Een gastbericht

Huisje

Aangezien de eigenaar van deze blog momenteel helemaal geen tijd heeft voor zijn blog, krijgen jullie van zijn vrouwtje een gastartikel; een overzicht van een dagdagelijkse dag. Momenteel.

6u00: De wekker loopt af. Grmbl. De wekker wordt afgeslagen.

6u05: De wekker loopt opnieuw af en wordt opnieuw afgeslagen.

6u10: We vallen in herhaling.

6u15: Een serieuze duw in de rug, een paar porren in de zij, gemorrel in mijn oor dat het tijd is om op te staan en die wekker staat daar toch weer eens te tuuuuuuten.

6u30: Eindelijk beneden geraakt en er zelfs in geslaagd om mijn hemd deftig dicht te knopen! Die wallen onder mijn ogen, dat is een ander paar mouwen.

6u40: Zoonlief heeft beslist om eens langer uit te slapen (waarom doet hij dat niet in het weekend?), dus we gaan hem wakker maken. Gelukkig heeft hij geen last van een ochtendhumeur, al op de trap zit hij te lachen.

7u00: Oef, we zijn erin geslaagd om Kobe zijn fles te laten drinken, aan te kleden (= worstelpartij), verzorgingstas klaar te hebben, zelf te ontbijten, Kobe te laten proeven van een boterham, zijn uitgespuwde boterham op te kuisen, zijn vest aan te krijgen en muts aan te doen, zijn muts opnieuw aan te doen want hij heeft ze weer afgetrokken, … Op weg naar de onthaalmoeder!

7u20: Ik zit op de trein, net op tijd zoals altijd. Tijd voor de krant en alvast wat voorbereidend werk op de computer.

8u30: Werkdag! Deadlines! Onverwachte mails!

17u30: Spurtje naar de trein, kletsnat geregend worden en nipt de trein halen. Verder werken op de trein.

18u35 (+- gezien treinvertragingen): Thuis! Vrouw en zoon knuffelen en dag zeggen en babbelen over de dag (in geval van Kobe: jappetappeta dada tuuu papa papa papa brrrrrrrrr). Tot rust komen terwijl ik mijn zoontje zie spelen en samen met hem naar Hopla kijken na zijn flesje. Mij ergeren aan Hopla omdat het surrealistisch is, maar toch kijken omdat Kobe het zo leuk vindt. Kobeke in bedje stoppen.

19u25: Kobe slaapt en nu zelf eten. Uitgehongerd!

20u00: Vertrekken naar onze nieuwe woonst om daar muren te gaan schilderen, gaatjes toe te stoppen, elektriciteit te installeren, muren af te krabben, WC-potten te installeren, kranen aan te sluiten, lampen op te hangen, …

24u00: Thuiskomen van een avond verbouwen, nog wat ontspannen voor de TV, de verf van mijn handen en gezicht proberen krijgen, nog een wasmachine in gang steken.

1u00: Slapen zzzzzzzzzzzzzzzzzz

En dus in dit programma zit momenteel weinig tijd voor hobby’s zoals Webpalet. Maar verbetering in zicht! Nog 11 dagen en we zijn verhuisd!

Weltschmerzen (of zoiets)

Algemeen

Ken je dat gevoel waarbij je gedachten te snel gaan om ernaar te handelen? Dat je duizend-en-één dingen wil doen en gedaan krijgen binnen een bepaalde termijn en dat je termijn dan overschreden wordt, terwijl je slechts 3 van die duizend-en-één dingen gedaan hebt? Meestal dan nog 3 dingen die niet eens in die duizend-en-één dingen inbegrepen zaten.

En dan eindigt het weekend of de werkdag met een licht gevoel van onbehagen, dat je, ondanks alle inspanningen, wéér maar eens in bed kruipt met het gevoel dat de tijd te snel is gegaan.

Daar valt maar 1 iets aan te doen: geen duizend-en-één dingen tegelijk willen doen! Met andere woorden, als je het niet zelf kan doen, geef het aan een ander…

U – goed verstaander – heeft het goed begrepen. Wat u hier leest, is dus NIET geschreven door de hoogstpersoonlijke eigenaar van deze blog, maar WEL door zijn vrouw.

