Category: Van het thuisfront

U weet onderhand dat ik mezelf deze week in zelfmedelijden aan het wentelen ben. Vanochtend nog deed ik mijn beklag dat ik geen smoel heb om op foto te zetten, en eerder deze week kon je lezen wat voor pechweek ik mezelf vorige week vond hebben.

Dat laatste artikeltje sloot ik af met volgende hoopvolle woorden:

Omdat ik toch zo te beklagen ben (hum hum) kunnen steunbetuigingen uitgebracht worden in de vorm van een stem op de bwards, door veel te linken naar mijn sites en zo titeca.net weer op de Google-kaart te zetten, door mij een groot pak chocolade cadeau te doen, of door mij gewoon een muschi-muschi te geven.

Wel, het mag misschien een hoopje hoopvol zelfbeklag zijn, maar Рpotverdikke Рhet waren profetische woorden! Wishful thinking w̩rkt echt!

Jawel, want ik vroeg u om op mij te stemmen bij de bwards, en zie wie daar opduikt in de eerste tussenstand: Webpalet. Bedankt voor uw stem, beste lezer, wie u ook bent.

Jawel, want ik vroeg u om veel te linken naar mijn sites, en – ja mijne frak – er zijn nog nooit zoveel links naar Webpalet gelegd als in de afgelopen dagen. Tientallen blogs hebben mijn bannertjes voor deredactie.be opgepikt.

Jawel, want ik vroeg u om mij een muschi-muschi te geven, en toen ik diezelfde avond thuiskwam heb ik een dikke muschi-muschi gekregen van onze Kobe.

En vooral: Jawel, want ik vroeg u om mij een groot pak chocolade cadeau te doen, en kijk, collega M. wandelde vandaag mijn bureau binnen met – speciaal voor mij – een pak chocolade. Dankjewel, M.! Het smaakt!!

De volgende keer dat ik zielig doe, wens ik mezelf een zotte Amerikaan die drie miljoen biedt voor mijn blog, een Nikon D300, een massagekuur door Lien Van de Kelder, en een jaarabonnement voor het Hof Van Cleve in Kruishoutem.

Ik kan al niet meer wachten tot het me nog eens tegenzit!

Good times!

Week 2 van 2008 is begonnen. Dat deze week en de 50 volgende betere weken mogen zijn dan de eerste!

Want ik heb een niet zo leuke week achter de rug. Het begon heel onschuldig met wat gebroken glazen op nieuwjaarsdag, maar de gebarsten voorruit die Eveline ‘s anderendaags ontdekte, was heel wat minder leuk. Een lokale voorruitenboer plaatst een nieuwe voor 320 euro, Carglass doet het voor 462 euro. Wie doet beter?

En dan begon heel het spel met mijn domeinnaam die nog maar eens verdwenen was, en waar ik nog altijd de wonden van lik. Op sommige plaatsen is titeca.net drie dagen lang uit de lucht geweest, net als onze e-mail-adressen. Dat is niet alleen heel ambetant en frustrerend, maar het heeft ook een aantal zeer onaangename gevolgen van korte tot lange termijn:

• De e-mails die tussen 2 en 4 januari verstuurd werden naar een titeca.net-adres zijn onherroepelijk verdwenen in het zwarte gat van het internet. Als je mij vorige week een mail gestuurd hebt, en je hebt nog geen antwoord gekregen, dan stuur je je mailtje best eens opnieuw.

Continue reading “Een niet zo geweldige eerste week”

Vanavond hebben Goya, Bruno, Dries, yab en mezelve weer gezellig samengezeten, officieel om de tweede editie van een Leuvense BlogMeet te bespreken, officieus om nog eens gezellig samen te zitten.

Het was rustig in de Cosmopol, tot plots een bende kleine kinderen met enkele begeleiders binnenstruinde om 20.30 u. Onze rust was verdwenen, en we waren eigenlijk lichtjes verontwaardigd over het feit dat zo’n troep kindjes zo laat nog op café mag gaan. Kwamen ze van een studiereis? Een schoolreis? We hadden het gissen naar hun bestemming.

Tot Goya snugger opmerkte dat enkele kinderen precies een skipak droegen. En dat ze dus misschien wel van skireis kwamen. Bijvoorbeeld met Intersoc.

Wel, beste drinkbroeders, het definitieve antwoord kwam toen ik op weg was naar spoor 6 om mijn trein te halen: spoor 4: speciale trein Intersoc, 19.30 u., aangekondigd met een vertraging van… 2.31 u.

Een mens zou voor minder op café gaan met de kindjes.

