Windhoos

Stel: je staat om elf uur ‘s avonds in je keuken af te wassen. Buiten stormt het. Het regent in vlagen, en plots begint het te bliksemen. Ondertussen zie je de bomen hevig heen en weer zwiepen. En dan plots begint heel het huis te daveren en te trillen. Je hoort boven een deur met een keiharde smak dichtslaan, je hoort buiten dingen omvallen, je hoort glas breken. En twee minuten later is alles weer voorbij, is het buiten weer gewoon aan het waaien en aan het regenen.

Dan denk je even: jeezes, hier is net een tornado gepasseerd. Maar even later kom je weer bij je verstand en zeg je neen, dat kan niet.

En dan lees je dit de volgende ochtend in den digitalen krant.

En dan zie je dit fotoverslag, met foto’s die op een paar honderd meter van uw voordeur getrokken zijn.

Slik…

(link naar het filmpje op de regionale televisie)

Aswoensdag

AsDen Belg en zijn katholieke tradities, het botert niet altijd meer zo goed. Behalve wanneer we er een dag verlof voor krijgen – elke hardwerkende Belg weet wanneer het Pasen, O.L.H. Hemelvaart, Pinksteren, Maria-Tenhemelopneming, Allerheiligen of Kerstmis is. Want dan hebben we konzjee, meneer!

Morgen is het Aswoensdag. Een doodgewone werkdag, dus de meerderheid staat er niet meer bij stil. Al beseffen we onbewust de aanwezigheid van deze belangrijke christelijke dag wel, door twee feiten: carnaval en de krokusvakantie.

Carnaval is het feest dat gegroeid is uit de goesting om nog eens goed uit de bol te gaan in de dagen voor de vasten begint (morgen). Die band tussen carnaval en de vasten is zo goed als verdwenen (sommige steden vieren carnaval pas volgend weekend), maar ze is er. Vandaag is het vette dinsdag – mardi gras -, of vastenavond, de laatste gelegenheid om nog eens goed pannenkoeken te fretten.

Want Aswoensdag luidt het begin van de vasten in, de veertigdagentijd waarin christenen een beetje aan ontbering proberen te doen, in de 40 dagen voor Pasen.

En elk jaar zijn er een paar snuggeren die roepen: “Maar allee, kunnen die katholieken niet tellen?? Er zitten geen 40 maar 46 dagen tussen Aswoensdag en Pasen!”

Die snuggeren dwalen uiteraard. De Katholieke Kerk is zo nog van de kwaadste niet, en ze staat haar aanhangers één keer in de week wel toe om de ontbering even achterwege te laten, zonder dat je je schuldig moet voelen: de zondagen tellen niet mee in de vasten.

Vroeger kon je dat heel duidelijk zien op de vastenkalenders: scheurkalenders waarop je aftelde van Aswoensdag tot Pasen. Op elke dag stond toen een cijfertje, behalve op zondag. Op zondag was het feest bij ons thuis, dan mocht er weer choco op de boterhammen!

Doet u zelf maar eens de oefening: neem een kalender, schrijf een grote 40 op morgen, en schrijf elke volgende dag een kleiner getalletje op: 39, 38, … Sla hierbij de zondagen over, en je zal merken dat je op Paaszaterdag een ‘1’ kan schrijven. Ca kloppe!

Allee vooruit. En nu vlug ne pannenkoek eten! Nu het nog mag…

Doemscenario

Yahoo! heeft Flickr overgenomen. Microsoft wil Yahoo! overnemen. Microsoft verwerft Flickr dus. Mijn foto’s staan op Flickr. Microsoft wil alles in een ‘Live‘ jasje gieten. Flickr wordt Windows Live Photos. Mijn foto’s komen in een ‘Live’ jasje te zitten.

Aaaaargh! Snel wakker worden, Karel!

Update 6/02: Oh! Oh! Ik ben niet de enige! Er is een Flickr-group!

Rollend model

VerkeerIs het het ronken van de motor? De bedwelmende geur van de Arbres Magiques en soortgelijken? De stevige greep van een versnellingspook? De uitgedroogde lucht van de airco? Of het panoramisch zicht van de voorruit?

Ik weet het niet, maar er moet toch iéts in een auto zitten, dat iets met de chauffeur doet. Volgens mij is het een complot van de auto-industrie. De ingebouwde agressiviteitschip of zoiets.

Een andere verklaring heb ik niet voor het feit dat de meest aimabele mensen in het dagdagelijkse leven veranderen in agressieve, arrogante varkens op het moment dat ze achter het stuur van hun machien kruipen.

Toegegeven: wie zonder zonde is werpe de eerste steen en si en la; ik ben zelf niet de meest rustige chauffeur. Ik begeef me vlot door het verkeer, zeg maar. Maar toch. Er zijn gradaties. Veel gradaties. En wat ik vanochtend gezien heb, stemt toch weer tot nadenken.

