Heerlijke cartoon van Zaza in de krant van vandaag. Lees eerst dit artikel, en bekijk dan de cartoon.
De heer Zaza is trouwens in vorm de laatste tijd. Ook deze cartoon deed me vorige week zeer breed lachen.
Signalisatiekerkhof
1 november vandaag, Allerheiligen. Veel mensen brengen vandaag en morgen een jaarlijks bezoekje aan hun geliefden op het kerkhof.
In Dendermonde is er een spoorwegsignalisatiekerkhof, waar vergane spoorwegglorie een laatste rustplaats heeft. Geen treinbegeleider die er vandaag een bloemetje zal neerleggen.
Een paar fotootjes zijn terug te vinden op mijn Flickr.
De rollercoaster bolt uit
Even een kleine update over hoe het nog met onze gezinssituatie is, na de bewogen week. De rollercoaster begint het wat rustiger aan te doen…
Eveline is sinds vandaag thuis. Ik ben haar na mijn werk gaan ophalen in het ziekenhuis, en op dit eigenste moment ligt ze zalig te slapen in ons eigen, vertrouwde bedje. Ik ben blij dat ze terug is.
Ook onze Kobe was merkbaar gelukkig om zijn mama terug in huis te hebben. We zijn deze week wel iedere dag langsgeweest in de kliniek, maar dat waren korte en vrij hectische bezoekjes. En hier thuis was onze vent wel heel flink, maar vanavond was hij gewoon uitermate vrolijk. Hij heeft hier de hele tijd lopen te tateren en te lopen en te spelen en te doen. Ons gezinnetje is weer compleet!
En nu is het vooral rusten voor Eveline. Ze is nog wel enkele weekjes thuis, en moet het héél rustig aan doen. Maar kom, er zit duidelijk vooruitgang in, en dat kunnen we alleen maar toejuichen.
Ondertussen heb ik ook niet stilgezeten rond ons huisje dat we gekocht hebben. De lening krijgt stilaan vorm, de keuken is zo goed als gekozen, de planning is bijna rond, en de nodige stielmannen zijn geboekt. En weet je wat? We zien alles goed zitten.
Maar we gaan nog drukke tijden tegemoet. Maar we weten waarvoor we het doen eh 🙂
En nu eerst: rust roest!
Halloween
Tssssk… De zjeugd van zjeden.
Gaat de deurbel. Staan daar drie kinderkes waarvan ik niet eens kan zien hoe oud ze zijn, omdat ze griezelmaskers ophebben. Ah juist ja, Halloween, die onnozele overgewaaide gewoonte.
Ik doe dus open, en roepen ze op de meest onenthousiaste manier “Halloweeeeeen”.
We blijven vriendelijk, en dus ik zeg: “Haha, Halloween. Jullie willen snoepjes zeker?”
“Ja, of geld, maakt niet uit.”
Ah ok. Juist ja.
Tssssk.
Revolución!
Moh! Welk lijk komt er hier nu uit de kast gevallen??
Ik ben – zoals elk jaar – bezig met de uitnodiging voor het sinterklaasfeest hier op het werk. De sint heeft mij dat gevraagd, dus ik ben braaf en ik doe dat, want ik hou niet van de roe.
Ik bewerk het Word-document dat elk jaar gebruikt wordt, ik maak daar braaf een PDF van, en plots valt mijn oog op de properties van die PDF. Dat daar iets vreemds mee aan de hand is.
Ik denk even: virus in mijn Acrobat? En dan denk ik: of zou het in het Word-document zitten?
Word-document terug open, drie kwartier zoeken waar in die **** Office 2007 de document properties zitten, en… ja hoor…
Het zat in het Word-document. Een revolutionaire boodschap, die verdacht veel weg heeft van een virus. Een Word-macro-virus, zoals tinternet mij bevestigt.
Nu moet u weten dat al jà à ren hetzelfde document gebruikt en bewerkt wordt. Een document dat ik overgenomen heb van mijn voorganger. Die dus ooit met een virus gezeten heeft, blijkbaar (hetgeen eerlijk gezegd niet straf verwonderlijk is).
