Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
De belevenissen van Karel en Eveline
Onze living is helemaal geverfd geraakt, en het resultaat mag er wezen!
Nog vier daagjes voor onze verhuis. Maar elke vezel in mijn lichaam voelt het nu al… Mijn hele lichaam kreunt, krampt en puft van het verven, dozen vullen, dozen tillen, dozen verplaatsen, kasten uit elkaar draaien, kasten optillen, kasten verplaatsen, auto’s vullen, auto’s legen, …
En te zeggen dat den verhuis nog moet beginnen 🙂
Maar! We hebben er goesting in!
Ik heb van ‘t weekend goed in de verf gezeten. ‘t Was verfweekend in ons nieuwe huisje in Dendermonde. De living is in een fris nieuw kleurtje gestoken. Ik had voor- en na-foto’s gepland, maar ik ben een na-foto vergeten te trekken 🙂
‘t Was een weekend hard doorwerken, maar het resultaat mag gezien worden. Volgend weekend nog een paar finishing touches, en nog een tweede laag voor een klein stukje plafond (stomme verf die nét ontoereikend was), en dan zijn we helemaal klaar voor onze verhuis.
Ondertussen zijn we hier in Heverlee al goed aan het inpakken, en zijn er al een viertal auto’s met dozen richting Dendermonde verhuisd. De verhuistrein is vertrokken, zoveel is duidelijk. Onze living hier zal nooit meer opgeruimd raken 🙂
Ja, over twee weken ben ik een verhuisd man. Ondertussen is het nog even doorbijten. U vergeeft me dan ook vast enige blogstiltes, als die vallen.
Onze zwangerschap is halfweg. Nog 20 weken te gaan.
Een kleine stand van zaken vind je op Biebelweb.
Maandag, brugdag. Eveline en ik hebben vandaag de brug geslaan tussen het weekend en 1 mei, en hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal boodschapjes te doen om ons voor te bereiden op onze nakende verhuis.
Zo zijn we vandaag ook op zeteljacht gegaan. Da’s geen spreekwoordelijke manier om te zeggen dat we aan politieke propagande hebben gedaan, maar gewoon letterlijk te nemen: we hebben onze karabijn genomen, we zijn naar het grote zetelbos gegaan, en we hebben daar proberen een schone zetel te schieten. Want in ons nieuwe huisje willen we wel wat comfort, en daar hoort een zetel bij.
In het zetelbos zijn we Zweedse degelijkheid tegengekomen, maar onder andere ook de Seats and Sofas. Waar Рin onze ogen Рheel wat slechte zetels stonden, en vooral ook heel wat dure zetels. E̩n van de enige zetels die ons aanstond, was onbetaalbaar. Maar dat belette een opdringerige, verkoper niet om ons toch te komen lastig vallen met zijn bijzonder irritant gemompel. Ik heb niets tegen verkopers die hun werk proberen te doen, maar wel iets tegen dit type weekdieren die pretenderen je beste vriend te zijn, en het allerbeste met je voorhebben, en je daarom dit uit-zon-der-lij-ke aanbod doen.
Neen dank u, meneer. Of toch: dankuwel. Dankuwel om ons het ultieme argument te geven om uw winkel links te laten liggen en er nooit nog een voet binnen te zetten.
Hoera, hoera!
Vandaag over drie weken verhuizen Eveline en ik. En vanaf dan treed ik het pendelbestaan binnen. En zoals aangekondigd zal ik dat vouwfietsgewijs doen.
Die vouwfiets, dat is een Brompton geworden. En ik mocht hem deze week afhalen bij Fietsen Koen. Ik ben vanaf nu een Bromptoniaan, of hoe dat mensenras ook mag heten.
Voor foto’s heb ik nog geen tijd gehad, ik heb er zelfs nog maar twee beperkte testritten opzitten, maar dat volgt allemaal nog wel.
Ik heb van de gelegenheid ook gebruik gemaakt om mezelf een fietshelm aan te schaffen. Het is misschien geen zicht, maar het voelt alsof het geen overbodige luxe is, als je weet dat een collega van mij een tijdje geleden met zijn gloednieuwe vouwfiets een vooroverkanteling-met-vliegmaneuver-over-het-stuur gemaakt heeft, en daarbij zijn kaakbeen gebroken heeft. Veiligheid voor alles, en zo, en een gewaarschuwd man die er twee waard is, maar allee, toch heb ik maar één fietshelm gekocht.
En waarom uiteindelijk een Brompton, en niet bv. een A-bike zoals in de commentaren van het vorige artikel aangeprezen?
Goh… feeling. Een Brompton is het ideale compromis tussen supercompactheid en een stevige, zéér deftige fiets waarmee je hoge snelheden haalt.
Als er nog twijfelaars in de zaal zijn, dan heb ik nog twee linkjes voor u.
We zijn net terug van een weekendje Barvaux, bij Durbuy. Prachtig weer, leuk vakantiehuisje, fijn gezelschap, …: het was een geweldig weekend, en de werkdag morgen gaat pijn doen.