Als scherven écht geluk brengen, wordt het een fantastisch jaar!

Gisteren – op nieuwjaarsdag – is er ‘s middags een champagneglas gesneuveld in onze keuken, en ‘s avonds een glazen Pyrex-maatbeker.

Geen twee zonder drie, zegt het spreekwoord dan, dus was het wachten op de derde breuk. Even dacht ik dat ik het had toen ik gisterenavond een deur van een keukenkastje uit zijn scharnieren getrokken had, maar het moest blijkbaar opnieuw glasbreuk zijn.

De ‘drie’ werd vanochtend ontdekt door Eveline, nadat ze de serieus aangevroren auto netjes had vrijgekrabt: een barst over de hele breedte van de voorruit.

Jochei, een nieuwe vooruit. Hoera voor mijn portemonnee. 🙁

Enfin, we gaan maar hopen dat het ons véél geluk brengt zeker?

Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m’n ogen uit.
Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m’n ogen uit.
Ik kon het niet geloven, maar voor de vensterruit,
Viel zacht naar beneden, de eerste sneeuw.

Een spontane Jan De Wilde borrelt deze ochtend in mij op.

Vanavond op de trein: een man en zijn dierentuin.

In de zetel tegenover mij zat een jonge kerel, met op zijn schouder zijn rat, op zijn schoot zijn kat, en aan zijn voeten zijn hond. De rat snuffelde vrolijk in het rond, het jonge poesje was nieuwsgierig aan het rondkijken en -kruipen, en de hond lag gewoon braaf te wezen. De man had naast zich een kooi voor de kat en een doos voor de rat.

Het was een zicht. Vooral toen hij telefoon kreeg, en de rat ondertussen een aantal toevallige ontsnappingspogingen ondernam. Het was een zicht…

Ik was op weg van een babybezoekje (bij sinterklaasbaby Jonathan) naar huis, en ik had dus toevallig mijn fototoestel in mijn rugzak zitten. Ik had de man kunnen aanspreken en hem kunnen vragen of ik een foto van hem mocht trekken, of ik het koddig zicht mocht vereeuwigen.

Ik heb lang getwijfeld en overleg gepleegd met mezelf, maar ik heb het niet gedaan. Ik heb het gewoon laten passeren. Ik heb het lef niet om wildvreemden aan te spreken om ze te fotograferen, en stiekem trekken, dat wil ik al helemaal niet. Dus heb ik geen foto.

Dan denk ik aan fotografen zoals Herman Horsten, die daar allemaal geen problemen rond maken, en dat gewoon doen. Wat leuke foto’s oplevert.

Maar helaas, die zijn niet aan mij besteed.

Man, ik ben een wussie.

Vanochtend op weg naar mijn werk een USB-kaartlezertje gaan halen in den Aldi. Een leuk dingetje voor weinig geld, waardoor ik voortaan mijn fototoestel niet telkens hoef aan te sluiten op mijn computer om mijn foto’s binnen te trekken.

Ach man man man… Het blijft toch een gek ritueel hoor, de wekelijkse bestorming van den Aldi op woensdag om 9 uur. Bosjes mensen die naar binnen drommen om toch maar als eerste aan de buitenkansjes te zijn.

Het heeft iets.

Een baby vergroot de afstand tussen mens en computer.

Letterlijk dan.

Ik zit vandaag thuis te werken, en ik pas op onze kleine Kobe. En kleine Kobe had wat troost nodig, dus hij ligt nu zalig te slapen in de draagdoek. En zo werkt papa op een net iets grotere afstand van zijn computer. Met een baby tussen de tafel en mij.

Cute.

Dat ik soms absurde en onzinnige uitspraken kan doen, dat weet de aandachtige lezer en wie mij kent ondertussen wel. Meestal doe ik die uitspraken bewust. Maar ik doe ze blijkbaar ook onbewust. In mijn slaap bijvoorbeeld.

Ik ben een vaste slaper. Een zéér vaste slaper. Ik ben er ooit in geslaagd te blijven slapen op Evelines kot terwijl enkele werkmannen onder haar raam met een drilboor het voetpad aan het uitbreken waren. Eveline lag klaarwakker en gefrustreerd toe te kijken hoe ik verder snurkte.

Ik heb altijd gezegd dat een baby in huis geen problemen zou opleveren, dat mijn slaapcentrum mij het onderscheid zou doorseinen tussen een hulpkreet van mijn nageslacht en een drilboor, en dat ik dus wel wakker zou worden van het geschreeuw van mijn kind.