Wie weet hoe lang we die revolutionaire boodschap al naar de brave kienekes aan het verspreiden zijn 🙂
Details
Een krant moet informeren. Zo hoort het. De mensen willen goed geïnformeerd zijn. Dus je kan de mensen niet genoeg informeren, denken ze bij De Standaard. Laten we vooral veel details geven!
In Brussel zijn vannacht zeven auto’s uitgebrand. Uiteraard brandt u van nieuwsgierigheid om te weten welke auto’s dat waren.
Het ging om een Citroën Berlingo, een Renault Megane, een Alfa Romeo, een Toyota RAV, een Honda Civic een Volvo V50 en een Mercedes A. Twee ruiten van een nabijgelegen gebouw waren door de hitte ook gebarsten.
Dankuwel voor deze informatie. Helaas echter… alles kan beter. Want ik ben ook nieuwsgierig naar de kleur van de uitgebrande wagens. Voor én na de brand. En naar de opties. En het bouwjaar. Of de gebruikte brandstof. En ik wil eigenlijk ook wel weten of er airbags spontaan zijn afgegaan door de hitte. En of er papieren in die wagens lagen. Of kinderzitjes. En of de brandblusser nog niet vervallen was. En die gebarsten ruiten, was dat enkel of dubbel glas? Hittebestendig?
De heren journalisten timmeren ijverig aan de weg van de alwetendheid, maar er is nog werk aan de winkel!
Fotografisch gezaag
Mag ik even zagen? Mag ik eens een heel egocentrisch artikel schrijven?
Vandaag twee jaar geleden ben ik naar Duitsland gereden, om daar een fototoestel te kopen. Twee jaar geleden heb ik mijn D80, mijn eerste spiegelreflexcamera gekocht, om een stapje hoger te gaan in mijn fotografische hobby.
Op 2 jaar tijd is er veel gebeurd. Ik heb mijn D80 nog steeds, maar ik ga er op een totaal andere manier mee om dan toen. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik gegroeid ben in mijn fotografie. Ik heb me veel begrippen van de fotografie eigen gemaakt, ik heb er een vrij succesvolle reeks over geschreven, ik ken mijn toestel van binnen en van buiten, en ik hanteer het op een andere manier. Ook mijn uitrusting is ondertussen respectabel gegroeid.
Ik weet ook dat mijn foto’s geapprecieerd worden. Vrienden en familie appreciëren het als ik foto’s neem van hun kindjes en die achteraf bezorg, of als ik fotoverslaggever op een feestje ben. Mijn familie is dol op de honderden foto’s van Kobe die ik al getrokken heb, en tonen ze trots aan collega’s en vrienden, die er ook complimentjes op geven. Ik wéét dus dat ik er iéts van kan, en dat ik geslaagde foto’s kan trekken.
Ook mijn schrijfsels over fotografie op mijn blog worden door een schare fans trouw gevolgd. Ik heb enige autoriteit op foto-uitleg-gebied verworven, en ik heb er recent een invitation-only fotoshoot op zitten.
En toch. Voortdurend knaagt de twijfel. Ik kijk rond op andere amateurblogs en ik denk: “man ik ben toch een foefelaarke”. Ik beheers mijn toestel zeer goed, en ik ben ongelofelijk handig met Photoshop, maar ik heb het gevoel dat ik mijn composities, mijn kadrering niet beheers. Dat mijn foto’s ordinaire foto’s zijn die technisch vrij goed in elkaar zitten.
Een gebrek aan feedback maakt het er niet gemakkelijker op. Ik steek werk in een fotoshoot, ik publiceer de foto’s op een webpagina, stuur de webpagina door naar een hele reeks betrokken mensen, en ik krijg… nul reactie. Geen dank je, geen “knappe foto’s”, maar ook geen “trekt op geen zak”. Gewoon geen reactie. Behoorlijk frustrerend, hoor.
