Die Latino-versie van Clocks van Coldplay mag er best wel wezen! Een wijs nummerke, gelijk of da ze zeggen.
Ik ben eens benieuwd naar de andere bewerkingen van Rhytms del Mundo…
Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Die Latino-versie van Clocks van Coldplay mag er best wel wezen! Een wijs nummerke, gelijk of da ze zeggen.
Ik ben eens benieuwd naar de andere bewerkingen van Rhytms del Mundo…
Vorige zondag was het oudejaarsavond. Dat gaat gepaard met het gepaste feest. Wij hebben voor een kaasschotel geopteerd, en als begeleiding bij de kaas heb ik zondag vier soorten brood gebakken: notenbrood, Italiaans kruidenbrood, bruine pistoleetjes en sandwiches.
Meer foto’s van onze feestdis vind je op Flickr.
Er staat een interessant artikel op de blog bij Koen Fillet, vandaag. Niet dat dat zo uitzonderlijk is, meneer, maar kom, laat ons zeggen dat ik ook mijn zegje wil doen over het onderwerp.
Het gaat over u of je. Blijkbaar is het een richtlijn bij Radio 1 – waar Koen ‘Wilde Geruchten’ presenteert – om de luisteraars met je aan te spreken. Maar Koen heeft het daar moeilijk mee, en zegt liever u.
Ik kan hem volgen. Ik ben zelf spontaan ook geneigd om eerder u te zeggen of te schrijven dan je. Het heeft me jaren gekost om af te leren om U met een hoofdletter te schrijven, zoals het ons vroeger geleerd is (“Hoe maakt U het?”), maar volledig de je-vorm gebruiken ligt me om een of andere reden niet.
Er wordt mij wel eens verweten dat dat te maken heeft met afstandelijkheid. Toen ik nog voorzitter was van het koor waarin ik zing, heb ik van een lid weleens de vraag gekregen om te stoppen om tijdens de mededelingen ‘u’ te zeggen als ik het koor aansprak. Dat kwam te afstandelijk over. Ik heb er vanaf dan op gelet, maar ik heb het nooit volledig afgeleerd.
Ik vermoed dat het meer te maken heeft met mijn voorliefde voor een zeker archaïsch taalgebruik dan met afstandelijkheid. Ik bedien me al gaarne eens van uitdrukkingen die niet meer van deze tijd zijn. En daar hoort dan u bij.
Lastig wordt het echter als ik beide vormen begin te mengen. Als ik een handleiding of een webpagina geschreven heb, mag ik achteraf altijd op zoek naar de u‘s om ze door je‘s te vervangen, of omgekeerd. En de bijhorende werkwoordsvormen. Of ik moet erop letten dat ik aanspreking vermijd (bv. “Als je op deze knop klikt, ga je naar de volgende pagina” kan je vervangen door “Klik op de knop om naar de volgende pagina te gaan”) Leve de imperatief!
Dat mengen, dat gebeurt automatisch en onbewust. Ik heb net even mijn reeks Fotografie in mensentaal herbekeken, en ik zit continu te switchen. Zucht. Ik citeer mezelf:
Natuurlijk is deze kleine artikelenreeks verre van volledig. Zit je nog met een vraag, dan kan je daar uiteraard elders op internet mee terecht. U krijgt van mij voor uw nieuwjaar een aantal linkjes!
Tsjah. De Engelsmannen hebben dat probleem niet. Do you mind if I call you you, sir?
2007 wordt wellicht een Harry Potter jaar. Op 11 juli draait de vijfde film – Harry Potter and the Order of the Phoenix – in de bioscopen, en misschien komt er dit jaar ook nog wel een boek aan. Het zevende en het laatste.
De schrijfster, J.K. Rowling, is er druk aan bezig, en er wordt al een jaar lang druk gespeculeerd op 7 juli 2007 – 7/7/7 – als uitgavedatum voor het slotstuk van haar reeks.
