Author: Karel

Vandaag – woensdag – staat te lezen, in de krant – De Standaard -, dat er, ergens, een komma ontbreekt, in de wet, met als gevolg: een verkeerde interpretatie van die tekst – die wet. Of: hoe een leestekentje – een komma, in dit geval – een wereld van verschil kan maken!

Dit ‘verhaal’ heeft een duidelijke moraal: onderschat de kracht van leestekens niet! Een leesteken, zoals een punt, een komma, een puntkomma of een gedachtenstreep, is belangrijk – cruciaal! – voor communicatie – schriftelijke communicatie.

Het is – natuurlijk – allemaal de schuld van de S.M.S.-generatie. Dat jonge volkje – ja, u daar! – typt maar tekstberichtjes – weinig poëtisch, kan ik u vertellen – die van het ene G.S.M.-toestel naar het andere rondvliegen – niet letterlijk, met vleugeltjes a.h.w., maar figuurlijk, onzichtbaar door onze ether; aan de hand van stralingen. Die tekstberichtjes moeten compact zijn – beperkt in omvang – en snel ingetoetst kunnen worden. Daarbij wordt een turbo-taal – verbasterd Nederlands! – gebruikt, waarbij klinkers en leestekens – de betreurden! – de eerste slachtoffers zijn. En aldus, door toedoen van deze griezelige – wat zeg ik: afstotelijke! – S.M.S.-gewoontes, verliezen wij ons respect voor het gëeerde, en onderschatte, leesteken.

Maar! Daar kunnen wij met zijn allen – als blogosfeer, bijvoorbeeld – iets aan doen. Door u aan te sluiten bij de V.T.B.V.H.L. – de Vereniging Ter Bevordering Van Het Leesteken, als u het graag voluit geschreven ziet – en in uw blogberichten – of “commentaren”, voor mijn part – leestekens zo veelvuldig mogelijk te gebruiken, en alzo het leesteken – hoera! – in ere te herstellen.

Ikzelf draag alvast, zoals het hoort, mijn steentje bij, spreekwoordelijk alweer, met dit berichtje; het is doorspekt van punten, gedachtenstrepen, komma’s, dubbele punten, puntkomma’s en uitroeptekens.

Daarmee heb ik – naar mijn bescheiden mening – de belangrijkste op een rijtje staan, denk ik dan.

Of ben ik een arm, vergeten en eenzaam leesteken schromelijk aan het vergeten?

Nostalgie heeft weer toegeslaan te huize Titeca.

Ik ben een choco-eter. Yup, echt wel. Ik kan ongelofelijk genieten van een lekkere boterham met wat hesp, of met een sneetje kaas, of een slaatje, of wat confituur, maar er gaat niets boven een goed belegde boterham met choco.

Toen ik klein was, was Nutella als choco een ‘specialleke’ bij ons thuis. Voor op zondag. Of voor bij speciale gelegenheden. Of als het een keer lang geleden was.

Tegenwoordig, nu ik zelf de hoofdbeslisser over de huischoco ben, is Nutella het standaardmerk op tafel, zoals bij zoveel gezinnen. Zodra onze Kobe voor het eerst boterhammetjes met choco mag eten, zal hij mogen kennismaken met deze heerlijke cacao-noten-brij.

Vorige week heb ik uit nostalgische overwegingen een pot ‘Kwatta’ gekocht. Waar Nutella de referentie is op gebied van hazelnotenchoco, is Kwatta een van de oerchoco’s op basis van pure chocolade. Tegenwoordig bestaat Kwatta ook in hazelnotenvariant, maar echte Kwatta is het pure, zwarte spul.

Toen ik vanochtend de Kwatta breed over mijn boterham uitsmeerde, overviel me nóg een nostalgisch moment. Ik zag het zwarte smeersel, en ik dacht: “Pastador”.

Bij wie onder jullie doet dit een belletje rinkelen? Pastador, ondertussen al zo’n kleine 20 jaar niet meer verkrijgbaar. Pastador, een oerchoco van Cote d’Or. Pastador, geleverd in grote stevige, afgerond vierkante, glazen bokalen. Met een plastieken etiket rondomrond. Pastador, een heerlijk luchtig smeersel op basis van pure chocolade.

Er bestaan veel lekkere pure choco’s, zoals de zwarte Kwatta of de choco van ‘t Boerinneke, maar geen één komt qua smaak en vooral luchtigheid in de buurt van Pastador. Of beter gezegd: in de buurt van wat Pastador in mijn hoofd is.

Want zo gaat het wel vaker met zaken waar je heimwee naar hebt: je hebt vage herinneringen uit je kindertijd, je hebt het al lang niet meer gezien of geproefd, en naarmate de jaren verstrijken neemt het meer en meer mythische proporties aan.

Misschien zou ik bijzonder ontgoocheld zijn als ik een boterham met Pastador zou aangeboden krijgen. “O, is het dat maar? Ik had er toch betere herinneringen van.” En misschien moet ik me dan gewoon tevreden stellen met de herinnering aan deze grote, mythische choco, die om onduidelijke redenen uit de winkelrekken werd gehaald, en die niet meer terugkomt.

Net zoals je beter geen afleveringen van Merlina herbekijkt. Of zoals je beter je cassetjes van tante Terry uit je kindertijd niet herbeluistert. Of zoals je van al het gesuikerde snoepgoed dat je in je kindertijd met kilo’s tegelijk naar binnen stak, beter afblijft.

De herinnering en het verlangen zijn soms beter dan het echte spul.

Maar een lekkere boterham met Pastador… goh…

Die sloebers van de media toch. Ze zitten onze politici graag achter hun veren. Toen de formatie vorig najaar maar blééf aanslepen, stond er elke dag in de krant in een mooi tellertje te lezen hoeveel dagen die ellenlange formatie nu al duurde.

Sinds er een interimregering is, kunnen ze dat tellertje niet meer gebruiken. En daar hebben ze bij De Standaard iets op gevonden: een aftellertje naar Pasen, naar 23 maart, de datum waarop er een nieuwe regering moet zijn. Kwestie van de druk wat op te voeren.

En zo kan je bv. vandaag in De Standaard het volgende lezen:

46 dagen tot Pasen. Hmmm… Vreemd. Want in mijn artikel over Aswoensdag heb ik net geschreven dat de veertigdagentijd eigenlijk 46 dagen duurt. En dat het dus gisteren nog 46 dagen was tot 23 maart. Terwijl er toen 47 in de krant stond.

Yup. De Standaard heeft een telprobleempje. Telt u het zelf maar even na: als je vandaag vertrekt met 46 dagen, en je trekt er elke dag eentje af, dan kom je op Paaszaterdag 22 maart uit op ‘Nog 2 dagen tot 23 maart’.

Ofwel vinden ze dat daar heel correct klinken, ofwel wordt het aftelklokje voortijdig stopgezet, ofwel geven ze hun fout ruiterlijk toe en corrigeren ze het aftellertje, ofwel komen ze op 22 maart voor voldongen feiten te staan, ofwel doen ze zo een heel geniepige, onaangekondigde aanpassing, waarbij het telklokje bv. de ene dag op 35 dagen staat, en de volgende dag op 33 dagen. Heel geniepig zo. Ik ben benieuwd.

Nog één tip voor de heren van De Standaard: als jullie toevallig aftelklokjes naar volgend jaar of zo willen maken: niet vergeten dat er 366 dagen zijn in 2008. Voor de goede orde. En om telprobleempjes te vermijden.