Academiejaar

NewbieElke dag doorkruis ik Leuven fietsgewijs op weg van mijn werk naar het station. En een mens ziet al eens wat op zo’n tocht.

De laatste dagen zie ik elke dag meer en meer studenten in Leuven opduiken, dikwijls vergezeld van hun ouders. Studenten met de meubels voor hun kot. Studenten die nog wat laatste inkopen komen doen voor het nieuwe jaar. De studentenpromotie-laptops die we op het werk verkopen vliegen als zoete broodjes de deur uit. Studenten die na een lange zomer voor het eerst terug afspreken met hun studiegenoten. Studenten die hun toekomstige studiestad komen verkennen. De broodjeszaken maken zich op voor de nieuwe drukte. De cafés zetten de stoelen op hun terras een laatste maal recht.

“Het is weer druk in Leuven, studenten lopen over straat,” zingt Noordkaap. De relatieve drukte van deze week is slechts een voorbode van de grote drukte van volgende week. Maandag opent het nieuwe academiejaar aan onze universiteit. Dan stromen opnieuw 30.000 studenten Leuven binnen, en herneemt Leuven zijn academische rol.

Het zal de eerste start zijn op 10 jaar tijd waarbij ik zelf niet in Leuven ben. De eerste start in 7 jaar waarbij ik zelf geen infosessies geef voor de eerstejaarsstudenten, de newbies.

Ik hoop op dat moment niet voor een vol auditorium te staan, maar voor een wiegje, met onze hoogstpersoonlijke newbie. Eén kleine mens, die recht heeft op onze volledige en onverdeelde aandacht.

En aandacht zal hij krijgen, onze kleine mens. We gaan nu al slapen met onze kleine Biebel, en we staan ermee op. De bezoekcijfers op deze blog en die van Biebel liggen hoger dan ooit. Er gaat geen dag voorbij, of ik krijg twintig keer de vraag of er nog geen nieuws is en hoe het nog met ons gaat. Dankjewel om zo mee te leven met ons gezin, jullie en ons geduld wordt weldra beloond!

Het gaat een goed academiejaar worden, ik voel het.

Maagpijn

Geweldig om thuis te komen als je hoogzwangere vrouw bij wijze van verrassing lekkere zandkoekjes heeft gebakken, en op de koop toe nog eens een lekkere maaltijd bereid heeft.

Minder geweldig om te gaan slapen met een veel te zware maag.

Too much cookies.

Dom.

De vorsten van Florence

De vorsten van FlorenceIk ben een mens van vele hobby’s. Wat zijn voor- en zijn nadelen heeft. Het voordeel is duidelijk: vele hobby’s brengen een gevarieerd leven. Het nadeel: ik kan niet altijd met al mijn interesses even fel bezig zijn. Nu is het weer dit, dan weer dat, en zo kom ik soms maanden niet aan het ene toe, en dan weer maanden niet aan het andere toe.

Maar goed, ik ben bezig met een andere hobby van mij: rond de pot draaien. Spellen, daar ging ik het vandaag met u over hebben. En dan niet het werkwoord, maar het zelfstandig naamwoord. Spellen. Zoals in gezelschapsspelletjes.

Ik ben een groot liefhebber van het betere bord- en kaartspel, en mijn collectie mag gezien worden. Toen ik anderhalf jaar geleden deze weblog opzette, was het mijn verwachting om af en toe iets over een gezelschapsspel te schrijven, maar kijk het is er tot nu toe nog niet echt van gekomen. Een spel spelen is nu eenmaal leuker dan erover schrijven.

Elke spelliefhebber weet dat de meeste en de beste spelideeën uit Duitsland komen, en enkel de populaire toppers halen een Nederlandse vertaling. Maar sommige klassespellen blijven jarenlang onvertaald, anderen halen het nooit in een andere taal. En dus heeft menig spelspeler Duits gerief in zijn kast staan.

Dat hoeft meestal geen probleem te zijn, want spelmateriaal is dikwijls meer van symbolen dan van tekst voorzien, en dus een vertaling van de handleiding volstaat, en daar hebben ze dan weer het internet voor uitgevonden (zie bv. Vlaams Spellenarchief).

Maar kijk, af en toe is er een spel waar het spelmateriaal veel tekst bevat. En waar een Duitse versie dus niet voor iedereen even ideaal is. En zo komt het dat ik tot op heden nooit in het bezit was gekomen van het uitstekende bordspel Die Fürsten von Florenz, hoewel ik er al jaren verlekkerd naar aan het kijken was, en de aanschaf van de Engelstalige versie aan het overwegen was.

