Canon bloggers hands-on

Deze namiddag had ik verlof, om een paar dingetjes te regelen, en tegen 17h te vroemen richting Anderlecht, waar ik met een 15 à 20 andere bloggers uitgenodigd was om te gaan spelen met wat Canon-gerief, in het bijzonder de nieuwe 5D Mark III II. Een heel leuk initiatief van Canon, vooral als je weet dat de nieuwe 5D nog niet op de markt is, en nog bijzonder weinig mensen hem in handen hebben gehad. (En ja, dàt was het mysterieuze geheugenkaartje)

Het resultaat was een gezellige bijeenkomst van fotografen van alle slag en soort, die met professioneel materiaal en professionele modellen aan de slag konden. Er waren Istvám en Lea – de twee modellen, er was een 5D, er waren verscheidene 1D’s, 50D’s, een 450D, en er was een heel gamma aan lenzen beschikbaar. Waardoor binnen de kortste keren iedereen foto’s van de modellen of van elkaar aan het nemen was.

Pief poef paf

Ik had het op voorhand nog zo duidelijk gezegd tegen Stefan, die me de uitnodiging bezorgde: “Je weet dat ik een Nikon man ben eh?” – “Jaja!”. Zeer leuk dat ik als Nikon-man welkom was bij Canon (en ik was niet de enige), maar dat maakte dat ik me wel wat onwennig voelde met de toestellen. Zo’n Canon werkt toch helemaal anders dan een Nikon, en ik vond er gewoon mijn weg niet in terug, en kon dus ook de instellingen niet naar mijn hand zetten. Het resultaat is dat het aantal geslaagde foto’s minimaal is.

Istvám Lea
(modellen: Imm Model Management)

Een ruimere selectie volgt later. Volg ook de andere deelnemers hun foto’s op Flickr.

Niet alleen door de toestellen voelde ik me wat onwennig – ook door het aanwezige volk. Zoals ik schreef waren er fotografen van alle slag en soort, maar er waren vooral fotografen die een stuk professioneler met fotografie bezig zijn dan ikzelf, en dat maakte dat ik me daar een van de rookies voelde, en moeilijk mijn plaats durfde opeisen tussen de toestellen en de modellen. Zeker al niet met een Canon… Gelukkig waren er ook mensen met minder fotografie-ervaring dan ikzelf – dat maakte dat ik me toch iets beter op mijn gemak voelde.

Ik zag en herkende Pietel, Michel, Bert, Nico, Bruno, Ake, Luc, Artur en Serge – mensen wiens foto’s en schrijfsels ik online volg. Maar speelt mijn verlegenheid me op zo’n momenten parten, en heb ik dan niet de moed om die mensen ook daadwerkelijk aan te spreken. Zeker als het soms lijkt op een ons-kent-ons-clubje waar je wat buiten staat. Enkel Pietel nam zoals steeds de tijd om even met me te babbelen, en met stadsgenoot Artur heb ik zelf even een kort babbeltje aangeknoopt. Maar er waren nog veel meer mensen die ik graag iets wilde zeggen of vragen, maar ik vrees dat ik zo’n typische geek ben die online veel te zeggen heeft, maar in het echt een veel te klein hartje heeft. Maar zo waren er vanavond nog…

Maar kom. Ik vond het fijn, en leerrijk. Ik heb geleerd dat Canon-toestellen toch heel anders aanvoelen dan Nikons, dat de 50D en de 5D fijne toestellen zijn, en dat bruikbare hoge ISO-waarden werkelijk butt kicken!!

Dankuwel, Canon en Adhese, voor de organisatie.

O Nikon, wanneer organiseren jullie eens een D700-event voor bloggers? 🙂

[Blogkermis] Mijn fotografie workflow

Het is kermis vandaag op het internet. Photofacts – een uitstekende blog met fotografie-nieuws – organiseert vandaag een blogkermis over workflow. Dat houdt in dat allerhande bloggers in Vlaanderen en Nederland vandaag schrijven over hun workflow – het proces van het nemen van een foto over het sorteren tot het afleveren van de foto. Het overzicht van alle artikels die vandaag verschenen zijn, krijg je vanavond op Photofacts. Hier volgt alvast mijn bijdrage.