Of mijn rubriek ‘Foto op zaterdag’. Twee jaar nu krijgen jullie elke zaterdag een foto voorgeschoteld – 102 zijn er nu gepasseerd. Ik krijg daar soms reacties op, maar die zijn meestal inhoudelijk, zelden tot nooit gaan die over de foto zelf.
Ik wéét dus gewoon niet wat de wereld van mijn foto’s vindt. Ik wéét niet voor wat of voor wie ik het doe. Ik wéét niet of er iemand wakker van zou liggen als ik plots op zaterdag geen foto’s meer zou publiceren.
Ik wil soms wat meer uittrekken om mijn fototoestel te nemen en rond te fietsen, op zoek naar plaatjes. Maar de motivering om die tijd vrij te maken, is er niet altijd.
Mag ik u daarom, lieve lezer, vragen om uit uw schulp te komen, en het reactieformulier voor een keer hyperactief te gebruiken? Mag ik heel egoïstisch vragen om mij feedback te geven? Geef gewoon héél eerlijk uw mening. Bekijk mijn foto’s en zeg eerlijk ‘rommel’, ‘gewoontjes’, ‘kunst’, ‘grappig’, of weet ik veel wat u wil zeggen over mijn foto’s. Maar zeg het gewoon, dan weet ik het tenminste. Dan weet ik waarin ik tijd en geld investeer. Dan weet ik waarvoor ik het doe.
Dank u zeer vriendelijk daarvoor. En eveneens dank om naar mijn gezaag te luisteren.
Rollercoaster
Ik heb de laatste dagen zo een beetje het gevoel op een rollercoaster te zitten. Je weet wel: met hele hoge ups, met hele lage downs, en vooral: dat alles aan een razende snelheid.
Vorige maandag schreef ik mysterieus dat ik met volle plezier het abonnement op een RSS-feed opgezegd had. Dat abonnement was van een immo-feed, waar ik dagelijks allerlei huizen en krotten op binnen kreeg. Een feed die me al lang uit mijn oren kwam, maar die ik weigerde op te zeggen zo lang we op zoek waren naar een huis.
Het feit dat ik die feed vorige week opgezegd heb, luidt dus het fantastische nieuws in dat we een huisje gekocht hebben. Hieperdepiep, hoera! Na drie jaar zoeken – eerst in Leuven, daarna in Dendermonde – zijn we vorig weekend eindelijk op ons betaalbare droomhuis gestoten. Vrijdagmiddag gebeld, ‘s namiddags bekeken, ‘s avonds een bod gedaan, op zondag nog eens gaan kijken, en het aanvaarde bod getekend! Woesj!
Gisterenmiddag dan hebben we allen samen de compromis getekend. Dat wil zeggen dat we in januari of februari verhuizen!
En nu willen jullie alles tegelijk weten! Waar? Groot? Klein? Op te knappen? Instapklaar? Met tuin? Met garage?
Het is een halfopen bebouwing, bouwjaar 1986. Het huis ligt op 2 straten van ons huidige stekje, en de ligging kan dus niet perfecter voor ons: Dendermonde, deelgemeente Sint-Gillis, vlak bij het station. En bovendien op 1 minuut wandelen van Kobes onthaalmama.
Er is een hele mooie tuin, en op 50 meter van de tuin een zeer grote garage. Om privacy-redenen krijgen jullie er helaas geen fotootje bij, maar er volgen nog wel fotootjes van het interieur eens we bezig zijn.
Voor we er in trekken gaan de huidige eigenaar en wij nog even stevig doorwerken. Op zich was er niets mis met het huis, maar een recent ontdekt waterlek zorgt er voor dat er een aantal zaken mogen aangepakt worden, en als we dan toch bezig zijn gaan we het grondig doen: nieuwe vloer, nieuwe verwarming, nieuwe keuken.
Er is misschien nog maar een week verstreken sinds het ‘vinden’ van het huis, maar er is al ongelofelijk veel (denk)werk verzet; de ideeën krijgen vorm en de planning staat ongeveer op poten. U kan vermoeden dat het een drukke week geweest is.