Maar kijk, hoera! Ik had het spelgebeuren al een tijdje niet meer opgevolgd wegens andere gebeurtenissen, maar vandaag hadden Eveline en ik een lui dagje, en wilden we onze gedachten verzetten nadat we vanochtend te horen gekregen hebben dat onze Biebel voorlopig nog absoluut niet op komst is. Dus we hebben onszelf getrakteerd op een nieuw spelletje. Even bijgelezen op internet, en zo de blijde wetenschap opgedaan dat de Nederlandse vertaling van “De vorsten van Florence” eindelijk een feit is. We zijn sito-presto naar onze spellenwinkel gewaggeld om een exemplaar in te slaan, hebben ons geamuseerd met het uitdrukken van de stansramen, en hebben direct een potje gespeeld. En er een fijne namiddag aan overgehouden.

Een lang en uitweidend verhaal om gewoon te zeggen: speel meer spellen! En dat we ons geamuseerd hebben vandaag.

De laatste week

Babyhand14 september vandaag, één week voor 21 september, de uitgerekende geboortedatum van onze kleine Biebel.

Buiten wat sporadische verwijzingen hier en daar, viel er op deze blog niet zoveel te lezen over onze zwangerschap. Logisch, want onze kleine Biebel pent alles zelf neer op zijn eigen blog.

Maar met nog één week te gaan, kriebelt het toch om hier zelf even mijn ervaringen neer te pennen. Want het kriebelt al een tijdje. In de buik. Niet alleen in de dikke buik van Eveline, maar ook in de mijne. Zenuwkriebels.

Enkele weken geleden hadden we nooit gedacht dat we de uitgerekende datum effectief zouden halen. Er waren enkele duidelijke aankondigingssignalen van een nakende bevalling. En bovendien – dat weten we al maanden – is onze Biebel bepaald geen kleintje, en grote kindjes hebben nu eenmaal meer kans om rapper te komen dan de meer tengere tegenhangers.

Maar kijk, hier staan we op één week voor de datum, en onze Biebel zit goed waar hij zit. Geen haast, olijk verder groeien. Tegen de vier kilo zit hij/zij nu al, als we het echo-machien mogen geloven. En dat kan zo nog wel effe doorgaan.

Dus we wachten. En dat gaat het ene moment al beter dan het andere. Soms – vooral als Eveline het voor de zoveelste keer moeilijk heeft met een stekende pijn langs hier of daar – kan het niet rap genoeg gebeuren, en zitten we zenuwachtig te wachten op iets dat niet komt. En andere momenten geloven we dan weer met veel overtuiging dat ons kleintje zijn tijd gaat uitzitten, en dat we nog een weekje op het gemakje met ons tweetjes hebben. En dan vinden we dat niet erg.

In ieder geval: kleine Biebel, je bent welkom! Je papa en mama staan klaar om je met open armen te ontvangen, en er staan een boel vrienden rondom ons mee te supporteren. Jaag je vooral niet op, neem de tijd die je nodig hebt, of dat nu een dag, een week of nog twee weken is. We kijken uit naar je komst, en liefde brengt geduld op.

Stampend leven. Wonderlijk dichtbij.

Pendelaarswijsheid

Tjoeketjoek!“En? Hoe valt het pendelen mee?”

‘t Is een veelgehoorde vraag dezer dagen. Een niet onlogische vraag ook. We wonen ondertussen 3,5 maand in Dendermonde. 15 weken lang al heb ik mijn dagelijkse fietstocht van 10 minuten doorheen Heverlee ingeruild voor een klein uurtje treinen van Dendermonde naar Leuven en een kwartiertje vouwfietsen van Leuven naar Heverlee. En dat was een gok. Logisch dat de mensen na 100 dagen willen weten of het wat meevalt.

Ewel: ja. Onverhoopt goed, eigenlijk. Ik voel me al op en top pendelaar, en ik voel me er niet slecht bij.

In het begin is dat natuurlijk wat zoeken zo. Welke treinen neem ik best? Welke neem ik best niet? Waar ga ik zitten? Hoe doe ik dat met die vouwfiets? Waar zet ik die? Welke aansluitingen lopen vlotjes? Welke treinen vertrekken steevast te laat?

Dat was zoekwerk voor de eerste twee weken. Maar daarna heb je het wel beet hoor. Ondertussen heb ik mijn vast lijstje treinen die ik kan nemen, en mis ik zelden tot nooit nog een aansluiting. Op een uitzondering na. Zoals nu; op het eigenste ogenblik dat ik dit zit te schrijven, heb ik net een trein richting Brussel gemist. Maar da’s dan ook mijn eigen dikke vette schuld, ik had het telefoongesprek dat ik aan het voeren was maar wat vroeger moeten afbreken.