Een foto begint bij de bron: het fototoestel. Digitaal kan je heel veel foto’s maken zonder je om je filmpje te moeten bekommeren, wat erg leuk is, maar ervoor zorgt dat je achteraf des te beter moet schiften. Dus na het importeren van de foto’s volgt het selecteren: het scheiden van het kaf en koren. Met die selectie ga ik dan aan de slag om kleine retouches en correcties aan te brengen, en foto’s die onbruikbaar zijn alsnog te verwijderen. Uiteindelijk volgt – na bewerken – de ultieme schifting. Eens de selectie klaar staat, is het kwestie van de foto’s nog te labelen (met trefwoorden en metadata), en ze te exporteren, hetzij naar Flickr, hetzij naar een afdrukcentrale, hetzij naar een ander formaat.

In stappen uiteengezet wordt dat:

  1. De fotoshoot
  2. Importeren op de PC
  3. Eerste schifting
  4. Individueel bekijken en bewerken en tweede schifting
  5. Definitieve schifting
  6. Labelen van foto’s en fotoreeks
  7. Exporteren

Deze hele workflow verloopt bij mij in Adobe Photoshop Lightroom 2, het workflow-programma bij uitstek.

Uitleg over de verschillende stappen volgt hieronder.

Continue reading “[Blogkermis] Mijn fotografie workflow”

U had gebeld?

You Rang M'Lord?Vanavond samen met mijn vrouwtje genoten van een verjaardagscadeautje dat ik van haar gekregen heb.

Gezellig samen voor de TV hebben we gekeken naar de eerste aflevering van de uitstekende Britse serie “You Rang M’Lord?”, na jaren wachten éindelijk uit op DVD.

De belevenissen van butler Alf Stokes, zijn rivaal James Twelvetrees, zijn dochter Ivy, Mrs. Lipton, Mabel, Henry en de hoge heren en dames van het huis zijn zo eindelijk weer op de buis.

En dat het plezant was!

Grote vent

Op wandel met mama

Onze Kobe stapt sinds deze week alleen. Een nieuwe mijlpaal in zijn kleine leventje.

Vorige week heb ik wat stapfoto’s getrokken van onze vent, terwijl hij aan één handje stapt. Met zijn nieuwe mutsje en zijn wintervestje.

Als je hem zo ziet, op de rug, zo gewoon op stap aan de hand van zijn mama, dan ziet het er toch al zó’n grote kerel uit. Onze vent.

Koekjes bakken met mijn zoon

Koekjes

Koekje iemand? Krijgt u al zin? Tenzij je een collega van mij bent, moet ik je teleurstellen, want ze zijn voorbehouden voor op mijn werk, morgen. Omdat er zondag een verjaring van mijn geboortefeiten plaatsvindt.

De koekjes zijn vandaag gebakken, en Kobe mocht wat helpen. Er zijn veel dingen waar ik naar uit kijk sinds ik een papa ben, maar één van de dingen waar ik toch het meest naar uitkijk, is samen koekjes bakken.

Het koekjes bakken van vandaag was slechts een voorsmaakje. Zoals je op Kobes blog kan lezen, bleef de ‘hulp’ beperkt tot een beetje met de handjes in het deeg zitten. Maar onze kleine kapoen is dol op toekijken in de keuken, en wil alles zien wat er in de potten, pannen en kommen gaat.

Geef het nog een klein jaartje, en we staan samen ingrediënten af te wegen, deeg te kneden, vormpjes te maken, en voorzichtig bakplaten in en uit de oven te schuiven.

Ik kijk er geweldig naar uit. Net zoals mijn collega’s geweldig uitkijken naar de koekjes.

Slimme autootjes

De Smart behoeft geen introductie meer.

U kent ze allemaal wel, de kleine autootjes.

Smart

Zo’n compacte wagentjes zijn heel handig – heel slim – om in de stad geparkeerd te krijgen. Wat als we dit compressie-concept nu eens toepasten op andere wagens?