Dat ik van een noodkreet die door merg en been gaat, wakker zal worden, daar ben ik nog steeds van overtuigd. Maar onze kleine Kobe kan ‘s nachts soms ook heel stilletjes snikken en snotteren, mekkeren zoals we het noemen. En daar word ik – in tegenstelling tot Eveline – niet van wakker.

Deze nacht was het weer van dat. Onze kleine man was aan het mekkeren, de mama werd wakker, en wilde advies vragen aan de papa, die lustig doorsnurkte. Dus de mama maakt de papa wakker, maar een vaste slaper als ik ben, is daar heel wat voor nodig. De toestand waarin ze mij kreeg was dus niet ‘wakker’ maar ‘halfwakker’. En dus ook half-slapend.

Eveline stelde deze halfslapende Karel de vraag wat we best deden met onze Kobe, waarop ik naar haar zeggen iets Russisch gebrabbeld heb, om vervolgens weer in slaap te vallen. Nog enkele keren opnieuw probeerde mijn vrouw mij weer wakker te maken, om de vraag opnieuw te stellen. Blijkbaar heb ik toen telkens geantwoord “Stuur de peter naar de Colruyt om pampers”, om vervolgens mijn slaap verder te zetten.

U kan zich voorstellen dat dit frustrerend was voor de mama. En dat het heel bizar was voor de papa om met deze nonsens-uitspraken geconfronteerd te worden op het moment dat ik – even later – echt wakker was. De mama lichtjes boos omdat ze dacht dat papa met haar voeten speelde, de papa totaal verbouwereerd voor zijn plotselinge aanleg voor de Russische taal en zijn bizarre oplossingssuggesties.

Het onbewustzijn van de blogger. ‘t Is iets vies.

By the way: Bruno, kan jij eens wat pampers halen in de Colruyt? Dankjewel, merci.

Sinds vandaag zit ik niet meer met “Een vrijgezel die gaat pas slapen” in mijn hoofd, maar eerder met dit fijne nummer van Yevgueni.

(link naar het filmpje)

Zo herkenbaar, maat!

Da’s nu al de tweede avond op rij dat ik ‘s avonds laat thuiskom na een dagje kliniek, en dat ik in mijn hoofd het liedje “Een vrijgezel die gaat pas slapen” van Benny Neyman hoor. En ik ben nochtans géén fan.

Niet dat ik normaal niet op een huishouden kan letten, maar momenteel ligt alles wat overeind, het huishouden is status quo gebleven sinds de nacht van vrijdag op zaterdag. Er staat nog een afwas, er liggen kleren in het rond, en er staan heel veel spulletjes en cadeaus verspreid…

Jaja, deze jongen is een tijdje vrijgezel in huis. Alhoewel, een échte vrijgezel steekt niet direct een wasmachine met slaapkleedjes van zijn vrouw in als hij thuiskomt…

Maar een vrijgezel die gaat pas slapen
Als ‘ie alle sterren heeft gezien
Als ‘ie van z’n vrijheid heeft genoten
Als ‘ie zegt “‘t was fijn, bedankt, tot ziens”

Een kersverse papa die gaat pas slapen
Als ‘ie over zijn zoontje heeft geblogd.

Voila se, er staan wat extra fotootjes op Flickr, en Biebelweb is officieel omgedoopt in Kobeweb.

Meer foto’s en vanallesennogwa volgen echter nog. Maar alles op zijn tijd. Eerst slapen; ik ben hondsmoe.

Maar één ding wil ik nog kwijt: een kind op de wereld zetten, het is een waar wonder.

Onbeschrijfelijk.

Na lang wachten is eindelijk ons eerste kindje geboren, uiteindelijk 1 dag over tijd.

Kobe Titeca is de flinke eerste zoon van Eveline en ikzelve, en is vandaag om 11.14 u. geboren, na een lange en zware arbeid en bevalling. Voer voor statistici: 4,015 kilogram zwaar, 52,5 centimeter lang en een hoofdomtrek van 36,5 centimeter.

Het is zo een schat van een kind, en ik ben zo trots op Eveline!

Momenteel ben ik effe thuis om een paar praktische zaken te regelen, zometeen vertrek ik weer naar het ziekenhuis. Veel meer nieuws en foto’s volgen uiteraard later, hier en op Biebelweb, dat zal omgedoopt worden tot ‘Kobeweb‘. Eerst terug naar mijn vrouw en kind, en dan slapen… ik ben op sinds vrijdagochtend 6.45 u.

Doodmoe, maar overgelukkig, heet dat dan…