“En ‘s ochtends?” vragen de mensen vervolgens. “Is het vroege opstaan niet lastig?”

Eerlijk? Ja. Ja, da’s lastig. Maar het gaat. Ik ben langzaamaan mijn ritme aan het verleggen. Ik lig voorwaar meestal tegen middernacht in mijn nest, tegenwoordig. Maar het blijft lastig, om tegen 7 uur uit mijn bed te rollen. Maar hey, dat heb ik er wel voor over. Ik zie het als een training: binnenkort hebben we er een nieuwe wekker bij, die op de meest onmogelijke momenten zal aflopen.

En toegegeven, ik heb de laatste tijd al een paar keer serieus mogen lopen om ‘s ochtends mijn trein te halen. Vorige week heb ik tot twee keer toe mijn veters thuis niet dichtgeknoopt, omdat ik het anders niet meer ging halen. Maar kom, living on the edge is fun, nietwaar? 🙂

U hoort een al bij al zeer tevreden pendelaar, dus. Met dagelijks een uitgelezen krant. Mijn kop bulkt van de actualiteitskennis.

Pendelaarswijsheid.

Verhuis 2007/3

“Geen twee zonder drie”, zegt het schoon Vlaams spreekwoord.

En ja hoor, na verhuis 1 en verhuis 2 ben ik vandaag voor de derde keer op drie maand tijd verhuisd. Deze keer opnieuw een bureauverhuis – we hebben hier op het werk nog eens een paar dingetjes herschikt en bibi is drie bureaus verder beland.

Ach, niet getreurd hoor. Als je net een maand geleden een hele kuis- en wegsmijtoperatie hebt gehouden, dan valt een propere verhuis naar drie bureaus verder best wel mee – ik ben al helemaal geïnstalleerd zie.

Maar nu is het wel effe goed geweest 🙂

Regen

RegenLien, die net als wij vandaag haar tweede huwelijksverjaardag vierde, merkt terecht op dat het vandaag voor het derde jaar op rij regende op 20 augustus.

Onze datum lag al meer dan een jaar op voorhand vast, en we hebben drie jaar geleden ook op het weer gelet op 20 augustus. Ik ben het niet meer zeker, maar ik denk dat het toen ook regende.

Er zijn geen zomers meer. Als je mooi weer wil op je huwelijksdag, kan je beter in de winter trouwen. Toch nog één voordeel van de klimaatopwarming. 🙂

Maar enfin, we klagen niet hoor. Er zijn belangrijker dingen dan het weer op je huwelijksdag. We hebben het weer de pret niet laten bederven, twee jaar geleden niet, vorig jaar niet en vandaag ook niet. Neh.

Verfvlinder

Ik heb gisteren ettelijke uren gesleten in het kleinste kamertje. Neen, ik heb niets vreselijk verkeerds gegeten met een serieuze aanslag op mijn darmen als gevolg – ik heb ons benedentoilet eindelijk van een likje verf voorzien. Allee, de muren dan toch.

Dat was een klusje dat al sinds onze verhuis op het programma stond, en er nu eindelijk van gekomen is.

Alles liep goed, maar het werd al snel laat, en bijgevolg donker buiten. Aangezien het kleinste kamertje nogal klein is, stond het ruitje open, en om het donker te bestrijden brandde de lamp – een dodelijke combinatie voor de aantrek van allerlei vieze insecten.

En zo was ik net the finishing touch aan het aanbrengen, toen plots een nachtgevlinderte binnenfladderde, zich parmantig op een pasgeverfd en nat stuk muur neerzette, daarbij zo schrok van de verf die aan zijn lijf bleef kleven dat hij direct weer opvloog, en gek van verwarring begon rond te vliegen en overal tegenvloog. Met natte, gekleurde verf aan zijn lijf. Tegen het witte plafond.

Juist ja. Okee, okee, het is nu niet dat het beest gigantische olifantenpoten verf heeft achtergelaten op mijne plafond, maar er ontsnapte me toch wel een aaaaargh.

Al bij al viel de schade wel mee, maar een mens mag wel eens dramatisch doen, nietwaar?

Verhuis 2007/2 (bis)

Alle kasten gevuld, het netwerk aangesloten, de kabeltjes weggemoffeld, alle papieren gesorteerd, en een boel weggesmeten: mijn bureauverhuis zit er helemaal op.

Sinds deze week is dit mijn nieuwe werkstek:

Mijn bureau, een exclusieve inzage

Een verhuis met zeer sportieve effecten, want ik moet nog regelmatig in mijn vorig gebouw zijn, en dat zorgt nu voor de nodige stapkilometers per dag.