Ik had de twijfelachtige eer om op mijn fietstochtje van het station naar mijn werk een tijdje “mee” te rijden met een jonge, vast bijzonder aimabele dertiger. Hij met zijn ruime gezinswagen, ik met mijn fietske. Want helaas meneer: alle agressieve rijstijl ten spijt: de fiets gaat sneller in de stad dan de wagen.

Het zag er allemaal goed uit: vlotte jonge man, ruime gezinswagen van een budgetmerk, knuffeltje bengelend aan de achteruitkijkspiegel, kussentjes en kinderzitje op de achterbank, en vooral: in grote letters “Luna en Jasper rijden mee” op de achterruit. Cute.

Op de kilometer dat ik deze jonge papa vergezeld heb, heeft ons fijne gezinshoofd echter een paar keer met loeiende motor roetdeeltjesspuitend opgetrokken (om 30 meter verder bruusk te moeten remmen), is hij aan het rode licht voluit op het fietspad en het voorsorteervak gaan staan, heeft hij eens goed geclaxonneerd naar een auto die niet binnen de twee seconden weg was aan het groene licht, is hij met een wijde boog over de witte lijn rond een auto gezwierd die drie seconden stond te wachten om ergens in te draaien, heeft hij bij het gezwind indraaien in een straat bijna een voetganger van de sokken gereden die het zebrapad aan het oversteken was, en is hij aan de Naamsepoort ferm door het oranje gevlamd. Op dat moment was ik hem kwijt.

Proficiat meneer. U bent voldoende assertief om u gezwind door het stadsverkeer te begeven, u bent een excellente chauffeur. En u heeft gelijk, er is nog genoeg propere lucht om uw dieselmotor te doen spinnen van geluk. En uw baas is ongetwijfeld tevreden met een werknemer die elke dag zo vlot op zijn werk staat. En u bent vast een geweldig rolmodel voor Luna en Jasper.

Fotografieboeken om naar uit te kijken

Wegens handen vol met een zieke zoon en chronisch slaaptekort wegens dezelfde zieke zoon, draaft deze blog momenteel op een wat trager tempo, maar om jullie toch wat leesvoer te geven heb ik vandaag toch de tijd gevonden om jullie nog een boekentip mee te geven.

Ik had het een tijdje geleden al over The Digital Photography Book, volume 1 en 2 van Scott Kelby. Ik weet dat ondertussen een aantal mensen door mijn artikel de aanschaf van het boek overwegen, of reeds achter de rug hebben.

Terwijl je dan toch aan het bestellen bent op Amazon: als je nog even geduld hebt, dan kan je nog twee prachtboeken over fotografie aan je bestelling toevoegen: The Moment It Clicks van Joe McNally en The Digital SLR Handbook van Michael Freeman. Van het tweede boek bezit ik zelf de eerste editie, het eerste boek staat met stip bovenaan mijn verlanglijstje.

The Moment It Clicks

Joe McNally is een Amerikaans topfotograaf, die al veel prijsfoto’s geschoten heeft, en wiens werk regelmatig de covers van gerenommeerde magazines haalt. The Moment It Clicks is een leer- en kijkboek, waarin hij zijn ervaring deelt met de lezer, en een reeks prachtige foto’s laat zien, en er direct bij verteld hoe de foto gemaakt is: met welke instellingen, welke technieken en welk materiaal.

Het boek verschijnt binnenkort (ten laatste in maart). Uiteraard heb ik het zelf nog niet gezien, maar diverse fotografie-goeroes die het wel al gezien hebben, zijn er alvast razend enthousiast over. Zie bijvoorbeeld dit bericht met filmpje op Strobist, of de blog van Scott Kelby.

Hou u vooral niet in om het mij cadeau te doen! 😉

The DSLR Handbook

Het tweede boek is The Digital SLR Handbook van Michael Freeman. De Nederlandse vertaling van de eerste editie van dit boek (Digitale fotografie – spiegelreflexcamera, uitgegeven bij Librero) was een van de eerste boeken over fotografie die ik bezat. Het boek vertelt hoe een spiegelreflexcamera in elkaar zit, wat de voordelen zijn en hoe je ze er uit haalt, welke concepten bij (digitale) fotografie allemaal komen kijken, welke technieken je kan gebruiken, welk materiaal je nodig hebt, waar je op voorhand moet op letten, wat je achteraf kan doen met een foto, en welke digitale bewerkingstechnieken er mogelijk zijn.

Het boek was voor mij een interessant leerboek en een ideale instap in de wereld van de reflexcamerafotografie. De inhoud is ondertussen wat verouderd, maar daarom is Freeman nu dus met een nieuwe, herziene editie op de proppen gekomen. De Engelstalige editie verschijnt eerstdaags, de Nederlandse vertaling volgt.

Voila. Lezen maar.

Zoek de vaut

Om nog even terug te komen op The Digital Photography Book, volume 2: je zou het van een Photoshop-goeroe als Scott Kelby niet verwachten, maar er staat een muggezifterige, maar desalniettemin behoorlijke grafische fout op bladzijde 196. Op die bladzijde prijkt volgende foto:

Een geheugenkaart

Ziet u de fout?