Maar die datum, dat blijft voorlopig een kwestie van gissen en missen. Wat JK eind december wél bekend gemaakt heeft, is de titel van dat laatste boek: Harry Potter and the Deathly Hallows. Letterlijk: Harry Potter en de Dodelijke Heiligen. Meer waarschijnlijk: Harry Potter en het Fatale Heiligdom.
Vandaag presenteer ik u – exclusief op Webpalet – de titels die het niet gehaald hebben… *
Continue reading “Harry Potter: de titels die het niet haalden”
Ai ai ai. Het nieuwe jaar is met een onaangename verrassing begonnen voor mij.
Op nieuwjaarsochtend merkte ik dat mijn virtuele identiteit volledig uitgewist was: bij de overgang van 2006 naar 2007 is mijn domeinnaam titeca.net komen te vervallen – een fout bij mijn provider. Het gevolg was dat deze weblog en mijn andere websites vervangen waren door zo’n generieke zoekpagina, maar vooral dat al mijn titeca.net e-mail adressen onbruikbaar waren, en Eveline en ik dus geen e-mail meer konden ontvangen.
Na wat uitwisselingen met de support van mijn provider, en wat napluiswerk van hun kant, is het euvel deze middag om 12 uur opgelost geraakt.
Het doet toch wel vies, moet ik zeggen, zo uit de lucht zijn. Je bouwt een jaar lang aan je weblog, je bouwt langzaamaan iets op, je zet langzaamaan al je e-mail naar je eigen domein, en dan… poef! in één vingerknip alles weg. En je kan nergens een bericht achterlaten, want je volledige identiteit staat op dat ene domein… Hmmm…
Enfin ja, eind goed al goed zeker? Alleen is er misschien een pak e-mails verdwenen in het zwarte gat van internet. Alle e-mails die in de loop van gisteren en vandaag verstuurd zijn (die nieuwjaarswensen!) hebben hun bestemming nooit bereikt, en de zenders hebben geen foutmelding gekregen. Weg, foetsjie. Misschien komen ze nog terug, misschien niet. Ach ja, als het dat maar is.
Het had één gigantisch voordeel: mijn spamvolume in mijn mailbox heeft nog nooit zo’n gigantische dip gekend 🙂
Welkom in een nieuw jaar Webpalet!

Een plakkertje, een cijfertje. Dat is op het eerste zicht het verschil tussen 2006 en 2007.
En toch. We slaan een strookje om en we beginnen een nieuwe bladzijde met een schone lei.
2007 is een nieuwe start!
We wensen je toe dat dat ene cijfertje je 365 dagen mag brengen
vol geluk, vriendschap, gezondheid en liefde,
zodat elke dag een feest wordt!
Van harte het allermooiste voor 2007!
Karel & Eveline,
1 januari 2007
Oudejaarsdag! Kranten en televisieprogramma’s slaan er ons al weken mee rond de oren, dus Webpalet moet volgen: een heus jaaroverzicht.
2006 was het jaar waarin deze weblog het levenslicht zag, en na bijna 12 maanden is er al een hele weg bewandeld. Na 230 artikels onthouden we vooral het grote spam-experiment, de belspel-discussies, de pijnlijke neus van onze auto Olaf, en heel recent de reeks ‘Fotografie in mensentaal’.
Voor de geordende geesten onder ons: chronologie!
Een beveiligingsagente helpt een kleine medemens om zijn duit in de bus te doen bij het glazen huis van Studio Brussel, van 19 tot 24 december op het Leuvense Martelarenplein.
2.419.426 euro, dat is de gigantische opbrengst die Peter, Tomas en Christophe bijeen schaarden voor de slachtoffers van landmijnen.
Dit is de epiloog in de reeks ‘Fotografie in mensentaal’. In 5 artikels vertelde ik meer over de body, de lens, de flitser, de accessoires en de software die bij fotografie komen kijken. Lees meer in de proloog.
Tot hier en niet verder. Mijn kerstreeks Fotografie in mensentaal zit er op. U krijgt van mij nog enkele nuttige links en enkele nabeschouwingen.