Leuk, maar ook zeer vermoeiend, zo’n weekend. Plak daar nog eens een vier uur durende zondagavondrepetitie voor het kooroptreden van volgende week aan vast, en je krijgt de zegswijze “Moe maar voldaan”.
Slaapwel.
PS: Foto’s volgen ongetwijfeld
Mannekes, het Ãs al zo warm, en dan laten ze een mens nóg meer zweten.
Brandalarm deze middag op het werk. Geen oefening, maar echt. Met o.a. ikke die als EIP‘er rondcross om uit te zoeken wat er gaande is, met heen-en-weer-getelefoneer naar ons interne Noodnummer, met gebouwontruiming, maar vooral: met rook, en een luchtje.
Ik ga u de bedrijfskritische details onthouden, maar het was half vals. Maar dus ook half echt. De rook bleek stoom te zijn, en bleek afkomstig te zijn van een defecte koelgroep. Geen brandhaard dus, maar wel een potentieel onveilige situatie. En dus een ontruiming.
Alles nu weer onder controle. Maar ‘t was allemaal best wel spannend, eigenlijk. En vooral interessant, wegens net iets realistischer dan de gemiddelde brandoefening. Het rapport met bevindingen is onderweg naar de mensen van de Preventiedienst…
En nu chillen…
En hoe is het ondertussen nog met onze zwangerschap? Goed, dank u wel. U kan netjes volgen op Biebelweb dat we ondertussen nog eens langs geweest zijn bij de dokter, dat we een grote baby krijgen, dat we zwangerschapskleertjes gaan shoppen zijn, en nog deze week mag u een nieuwe echo verwachten.
Ondertussen komen ook de praktische dingetjes voortdurend om de hoek kijken. Eén van die praktische dingen bij een zwangerschap waar je gigantisch veel rampverhalen over hoort, is opvang.
Want ja, je wordt zwanger, en 9 maanden later krijg je een kind, en 3 maanden later ga je met z’n tweeën weer werken. En je kind dan?
Je kind krijgt een plekje bij een onthaalmama. Of een crèche. Maar daar moet natuurlijk wel een plaatsje vrij zijn.
Lente-bericht nummer 4. Het belangrijkste nieuws wordt altijd tot het laatste bewaard. Dé grote aankondiging van vandaag, is de aankondiging van een nieuw leven.
Over een half jaar worden Eveline en ik mama en papa!
Je kon het elders bij andere zwangere blogs ook al lezen: drie maanden zwijgen is moeilijk. Lastig. Hard.
Je hebt nieuws, en je wil het van de daken schreeuwen. Maar de eerste maanden van een zwangerschap zijn nog zo kwetsbaar, en bovendien: we wilden het graag persoonlijk aan onze vrienden vertellen, vooraleer de computerwereld mocht delen in onze vreugde.
Maar vandaag is het zover, vandaag mag heel de wereld weten dat onze Biebel (codenaam) in aantocht is, en presenteren we met gepaste trots de geboorte van een nieuwe website en een nieuwe blog: Biebelweb.
Op de webstek van onze toekomstige zoon/dochter kan je alles lezen wat we kwijt willen over de zwangerschap tot nu toe, kan je echo’s zien, en over een half jaartje de eerste foto’s, kan je een reactie achterlaten en kan je een gokje doen over het geslacht van onze eerstgeborene.
Uiteraard zal je ook af en toe op deze blog een berichtje kunnen lezen over hoe het gaat met ons en de zwangerschap, maar we willen deze blog niet overladen met Biebel-berichtjes, omdat niet iedereen hier evenveel behoefte aan heeft. Je kan de Biebelblog-berichtjes ook volgen in de rechterkolom van deze blog.
Om een korte samenvatting van de afgelopen drie maanden te geven kan ik alvast zeggen dat we fantastisch blij zijn, dat alles heel goed gaat met het kleintje (en da’s het belangrijkste), en dat de mama alle mogelijke zwangerschapskwaaltjes heeft gehad, van bizarre eetgoesting over misselijkheid tot vermoeidheid, maar gelukkig begint dat nu ook te beteren. We zijn natuurlijk ook heel blij dat we het wiegje van Biebel een plaatsje kunnen geven in Dendermonde, en dat we daar ook al een lieve onthaalmama gevonden hebben.
Tot binnenkort op Biebelweb!
“Hoe gaat het eigenlijk nog met de huisjeszoektocht?” vraagt u zich misschien af. Inderdaad, vorig jaar heb ik een aantal keer een artikel geschreven over onze zoektocht naar een woonplaats in het o-zo-dure Leuven, steeds zonder succes. En toen werd het stil.
Maar kijk, ondertussen hebben we niet stilgezeten hoor. We hebben ons “herbrond” zoals dat heet. Of geheroriënteerd. We hadden na de zomer door dat het in Leuven niets zou worden (o.a. door de waanzinnige prijzen), en we wilden voorzichtiger worden in onze communicatie naar buiten toe. Vandaar ook de blogstilte over dit onderwerp.