Maar. Zoals jullie wel door hadden is het huizenverhaal de ‘up’ in onze rollercoaster. De ‘down’ is dat Eveline het bekijken van het huis, het bieden en het tekenen van de compromis op pure wilskracht en adrenaline gedaan heeft. Want ze is sinds anderhalve week ziek thuis, en is vandaag opgenomen in het ziekenhuis om te recupereren van… hersenvliesontsteking.
‘Hersenvliesontsteking’. Het klinkt heel vies, het is ook heel vies, maar in dit geval klinkt het erger dan het is. Eveline heeft de minst erge vorm (viraal), die niet dodelijk is, en geen blijvende gevolgen heeft. Het is ook niet besmettelijk, dus voor Kobe, voor mij of voor bezoekers is er geen probleem. Wat wil dat allemaal zeggen voor Eveline? Tot nu toe loeiende hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, vermoeidheid. En nu op het gemak rusten en uitzieken. Eveline blijft in het ziekenhuis tot ze aan de beterhand is (normaal gezien ergens midden deze week). Ondertussen worden er nog allerlei bijkomende onderzoeken uitgevoerd, om haar toestand op te volgen. Ze is in het ziekenhuis gewoon het best af – daar kan ze optimaal uitrusten en herstellen.
En ondertussen hebben wij – Kobe en ik, de mannen – het huis voor ons alleen. Het doet heel gek, zo alleen thuis, en Kobe voelt ook dat er iets niet helemaal in de haak is.
Maar we redden ons wel. Alles okee met ons. En de ergste drukte is achter de rug, hebben we de indruk. Nu is het kwestie van de dingen gewoon op hun plooi te laten komen. En dan reikhalzend en plannend uit te kijken naar ons nieuwe huisje.
In tussentijd vergeeft u mij ongetwijfeld enige blogstilte. U hoort nog van ons.
Klokskestijd
Vergeet uw kodak nie just te zetten!
Broodnodig
Nog één foto van de Canon-fotoshoot van vorige week. Daar werd de innerlijke mens ook gesoigneerd, met een keur aan broodjens.
Stickerupdate
Aan de heer in de grijze Opel Astra die vanochtend in de file op de Brusselse ring een hele tijd achter mij reed:
U lachte op hetzelfde moment als ik lachte. U zat ritmisch te schudden met uw hoofd op hetzelfde moment en hetzelfde ritme als ik. U zat aandachtig te luisteren naar uw radio op hetzelfde moment als ik.
U zat duidelijk naar dezelfde zender te luisteren, dus. Wordt het dan geen tijd om uw Donna-sticker op uw achterruit te vervangen door een Studio Brussel-sticker? 🙂
Gejuich
Ik heb zonet één van mijn vele RSS-abonnementen in mijn feedreader geschrapt. Uitgeschreven. Opgezegd. Schluss gedaan. Ik moet het niet meer zien. Weg met die berichten!
En weet je wat? Het voelde ongelofelijk goed aan om op die delete-knop te drukken. Een bevrijdend gevoel!
Hoera!
(voor het geval ge het u afvraagt: meer uitleg volgt wel hoor…)
Giv’me a kizz
(modellen: Imm Model Management)
Nog een fotootje van Istvám, vanop de Canon bloggers handson van afgelopen donderdag. Mijn foto’s zijn ondertussen verwerkt, en dat heeft een oogst van een 13-tal foto’s opgeleverd. De volledige set vind je op Flickr.
Het was geen makkelijke fotoshoot aangezien ik Canon-toestellen absoluut niet ken, en ik achteraf aan de slag moest met JPG-bestanden in plaats van RAW-bestanden. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik met mijn Nikon ook wel enkele fotootjes getrokken heb.
Op zich wel geestig om met professionele modellen te werken, aan wie je niets moet vragen. Ze kijken gewoon professioneel, en bij elke klik veranderen ze van blik of van houding. Nice. Misschien een idee voor een volgende ‘gewone’ BlogMeet in het Leuvense: met een troepje amateurfotografen samen een model huren. En dan maar schieten…