Grafisch schrijftablet

En terwijl ik toch vollen bak reclame aan het maken ben:

Voor de gebruikers van grafische software zoals Photoshop (heel wat lezers van deze blog) die graag een stapje verder gaan: nu woensdag staat er een interessant koopje in dunaldi: een grafisch schrijftablet van Wacom voor 26,99 euroots. Jaja, het bekende merk Wacom, geen Medion.

Wacom

Een grafisch tablet staat toe om preciezer te werken bij fotoretouchering, enerzijds doordat je de muisaanwijzer preciezer kan aansturen, maar anderzijds (en vooral!) doordat zo’n pen drukgevoelig is: hoe harder je drukt, hoe breder je Photoshop-borstelstreken gaan zijn. Om die manier kan je veel preciezer in hoeskes en kantjes werken.

Ik bezit hetzelfde grafisch tablet, ook ooit in dunaldi gekocht, en ik ben er altijd heel tevreden van geweest. Enige praktische probleem: sinds onze verhuis, dit voorjaar, vind ik de pen niet meer… 😕 Beetje vervelend is dat…

Maar los daarvan: fijn ding 🙂

~

PS pour une bloggeuse flamande qui lit mon blogue: aussi en Wallonie!

2 jaar Webpalet

Kaarsjes

Als weblogs konden blazen, dan mocht Webpalet vandaag twee kaarsjes uitblazen. Wegens twee verstreken jaren sinds het eerste bericht.

Hip hip hoera dus, en we gaan gewoon verder op hetzelfde elan.

Voor de geïnteresseerden heb ik – net als vorig jaar – nog wat cijfertjes.

Continue reading “2 jaar Webpalet”

The Digital Photography Books

Een tijdje geleden viel hier The Digital Photography Book van Scott Kelby in de bus, ter evaluatie. En twee weken geleden volgde The Digital Photography Book, volume 2, van dezelfde auteur.

Digital Photograpy Book, volume 1 en volume 2

Aan de lezers van deze blog moet ik Scott Kelby stilaan niet meer voorstellen. Scott Kelby is een Amerikaanse duivel-doet-al op het gebied van fotografie en Photoshop. De man schrijft boeken aan de lopende band (ben nog bezig aan zijn 7 point system), duikt op in allerlei video podcasts, geeft wereldwijde trainingen, onderhoudt een dagelijkse blog, trekt regelmatig de fotografische toer op, en schijnt daarbuiten nog een vrienden- en gezinsleven over te houden.

The Digital Photography Book volume 1 en 2 zijn twee boekjes van zijn hand met allerlei tips over digitale fotografietechnieken met een spiegelreflexcamera. De boekjes vullen elkaar aan: deel 2 is een vervolg op deel 1, geen herwerkte versie.

Deel 1 is in het Nederlands verkrijgbaar als Scott Kelby over digitale fotografie, deel 2 voorlopig nog niet aangezien het boek vers van de pers is, maar gezien het succes van Kelby’s boeken volgt dat ongetwijfeld.

Het uitgangspunt van de boeken is, volgens Kelby zelf, het uitwisselen van tips onder vrienden. Scott is je vriend (hoe lief!) en gaat met je mee op een fotoshoot. Je stelt een vraag aan Scott, en hij geeft je het antwoord, zonder technisch poespas. Hij vertelt je op welk knopje je moet drukken of op welke bloem je moet focussen. Het resultaat is twee boeken met samen meer dan 400 bladzijden tips en truuks voor betere fotografie.

Continue reading “The Digital Photography Books”

Context

Over reclame gesproken: contextgevoelige reclame is soms toch geweldig grappig, neen?

Als bij een filmpje over Hard Disk Domino een reclameke verschijnt met als tekst ‘Looking for a hard disk?’, dan vind ik dat wreed kluchtig…

Reclame

Asjemenou! Loekie de leeuw!Reclame. Het is een raar beestje.

Vanochtend kreeg ik aan het station van Leuven een gratis donut in mijn handen gestopt, aangeboden door een autofabrikant. Ik had de lekkernij kunnen weigeren (wat ik meestal doe als er reclamejongens spulletjes staan uit te delen), maar ik heb ze aanvaard. En met smaak opgegeten. En erover geblogd.

In dat artikel heb ik bewust de naam van de autofabrikant niet genoemd. Niet omdat ik iets tegen het merk heb (integendeel), maar gewoon omdat de naam noemen me geen meerwaarde leek, en dat uiteindelijk ongevraagde reclame voor het merk is. Het is geen princiepskwestie, u mag gerust weten dat het over Renault ging.

In de comments van het artikel ontspon zich een piepkleine discussie met Henk, die graag de naam van het merk wilde weten. Ik weigerde die naam te noemen, waarop Henk vond dat ik een pessimistische kijk op reclame heb.

Ik ben niet gekwetst door die uitspraak, en ik heb niet het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen, maar ik kreeg er wel zin door om mijn gedachten over reclame even op een rijtje te zetten.

Continue reading “Reclame”