Ondertussen hadden we echter wel beslist om verder te zoeken, en wel aan de andere kant van de Brusselse ring, meer naar onze roots toe. Als ideale woonplaats wilden we iets van waaruit het verre West-Vlaanderen niet meer zoo ver is, en iets van waaruit ons werk toch (pendelend) beschikbaar bleef.
Die zoektocht heeft ons naar Dendermonde gebracht, de stad van het Ros Beiaard, waar reeds een aantal vrienden van ons gekocht hebben.
Dat bracht ons bij een nieuw probleem: de moeilijke verplaatsing Leuven-Dendermonde in de avondspits, iedere keer we een huisje wilden gaan bekijken. We hebben veel mooie dingen gezien, maar ons droomhuis zat er tot nu toe niet tussen. En daarom (om naar het einde van dit spannende verhaal te gaan) hebben we onlangs beslist om voorlopig te huren.
We zijn op een heel leuk huurhuisje gestoten in Sint-Gillis-Dendermonde, en vanaf juni wordt dat ons nieuwe stekje. We verhuizen!!
Van daaruit gaan we samen de nieuwe wereld van het pendelen ontdekken, en rustig verder zoeken naar ons gedroomde kasteeltje. Yup, we worden Oost-Vlamingen. En we hebben er zin in!
Binnenkort op deze blog dus: schilder- en verhuisverhalen. En pendelverhalen. En ja, daarom dat ik plots zo geïnteresseerd was in een vouwfiets. 🙂
Volgend lente-bericht om 15 uur.
Ik heb net de laatste bladzijden uit van Eragon, het eerste boek van de tiener-fantasy-auteur Christopher Paolini.
Mijn aandacht voor het boek werd getrokken nadat eind vorig jaar de verfilming in de bioscopen draaide. Ik heb de film niet gezien, en een collega raadde me de film ook af, maar raadde me ten stelligste het boek aan.
Het verhaal vertelt hoe een eenvoudige boerenjongen (Kulderzipken?) op een dag een drakenei vindt, dat spoedig uitkomt. Zo wordt Saphira geboren en ontstaat een innige vriendschap tussen de vrouwtjesdraak en haar Rijder, Eragon. Samen staan ze voor een aantal uitdagingen, en de bevolking van het Rijk rekent erop dat ze de koning omver kunnen kegelen.
Ik ben niet ondersteboven van het boek – de jeugdige schrijfstijl laat soms wat te wensen over – maar het is een leuk verhaal. Je merkt wel waar de jonge auteur de boter gehaald heeft: er zitten duidelijke ideeën en herkenbaarheden in van The Lord of the Rings (uiteraard), Magiër (Raymond Feist), nog enkele andere fantasy-boeken, en ja, zelfs Star Wars en The Matrix. Maar tjah, je kan dan ook niet blÃjven nieuwe fantasy-werelden uitvinden eh.
Maar kijk, het frustrerendste komt aan het staartje: het is het eerste boek van een trilogie, en het einde is dan ook zo open als het maar kan zijn – we want more.
Binnenkort dus eens met een boekenbon onder de arm naar de boekenboer voor deel 2, Eldest. En dan hopen dat het einde daarvan niet nog frustrerender is, want – hoera hoera – boek 3 is nog niet geschreven.
Al bij al een leuke leestip, als je van fantasy houdt. En niets tegen open eindes hebt.
Tot uw dienst.
Vandaag was het weer bloedgeefmoment in Leuven! Zoals steeds heb ik mijn angsten overwonnen en mij met knikkende knieën richting sportkot begeven, alwaar het bloedbad plaats vond.
En achteraf krijg je altijd een zak productjeus van sponsors. Maar deze keer hebben ze blijkbaar niet veel sponsors gevonden. De oogst: een blikje Fanta, een krant, een Glamit magazine, een fles douchegel, een doos paarse rijst, een zakje JimTV-gummies, en een FotoKnack. Punt.
Gene vette dus, in vergelijking met sommige andere keren. Maar ik kan niet klagen. Want ze hebben mij volgepropt met koekskes. Ik was net klaar met het afstaan van mijn half literke, toen ik plots effe wat zwarte vlekken voor mijn ogen kreeg, en het wat benauwd kreeg. 
Geen probleem, snelle interventie: mij wat platter gelegd en mij een cola gegeven, en ik voelde me ineens een pak beter. Maar daar lieten ze het niet bij. Neen, ik moest en ik zou een kwartier blijven liggen, en het ene koekske na het andere naar binnen werken.
Och, mij horen ze niet klagen hoor. Superlekkere Bretoense galetjes gegeten. Njam, ik denk dat ik weet wat gekocht de volgende keer ik de Colruyt met een bezoekje vereer…
Leve de zwarte vlekken!