Wat positief is eh, begrijp me niet verkeerd 🙂

Verhuis 2007/2

Zie, de ene verhuis is nog maar net afgerond (onze verandering van woonplaats), en ik begin al aan de volgende, de tweede op twee maanden tijd.

Een werkverhuis deze keer. Neen, ik verander niet van werk, maar wel van bureau, ik ga een gebouw verder zitten. En dus ben ik begonnen met het leeghalen van mijn kasten en tafels, waar zich 7 jaar geschiedenis heeft opgestapeld.

Zo’n verhuis is altijd goed om ne keer goed weg te smijten (zeker als je naar een kleiner lokaal gaat), en zo neem ik ook nu afscheid van een aantal museumstukken die ik in de loop van die 7 jaar verzameld heb: mijn reuzegrote Adobe-doos, Apple-posters aan de muren, enkele heerlijke cartoons, mijn O’Reilly poster “Geschichte der Programmiersprachen”, een doos ontbijtgranen uit 2003, en deze schitterende reclame van Axion, die ik jullie niet wil onthouden:

Pas op!

Schitterend, altijd gevonden. En deze reclame heeft dus altijd aan mijn kast gehangen.

Van een aantal nostalgische zaken kan ik voorlopig nog geen afscheid nemen: mijn rode iMac, mijn Mac Color Classic, en een aantal kleine prulletjes.

Maar hup, nu voort verhuizen!

Living

Vlaamse feestdag vandaag. Zowel voor Eveline als voor mezelf betekent dat een dag vrijaf. Ideaal moment dus om nog eens naar onze Zweedse meubelvrienden te vroemen, om daar een paar allerlaatste spulletjes voor ons huisje en onze living op te pikken.

En ja hoor, onze living is “af” (in zoverre een living ooit af is natuurlijk): onze nieuwe zetels staan er, ons tapijt ligt er, het salontafeltje staat er, er liggen kussentjes in de zetel, ja er staat zelfs al een park klaar voor kleine Biebel.

Onze living

En we zijn in de wolken met onze nieuwe living. Voor sommigen misschien wat traditioneel en saai, maar dit is een living zoals wij er graag een hebben. En die zetels, die zitten goéd man, goéd!

Continue reading “Living”

Zondagse zaligheid

Zondagse zaligheid Een totaal nieuwe ervaring… Tuintafel, tuinstoelen, kussens voor de tuinstoelen, parasol, vers gazon, eenvoudige warme maaltijd, fruitsapje, lieftallige echtgenote, stralend zonnetje, ijsje, kwetterende vogels, draadloos laptopje, boekje, …

Soms heeft een mens niet meer nodig…

I know nothing, I’m from Barcelona

ManuelVrijdagnamiddag, ergens tussen Middelburg en Domburg. De GSM trilt. Privé-nummer. Eveline neemt op, want op dat moment zit ik nog achter het stuur.

(E = Eveline, K = Karel, T = telefoon)
(Van de naam van het radiostation en de frequentie in het onderstaande transscript ben ik niet meer zeker)

E. Met Eveline De Vos
T. Goeiemiddag, u spreekt met Radio Montana. Proficiat, u hebt het juiste antwoord op onze prijsvraag gegeven.
E. Pardon, kunt u nogmaals herhalen, de verbinding is nogal slecht.
T. U heeft het juiste antwoord op onze prijsvraag gegeven, u wint een citytrip!
E. Euhm, ik heb geen weet van een prijsvraag, maar mijn echtgenoot misschien wel.
T. U bent live op Radio Montana, mevrouw.
E. Ik ben live? Ogenblikje, ik geef even mijn echtgenoot door.
K. Hallo, met Karel Titeca.
T. Goeiemiddag meneer, u bent live op Radio Montana. U wint een citytrip naar Barcelona met het juiste antwoord op onze prijsvraag.
K. Een prijsvraag? Ik heb niet deelgenomen aan een prijsvraag hoor.
T. Ha, maar u kunt nog steeds deelnemen, u kunt een citytrip naar Barcelona winnen. De vraag is hoe groot de gemiddelde Chinees is, u had het juiste antwoord.
K. De gemiddelde Chinees? Ik ken geen gemiddelde Chinees, laat staan dat ik weet hoe groot hij is.
T. Ai, dat is dan jammer meneer. Toch bedankt voor het deelnemen bij Radio Montana, 103.4 FM.
K. Juist ja, goeiemiddag.

Bizar. Hoogst bizar. Een grap, of een fout telefoonnummer? Of de kans van ons leven?

Geen idee, wij waren op weg naar Domburg, dus het telefoontje heeft me nog geld gekost.

Who needs Barcelona when you have Domburg?