender voorstellen, zeker? En dat zonder dat er iets van speciale tags aan de foto’s hangt.

Tralala

Vrouwelijk naakt. Het wordt altijd gevonden op het wereldwijde web.

De laatste week

Babyhand14 september vandaag, één week voor 21 september, de uitgerekende geboortedatum van onze kleine Biebel.

Buiten wat sporadische verwijzingen hier en daar, viel er op deze blog niet zoveel te lezen over onze zwangerschap. Logisch, want onze kleine Biebel pent alles zelf neer op zijn eigen blog.

Maar met nog één week te gaan, kriebelt het toch om hier zelf even mijn ervaringen neer te pennen. Want het kriebelt al een tijdje. In de buik. Niet alleen in de dikke buik van Eveline, maar ook in de mijne. Zenuwkriebels.

Enkele weken geleden hadden we nooit gedacht dat we de uitgerekende datum effectief zouden halen. Er waren enkele duidelijke aankondigingssignalen van een nakende bevalling. En bovendien – dat weten we al maanden – is onze Biebel bepaald geen kleintje, en grote kindjes hebben nu eenmaal meer kans om rapper te komen dan de meer tengere tegenhangers.

Maar kijk, hier staan we op één week voor de datum, en onze Biebel zit goed waar hij zit. Geen haast, olijk verder groeien. Tegen de vier kilo zit hij/zij nu al, als we het echo-machien mogen geloven. En dat kan zo nog wel effe doorgaan.

Dus we wachten. En dat gaat het ene moment al beter dan het andere. Soms – vooral als Eveline het voor de zoveelste keer moeilijk heeft met een stekende pijn langs hier of daar – kan het niet rap genoeg gebeuren, en zitten we zenuwachtig te wachten op iets dat niet komt. En andere momenten geloven we dan weer met veel overtuiging dat ons kleintje zijn tijd gaat uitzitten, en dat we nog een weekje op het gemakje met ons tweetjes hebben. En dan vinden we dat niet erg.

In ieder geval: kleine Biebel, je bent welkom! Je papa en mama staan klaar om je met open armen te ontvangen, en er staan een boel vrienden rondom ons mee te supporteren. Jaag je vooral niet op, neem de tijd die je nodig hebt, of dat nu een dag, een week of nog twee weken is. We kijken uit naar je komst, en liefde brengt geduld op.

Stampend leven. Wonderlijk dichtbij.

Photoshop Express

How zekers, bijna vergeten te zeggen dat ik enkele dagen geleden op Photofacts las dat Adobe voor het eerst Photoshop Express getoond heeft aan het publiek. Ik schreef begin maart reeds over Photoshop Express, dat wordt de online light versie van het populaire grafische beeldbewerkingsprogramma. En het gaat er ongeveer zo uitzien:

Screenshot Photoshop Express

Veel meer informatie is momenteel niet bekend, dus ook geen verschijningsdatum. Maar kijk, ga er momenteel maar van uit dat het ergens voor het late najaar is.

Ondertussen is het er éindelijk van gekomen om de Adobe Creative Suite 3 (met o.a. de nieuwe versie van Photoshop) te installeren op mijn computer – de DVD lag al wéken op mijn bureau, stel je voor.

Maar man toch! Wat een hoogst-irritant, lang-aanslepend, zwaar, zenuwslopend installatieproces zeg! Jongens jongens toch, wat een gedoe! Ergernis!

En de programma’s zelf zijn – eens geïnstalleerd – er ook niet lichter op geworden, helaas. Reutel, reutel, kraak, kraak. En Dreamweaver is al mijn sitedefinities kwijtgespeeld. Awoe! Die ga ik nu eens opnieuw instellen zie…

Maar kijk, we zijn weer helemaal up-to-date. En dat is toch wat telt? Hip, maat!