Ik hoop dat u er iets aan gehad heeft, of liever: er iets aan hééft. Het was voor mij een race tegen de klok én nachtwerk om alles op tijd online te krijgen, en om bij alles gepaste illustraties te voorzien, maar ik vond het een plezante reeks om schrijven!
Laat zeker niet na om in de reacties te laten horen wat je ervan vond, en wat beter kon of nog ontbrak. Alle discussie is mogelijk. In de bezoekersstatistieken van mijn weblog blijkt de reeks alvast succes te hebben.
En nu is het aan u, beste lezer. Om aan de slag te gaan met de gedeelde kennis. Loop naar die winkel, en bestel die camera. Of neem die gekochte camera uit de kast, en trek er foto’s mee. Of bewerk ze! Of deel ze!
Natuurlijk is deze kleine artikelenreeks verre van volledig. Zit je nog met een vraag, dan kan je daar uiteraard elders op internet mee terecht. U krijgt van mij voor uw nieuwjaar een aantal linkjes!
Continue reading “Fotografie in mensentaal: nabeschouwingen”
Dit is de vijfde en laatste aflevering in de reeks ‘Fotografie in mensentaal’. In 5 artikels vertel ik meer over de body, de lens, de flitser, de accessoires en de software die bij fotografie komen kijken. Lees meer in de proloog. Morgen volgt een epiloog.
Nu hebben we al die fijne uitrusting die ons moet helpen om optimale foto’s te trekken, maar dan nog loopt het af en toe eens mis.
Een foto is te donker, te licht, de kleuren zitten niet goed, of misschien willen we gewoon een andere uitsnede of een heuse collage maken?
Fotobewerkingsprogramma’s als Photoshop kunnen het allemaal voor ons doen, mits de nodige handigheid. Bovendien willen we onze digitale foto’s graag bijhouden in digitale fotoboeken, want al die losse bestanden op de harde schijf, dat wordt toch maar een rommeltje. Dat kan met bijgeleverde programma’s die je bij je camera krijgt, maar dat kan ook met gespecialiseerde software als Photoshop Elements en Picasa. Of misschien upload je je foto’s liever naar diensten als Flickr? En foto’s naar afdrukcentrales sturen, om ze te laten afmaken, hoe zit dat?
Dat vraagt om een overzichtje!
Aan al die mensen die op mijn weblog terecht komen via de Google-zoekopdracht
“Hoe lang moet je boontjes koken”
Ik weet niet waarom u dat allemaal zo massaal op het internet komt opzoeken, maar het antwoord is heel eenvoudig:
10 minuten.
Neh. Graag gedaan.
Dit is de vierde aflevering in de reeks ‘Fotografie in mensentaal’. In 5 artikels vertel ik meer over de body, de lens, de flitser, de accessoires en de software die bij fotografie komen kijken. Lees meer in de proloog.
We hebben het gehad over de camera zelf, over de lens die we erop steken, en over de flitser die voor de sfeerverlichting zorgt. Daarmee hebben we het belangrijkste van de fotografie wel gehad.
Er komt echter nog meer bij kijken. Er bestaan allerlei speeltjes die het leven aangenamer maken. En het wordt helemaal aangenaam als we die kunnen opbergen in een nette tas.
Statief, reinigingsproducten, geheugenkaartjes, kabeltjes, …: allemaal fijne extraatjes voor de doorwinterde fotograaf.
We hebben vanavond een bezoekje gebracht aan een vriendin met een héél laag geplaatste afwasbak in de keuken. En wat doe je dan als je groot bent en je rug wil sparen terwijl je de afwas doet? Op je knieën gaan zitten!
Onze gastvrouw in kwestie wilde precies heel erg dat hierover fotografisch bewijsmateriaal op deze blog verscheen, maar kà n zoiets wel, beste gastvrouw? Is dat geen al te grove schending van de privacy? 8)
Misschien moet ik het gewoon bij een foto van de kat houden?