11 september 2001

Exact vijf jaar geleden zat ik achter mijn bureau. Te werken. Mijn collega was er die dag niet, dus de radio stond op.

Ik hoorde een extra nieuwsbericht om te melden dat een sportvliegtuigje een van de torens van het WTC in New York geraakt had.

Tien minuten later hoorde ik van het tweede vliegtuig, en toen wist iedereen dat er stront aan de knikker was. Wanneer even later het vliegtuig op het Pentagon volgde, was het hek helemaal van de dam.

Er heerste een speciaal sfeertje onder de collega’s. Er was een nogal onrustige bijeenkomst in de cafetaria. Iedereen was overtuigd dat W.O. III uitgebroken was.

Vijf jaar later blijkt dat we er eigenlijk niet zo heel ver naast zaten…

De jager

Een zaterdag zoals vandaag, zo zouden er meer moeten zijn in een weekend, zeg ik u!

We hebben een fijne, rustige dag achter de rug, met wat opruimen, wat eten klaarmaken, wat eten opeten (gourmet!), wat filmpje kijken, wat vanalles.

Maar bovenal zijn we vandaag de stad ingetrokken, op jacht. Er stonden namelijk enkele dingen op het nog-ne-keer-te-kopen-lijstje, en we hadden eigenlijk al een hele tijd cadeaubons liggen voor de Bilbo en de Fnac, die we eindelijk eens wilden opgebruiken.

De JagerOnze relatief goedkope jacht heeft ons een boek over fotografie, een boek over tekenen, wat tekenmateriaal voor Eveline, een nieuwe DVD en de laatste nieuwe Afrekening-CD opgeleverd, maar bovenal ‘De jager’, de debuutplaat van Eva De Roovere, in een vorig leven zangeres van Kadril.

Ik hou van mooie stemmen. En ik hou van mooie madammen. En van mooie liedjes.

Ewel, Eva is zo een mooie madam die mooie liedjes zingt met haar mooie stem. Na drie beluisteringen kan ik zeggen dat ik heel tevreden ben met mijn aankoop. Een fijne plaat, voorwaar, die verrassend vrolijk klinkt ondanks de relatief zware teksten.

Kopen, die schijf. Of downloaden, die handel!

Biep!

Een vertrouwd geluid biepte deze ochtend mijn oren in.

Mijn woonst hangt namelijk in de buurt van een school, en voorwaar – het geluid der Lichamelijke Opvoeding bereikte mij tijdens mijn ontbijt.

Want daar hoorde ik vanop de speelkoer af en toe een Biep! (mét hoofdletter!), gevolgd door snelle voetstappen, gevolgd door weer een Biep!. En het interval tussen de verschillende Biep!s werd kleiner en kleiner, tot enkel nog de snelste leerlingen de overkant van de speelkoer bereikten, en ten slotte zelfs zij het techno-ritme niet meer konden volgen.

Haaaa… de bieptest. Er zijn nog zekerheden in het leven.

(de auteur verontschuldigt zich voor het nostalgische gehalte van deze post)

Een ongrijpbare parel

DVD ParelvissersDie ochtend in mijn mailbox:

Beste Karel Titeca,

Vanaf 16 september kan u in [een Vlaamse krant] sparen voor De Parelvissers op dvd. De dvd-box bevat de 6 afleveringen, de volledige soundtrack en vele extra’s.

U kan de dvd-box ook winnen. Herinnert u zich nog hoe en waarom Jan De Ridder verdween? En wie iets te verbergen had? Speel dan het Parelvissers-spel en maak kans op de dvd-box van De Parelvissers.

Fijn zo. Mijn aandacht is getrokken. Ik ben namelijk zeer geïnteresseerd in De Parelvissers. Waarom? Omdat ik indertijd de hype volledig gemist heb. Ik heb het feuilleton niet gezien. Wegens geen tv (hoera!). Maar ik ben op zich wel geïnteresseerd.

Het nog niet gezien hebben en wel geïnteresseerd zijn vind ik dus op zich een goede motivatie om deze DVD-box graag te winnen. Maar helaas. Ik mag niet meedoen. Want neen, ik herinner mij niet hoe en waarom Jan De Ridder verdween. Ik weet zelfs niet eens wie Jan De Ridder is.

Neen, deze wedstrijd is alleen voor het clubje mensen dat het feuilleton al gezien heeft. En ik heb geen lidkaart.