Die dit bijzonder grappig vindt en er dus een absurde post van gemaakt heeft. Maar die tegelijk wel eens een bijdrage wil leveren aan het immer jachtige duizend-en-één (twee eigenlijk) dingen bevattende leven van haar echtgenoot.

Graag gedaan.

Eveline over de Bongo-sessie

Fotografie

Mama en ikEen primeur op Webpalet! Een gastauteur! Mijn vrouw Eveline had ook zin om wat te vertellen over de Bongo-fotosessie die we onlangs mochten doen, en wie ben ik om haar tegen te houden? 🙂 Ziehier haar relaas.

Ikzelf ben geen fotografe. Als ik een fototoestel ter hand neem, dan is het om leuke kiekjes te trekken van mijn Karel of Kobe of zo. En dan natuurlijk in “automatische stand”, want met dat ingewikkeld toestel van Karel heb ik toch wat moeite en Karel moet dus achteraf dikwijls moeite doen met Photoshop om iets deftigs van mijn foto’s te maken.
Als je een foto ziet verschijnen met Karel erop, dan zit ik daarachter. Waar voor Karel eens langsgaan bij een fotografe voor een echte fotoshoot de ideale gelegenheid was om tips en truukjes aan de hand te doen, was het voor mij echt fijn om eens aan foto’s van ons drietjes te komen. En mooie foto’s van mijn zoontje vind ik ook altijd schitterend natuurlijk. Tot zover eventjes mijn achtergrond.

Wat vond ik nu van de Bongo-bon? Ten eerste een leuk concept. Zeker om bijvoorbeeld aan je ouders cadeau te doen bij hun x-de huwelijksverjaardag of zo, zodat ze eens foto’s hebben van hun hele gezin. De meeste ouders vinden foto’s met hun kinderen toch fijn om in de living op te hangen.

Wat de uitwerking van het boekje betreft ben ik wel blij dat ik in Vlaanderen woon, want de meeste fotografen zitten toch in Vlaanderen of Brussel. De Walen zullen nogal ver moeten rijden om een fotograaf te vinden. Maar de uitwerking in het boekje is wel heel goed: bij elke fotograaf staan er toch een vijf à zes foto’s zodat je wel een heel goed beeld krijgt van hun stijl. Bij het bekijken van de websites van die fotografen merk je immers dat de juiste foto’s gekozen zijn. Er staat geen andere stijl in het boekje dan ze effectief hebben. En de uitleg is verhelderend.

Het is ook wel leuk om te puzzelen welke fotograaf je zal bezoeken: niet te veraf gelegen, een interessant pakket (hoeveelheid foto’s of uitvergrotingen, dit is anders bij elke fotograaf), de stijl van de fotograaf.

Ik denk dat de fotografen die deelnemen aan het Bongo-programma zelf ook tevreden kunnen zijn: het zou nooit bij ons opgekomen zijn om zoiets te proberen! Karel trekt zelf foto’s, dus waarom zouden we dit eigenlijk doen?
En nu, achteraf gezien, hebben we al gezegd dat als we dit binnen een paar jaar, als we een voltallig gezin hebben, dit zeker nog eens laten doen. En de kans is groot dat het dan meteen bij Foto Linde is, want we waren er ten zeerste van te spreken. Goeie reclame, denk ik dan.

De fotoshoot zelf was plezant. Ik was er wat onzeker over eigenlijk vooraf, ik vreesde voor te geforceerd poseren en dergelijke, zeker omdat het in een studio was. Maar we hebben ons best geamuseerd. We werden direct op ons gemak gesteld, we mochten zelf aangeven wat we zagen zitten en wat niet, we moesten geen eeeeeeeeeeeeeuwigheid in dezelfde pose blijven staan en zelfs onze Kobe was niet te ambetant ervan.

Conclusie: ik wil dit best nog wel eens doen! 🙂