Dan krijg je bijvoorbeeld een Smorvette.

Smorvette

Of een Smaudi A3.

Smaudi

Continue reading “Slimme autootjes”

Aangetekend

Het voordeel van thuiswerken is dat je de deur kan opendoen wanneer de postbode onverwacht aanbelt met een aangetekende zending. Een envelop met een gratis CompactFlash-geheugenkaartje in. Een leuke envelop.

Over anderhalve week meer daarover!

Thuiswerk

Zometeen begint de eerste werkdag van de week, maar wel vanuit Dendermonde in plaats van Leuven.

Mijn trein rijdt vandaag namelijk niet naar Leuven, en dat wegens de bijzonder zinvolle stakingsdag “voor meer koopkracht”.

Ik snap het écht niet hoor. Staken en de economie lam leggen om zo de koopkracht weer omhoog te krijgen. Euhm ja. Ik zal wel een of andere subtiliteit missen, maar mij lijkt het een goedkoop excuus voor een verlengd weekend.

En dus ga ik vandaag mijn verminderde koopkracht nog wat meer ondermijnen door zelf mijn verwarming, elektriciteit, drank en toiletwater voor deze werkdag te betalen. Als dat niet zinvol is!

Maar enfin, genoeg geleuterd – aan het werk!

Draai de zoekklok eens terug

U hebt het ongetwijfeld elders al gelezen, maar toch:

Google bestaat 10 jaar, en om dat te vieren hebben ze hun oudst beschikbare zoekindex nog eens online geplaatst. Draai de klok 7 jaar terug, and search like it’s two-thousand-and-one!*

www.google.com/search2001.html

Mijn eigen webaanwezigheid zag er toen zo uit. Niet echt om over naar huis te schrijven…

*) Gelieve hierbij 1999 van Prince mee te neuriën

Event-driven-shopping

Ik was vanmiddag in ‘t stad, toen het plots begon te regenen. Niet erg – van een beetje regen smelt een mens niet, dus ik ging gewoon door met mijn boodschappen.

Mijn laatste halte was de Hema. Een behoorlijke drukte was het daar, en toen ik aan de kassa stond aan te schuiven heb ik minstens vijf mensen gezien die een paraplu aan het kopen waren. En allemaal vroegen ze aan de kassa of ze er het etiketje al konden afknippen.

Grappig vind ik dat, zo event-driven shoppen. Hopla, het regent, tijd voor een nieuwe paraplu!

En de volgende keer dat het regent? Weer een nieuwe paraplu? En de vorige op eBay?

Of als er onverwachte straatwerken zijn, met modder tot gevolg, lopen we dan allen de schoenwinkel binnen om laarzen te kopen? Of als er een snedige wind zit, gaan we dan met z’n allen vlug een muts gaan kopen? Of als er een spontane treinstaking uitbreekt, lopen we dan de dichtstbijzijnde garage binnen om een auto te kopen? “Een kleintje is goed hoor, ‘t is maar voor vandaag. Neen, inpakken hoeft niet, het is om direct te gebruiken.” Of op je wandeling door de stad een prachtig gebouw tegenkomen, of een potsierlijk zicht zien, en dan ontdekken dat je geen camera bijhebt, en in de eerste de beste fotowinkel er eentje kopen? Of tijdens een boswandeling een appel plukken, en je dan suf zoeken naar een winkel waar ze schilmesjes verkopen om er de schil af te doen?

Weet u nog zo voorbeelden van event-driven-shopping? Al dan niet realistisch? 🙂

Walm

Ergernis van de dag: mensen die op het perron staan te roken alsof hun leven er van afhangt, omdat hun trein het station binnenrijdt en hun dure sigaret nog lang niet op is, die tenslotte een laatste, stevige trek nemen, de sigaret onder de trein gooien, opstappen en dan – in de trein dus – hun laatste rookwalm uitblazen.

Aan al die mensen: een welgemeende IEEEUUW!

(en dan houden we het nog beschaafd)