Snif. 😥

U overdrijft, meneer!

Dirk DebeysDe halve Vlaamse blogosfeer loopt wild van het reclamespotje voor de 0110–concerten, dat recentelijk de internet-ether ingestuurd werd.

In de hoofdrol Tom Van Dyck en Jeroen Van Dyck. Tom neemt opnieuw zijn rol op als Dirk Debeys, bekend van de Humo liegt!-spotjes.

Ewel ee, ik vind het maar niks. Neh. Ik vind de scheldtirade van Debeys ferm overdreven, en allesbehalve grappig, net zoals alle Humo liegt!-spotjes.

Maar! Dat zal wel aan die saaie ik liggen, en iedere reden om reclame te maken voor 0110 is een goede reden, dus de jongens krijgen van mij toch een artikeltje. Als dat niet verdraagzaam is!

Google Image Labeler

Het zijn toch slimme jongens bij Google.

Hun laatste nieuwe uitvinding is een spelletje. Maar wel een spelletje dat hen vooruit helpt. Een win-win situatie dus.

Het heet Google Image Labeler, images.google.com/imagelabeler

Google biedt al sinds jaar en dag hun Image Search dienst aan, waarmee je op zoek kan gaan naar prentjes op het internet. Om te weten wàt er op die prentjes staat, en wat ze je dus moeten tonen wanneer je iets zoekt, zijn ze bij Google afhankelijk van de bestandsnamen van de afbeeldingen (het is zeer waarschijnlijk dat ananas.jpg een foto van een ananas toont), en van de context (de webpagina) waarin de afbeelding staat. Maar kijken naar de prentjes en de inhoud analyseren, dat kunnen zelfs de intelligente Google-computers nog niet.

Het is niet altijd even eenvoudig om trefwoorden te verzinnen voor sommige prentjesEn daarvoor roepen ze nu de menselijke intelligentie van de surfers in. Als je surft naar de Image Labeler, kan je meedoen aan het spelletje. Je neemt het op tegen één willekeurige surfer, elders op internet. Gedurende 90 seconden krijg je willekeurige prentjes voorgeschoteld, en daar mag je dan trefwoorden, tags op plakken (al is dat niet altijd even evident). Hebben jij en je spelpartner een gemeenschappelijk trefwoord genoemd, dan krijg je 100 punten en ga je door naar de volgende afbeelding.

Je hebt anderhalve minuut spelplezier gehad, en Google heeft trefwoorden gekregen, die gecontroleerd zijn op accuraatheid, waarmee ze hun zoekmachine kunnen verbeteren. Iedereen gelukkig! Van win-win gesproken!

Slimme jongens bij Google.

Ieks! Een muis!

Een vieze muisVandaag is het Leuven Kermis, want het is de eerste maandag van september, en de lokale traditie wil dat het in Leuven dan tijd is voor jaarmarkt, beestenmarkt, kermis en veel volk op straat.

Ik ben vandaag het volk met mijn eigen ogen gaan bekijken, want mijn werkgever is zo vriendelijk om jaarlijks van Leuven Kermis een verlofdag te maken, en ik moest voor een paar dingen nog in’tstad zijn.

En volk heb ik gezien, wees maar zeker! Man man, een opleiding als slangenmens had mij vandaag goed kunnen dienen, om tussen de gezellig rondhossende meute te kronkelen.

In de menigte zag ik plots een muis. Een bekende nog wel. Kindervriend Mickey Mouse liep er rond. U weet wel, zo van die levensgrote pluchen knuffels, zoals er in Disneyland 101 rondlopen (zoals de Dalmatiërs).

En de muis blijft maar lachen naar de kindjes, want het is zijn lot: de gulle lach staat in zijn masker gegrift.

Groot was mijn schrik dan ook toen ik Mickeyman even later zijn masker zag afzetten om hoogdringend een sigaret op te steken. Iew, het was écht geen zicht.

Weg gulle lach. Weg betovering. Poef!

Hatelijk

Grrrr… Een Mac, soms zou je ze al even hard uit het venster willen gooien als de PC’s die draaien onder het Vensters-besturingssysteem.

Okee, het Mac-besturingssysteem mag dan zeer intuïtief, netjes, krachtig en gebruiksvriendelijk zijn, maar wanneer je na een kopieeroperatie van een uur dit voorhebt, dan word je wel effe pissig.

