Webpalet

Die sloebers van de media toch. Ze zitten onze politici graag achter hun veren. Toen de formatie vorig najaar maar blééf aanslepen, stond er elke dag in de krant in een mooi tellertje te lezen hoeveel dagen die ellenlange formatie nu al duurde.

Sinds er een interimregering is, kunnen ze dat tellertje niet meer gebruiken. En daar hebben ze bij De Standaard iets op gevonden: een aftellertje naar Pasen, naar 23 maart, de datum waarop er een nieuwe regering moet zijn. Kwestie van de druk wat op te voeren.

En zo kan je bv. vandaag in De Standaard het volgende lezen:

46 dagen tot Pasen. Hmmm… Vreemd. Want in mijn artikel over Aswoensdag heb ik net geschreven dat de veertigdagentijd eigenlijk 46 dagen duurt. En dat het dus gisteren nog 46 dagen was tot 23 maart. Terwijl er toen 47 in de krant stond.

Yup. De Standaard heeft een telprobleempje. Telt u het zelf maar even na: als je vandaag vertrekt met 46 dagen, en je trekt er elke dag eentje af, dan kom je op Paaszaterdag 22 maart uit op ‘Nog 2 dagen tot 23 maart’.

Ofwel vinden ze dat daar heel correct klinken, ofwel wordt het aftelklokje voortijdig stopgezet, ofwel geven ze hun fout ruiterlijk toe en corrigeren ze het aftellertje, ofwel komen ze op 22 maart voor voldongen feiten te staan, ofwel doen ze zo een heel geniepige, onaangekondigde aanpassing, waarbij het telklokje bv. de ene dag op 35 dagen staat, en de volgende dag op 33 dagen. Heel geniepig zo. Ik ben benieuwd.

Nog één tip voor de heren van De Standaard: als jullie toevallig aftelklokjes naar volgend jaar of zo willen maken: niet vergeten dat er 366 dagen zijn in 2008. Voor de goede orde. En om telprobleempjes te vermijden.

Is het het ronken van de motor? De bedwelmende geur van de Arbres Magiques en soortgelijken? De stevige greep van een versnellingspook? De uitgedroogde lucht van de airco? Of het panoramisch zicht van de voorruit?

Ik weet het niet, maar er moet toch iéts in een auto zitten, dat iets met de chauffeur doet. Volgens mij is het een complot van de auto-industrie. De ingebouwde agressiviteitschip of zoiets.

Een andere verklaring heb ik niet voor het feit dat de meest aimabele mensen in het dagdagelijkse leven veranderen in agressieve, arrogante varkens op het moment dat ze achter het stuur van hun machien kruipen.

Toegegeven: wie zonder zonde is werpe de eerste steen en si en la; ik ben zelf niet de meest rustige chauffeur. Ik begeef me vlot door het verkeer, zeg maar. Maar toch. Er zijn gradaties. Veel gradaties. En wat ik vanochtend gezien heb, stemt toch weer tot nadenken.

Ik had de twijfelachtige eer om op mijn fietstochtje van het station naar mijn werk een tijdje “mee” te rijden met een jonge, vast bijzonder aimabele dertiger. Hij met zijn ruime gezinswagen, ik met mijn fietske. Want helaas meneer: alle agressieve rijstijl ten spijt: de fiets gaat sneller in de stad dan de wagen.

Het zag er allemaal goed uit: vlotte jonge man, ruime gezinswagen van een budgetmerk, knuffeltje bengelend aan de achteruitkijkspiegel, kussentjes en kinderzitje op de achterbank, en vooral: in grote letters “Luna en Jasper rijden mee” op de achterruit. Cute.

Op de kilometer dat ik deze jonge papa vergezeld heb, heeft ons fijne gezinshoofd echter een paar keer met loeiende motor roetdeeltjesspuitend opgetrokken (om 30 meter verder bruusk te moeten remmen), is hij aan het rode licht voluit op het fietspad en het voorsorteervak gaan staan, heeft hij eens goed geclaxonneerd naar een auto die niet binnen de twee seconden weg was aan het groene licht, is hij met een wijde boog over de witte lijn rond een auto gezwierd die drie seconden stond te wachten om ergens in te draaien, heeft hij bij het gezwind indraaien in een straat bijna een voetganger van de sokken gereden die het zebrapad aan het oversteken was, en is hij aan de Naamsepoort ferm door het oranje gevlamd. Op dat moment was ik hem kwijt.

Proficiat meneer. U bent voldoende assertief om u gezwind door het stadsverkeer te begeven, u bent een excellente chauffeur. En u heeft gelijk, er is nog genoeg propere lucht om uw dieselmotor te doen spinnen van geluk. En uw baas is ongetwijfeld tevreden met een werknemer die elke dag zo vlot op zijn werk staat. En u bent vast een geweldig rolmodel voor Luna en Jasper.