The operation cannot be completed bacause the item

Watgeburt? Een kopieeroperatie van ettelijke duizenden items is vol goede moed gestart, en had zijn tijd nodig. Na een uurtje lekker kopiëren ontmoet mister Mac een bestandje dat hij niet direct kan kopiëren, dus het vriendelijke systeem geeft een foutmelding, en geeft er vervolgens de brui aan. Genoeg gewerkt voor vandaag! Boem, petat!

Gevolg? Een deel van de bestanden is gekopieerd, een deel niet. Welke bestanden wel gekopieerd zijn en welke niet? U heeft er het raden naar. Trek uw plan ermee, gebruiksvriendelijkheid heeft zijn grenzen, meneer.

Grmbl. In plaats van ijverig voort te werken, en achteraf een overzichtje te geven van bestanden die mislukt zijn. Onnozelaar! Ik zal u eens leren intuïtief zijn. Pak aan!

Hup hup hup

1 september, 8 uur.

Op een normale schooldag krioelt het hier voor de poorten van ons appartement van de krijsende schoolkinderen, toeterende auto’s, rondvliegende fietsers, en allerlei andere creaturen die de zeer dichte nabijheid van een van de grootste scholen van Leuven en omstreken bijzonder prominent maken.

Maar niets van dat, de laatste tijd. Neen, meneer, ‘t is vakantie! De rust, weet u wel?

Veilig naar de school, met de octopus!Alhoewel… hola, hola wacht ‘ns? ‘t Is 1 september! September! In mijne tijd wilde dat zeggen: “Terug naar school”. Gedaan vakantie! Boem petat!

Ik trek nog even naar mijn balkon om de marcherende troepen te aanschouwen, maar… de complete vakantierust schijnt toe te slaan in Heverlee. De flashy nieuwe octopuspalen aan de school staan er verlaten bij. Allee! Hup hup hup! De school gaat beginnen!

Ze zullen het vergeten zijn, zeker?
Als ge ook niet alles zelf doet ee…

To bol or not to bol

Een willekeurig atoomOp mijn werk is er “De Vriendenkring”. Vreselijke naam – i know – maar het achterliggende idee is wel leuk: uitstapjes en initiatieven om tijdens de weekends en ‘s avonds fijne dingen te doen met de collega’s en de gepensioneerden, en zo de banden aanhalen. Jaaaa, het mag misschien ouderwets klinken, maar dan ben ik maar ouderwets. Neh.

We proberen een keer per jaar een Belgische stad met een bezoekje te vereren, en voor onze najaarsactiviteit in oktober wordt dat onze hoofdstad, Brussel. Directe aanleiding voor het bezoek is het Atomium, dat we nu wel eens in zijn herstelde glorie willen aanschouwen. Ik zou graag een plaatje van het monument bij dit artikel zetten, maar dat mag helaas niet, wegens auteursrechtelijk beschermd. Too bad. Dan maar een willekeurig atoom. Ta-daah.

Nu – genoeg rond de pot gedraaid. Ik schrijf dit artikel namelijk met een missie. Ja, we zijn namelijk in dubio, wij organisatoren van de Brussel-uitstap. Want dat Atomium mag dan misschien wel ons nationaal monument zijn, en het mag dan misschien wel blinken lijk hel, en er is misschien veel moeite aan gedaan, maar wij horen zo ook wel eens van die rampverhalen. Over wachtrijen van een uur. Over ontgoochelingen binnen. Over lange, donkere, angstaanjagende trappen. En over een belabberd restaurant.

We zouden graag het bouwwerk bezoeken, en een hapje gaan eten in de bovenste bol. Voor de ervaring. Om te kunnen zeggen dat we in het hoogste restaurant van Brussel gegeten hebben. Maar is het zijn geld wel waard? Kloppen de rampverhalen?

Als u eigen ervaringen of tips heeft om ons dit bezoekje aan of af te raden, dan hoor ik het graag. Mijn collega’s en gepensioneerden zullen u dankbaar zijn!

Rekker trekker

Gisteren was het nog eens feest. Een houten feest. Want waar wij vorige week onze eerste en dus katoenen huwelijksverjaardag vierden, zitten twee bevriende koppels al vier jaartjes verder, en mochten we gisteren met z’n allen ‘5+5’, ofwel hun beider houten huwelijksverjaardag vieren.

Rekker TrekkerHet is een heel gezellige namiddag geworden met een rijkelijk Breughelbuffet, een al even rijkelijk dessertenbuffet, volksdans, gezelschapsspelletjes en… oude volksspelen. Jaja, de klassiekers zoals sjoelbakken, de klimbak en petanque, maar ook minder bekende spelen als het dopspel en – de revelatie van de namiddag – rekker trekker, een soort sjoelbak waar je met tweeën mee speelt, tegen elkaar.
Je staat elk aan een kant van de bak, met vijf schijven om te beginnen. Aan elke kant is een rekker gespannen, en in het midden is een tussenschot, met een kleine doorgang.
Bedoeling? Zo snel mogelijk al je schijven naar de overkant schieten, dus ook de schijven die je ontvangt van je tegenstander. Een harde race die steeds op 10-0 eindigt, maar waar we ons gisteren geweldig mee geamuseerd hebben.

Meer over rekker-trekker vind je op the almighty internet, net zoals een overzicht van allerlei andere volkspelen.

In ieder geval nog ‘ns een dikke proficiat en een grote merci aan Sief en Bert, en Lieve en Pascal, de houten feestvarkens van dienst!

(Cel)Bel gratis

“GRATIS MP3-spelers”, “GRATIS belminuten”, “KLIK en WIN fabuleuze prijzen”, …

Schreeuwerige leuzes, banners en pop-ups. U kent ze wel. En u denkt: “Wie trapt daar nu in? Ik niet!”

En toch. Ze werken. Anders zouden ze niet bestaan. Mensen willen winnaars zijn. Mensen willen dingen gratis krijgen. Mensen willen het gevoel krijgen dat ze een zaakje gedaan hebben. En daar spelen de reclame-jongens en de spammers handig op in.

En dat zomaar gratis!Een tijdlang drukte supermarkt Delhaize wekelijks een bonnetje af in de kranten met “het gratis product van de week”. Een gratis productje, meestal vrij nieuw, dat normaal ongeveer een euro kostte. Gratis, zonder aankoopverplichting. En het werkte – voor Delhaize dan toch. De bonnetjes werden massaal uitgeknipt, de gratis producten vlogen de deur uit. En de Delhaize-supermarkten kregen heel wat volk over de vloer dat meer kocht dan alleen het gratis product. Maar voor de producenten – die de producten moesten betalen – waren de gratis bonnetjes niet langer houdbaar. Mensen namen de producten immers mee naar huis, of ze er nu in geïnteresseerd waren of niet. Ahja, ‘t is toch gratis! En veel dure producten belandden dus gewoon in de vuilbak.

“Gratis” werkt dus. Er is zelfs een website – Gratiz.be – helemaal gewijd aan gratis aanbiedingen, en hoe ze te pakken krijgen. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee (ook ik pik al graag eens een aanbiedinkje mee), maar de keerzijde van de medaille is dat mensen in hun hebzucht vergeten rekening te houden met hun privacy en internetveiligheid. En alle gevraagde gegevens zomaar invullen, als ze hun gratis aanbieding maar krijgen. En dat is gevaarlijk.

Dat is exact wat Safer Internet probeert duidelijk te maken met hun jongste stunt.

Continue reading “(Cel)Bel gratis”

De blauwe ballen machine

Rustig op de weblog momenteel. Geen nieuws is goed nieuws, zeggen ze dan.

Tijd voor eentje uit de oude doos: de blue ball machine. Neen, het is geen wreedaardig foltertuig om verkrachters mee te straffen, maar gewoon een gigantische fabriek waar ze… blauwe balletjes maken.

The Blue Ball Machine
The blue ball machine

Er bestaan talloze varianten van op het wereldwijde web. Het principe om zo’n afbeelding te maken is immers eenvoudiger dan je op het eerste zicht zou denken: de afbeelding is samengesteld uit een aantal tegels (die door verschillende mensen kunnen gemaakt zijn), en er moet gewoon afgesproken worden dat de grootte, de plaatsen waar het balletje de tegel binnen en buitenkomt, en het tijdstip hetzelfde zijn, en dan kan er naar hartelust gecombineerd worden. Zie hier en hier. Let op, geluid.

En nu maar staren en staren en staren en staren en…