Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Vanochtend stond in de cafetaria op mijn werk een mandje met daarin speculoosjes en chocolatten mannekes. Met witte baard en mijter en zo. Alleen de mandarijntjes ontbraken.
Ofwel heeft de sint zich wat van seizoen vergist, ofwel was er een leveringsprobleem met de eieren, ofwel heeft de paashaas dit jaar een rode mijter en een staf.
Eveline tekende het drie jaar geleden al zeer treffend:
© Eveline De Vos
Enfin… Chocolat is chocolat! Smakelijk!
Waaaah!
Wat een gewéldige laptopzak! I want one!
Nog meer laptopzakken, laptopskins en andere laptopkunst in dit artikel.
Joepie, joepie! Eveline en ik hebben deze week voor binnenkort een mini-vakantietje geboekt!
Het is van januari vorig jaar geleden dat we echt deftig weg geweest zijn, aangezien Eveline een moeilijke zwangerschap heeft gehad, en we sinds september een kleine baby in huis hebben. Maar nu die kleine baby niet zo heel klein meer is, gaan we over een paar weekjes nog eens een midweekje naar SunParks, aan het Rauwse Meer. Heel eenvoudig, niet spectaculair, maar we zijn vijf daagjes weg van huis!
Onze Kobe, een half jaar oud en al een uitgesproken politieke mening.
Vanochtend lichtte ik de bus. Naast de gebruikelijke facturen zaten er ook wat reclameblaadjes in de bus.
We geven onze Kobe af en toe eens een reclamefoldertje in zijn handen, want hij vindt dat heel leuk om mee te spelen. Maar normaal gezien blijft het bij een beetje wapperen met een folder, een beetje bladeren, of wat blaadjes plooien.
Vandaag zat er tussen de foldertjes een propagandakrantje van een Vlaamse belang-rijke partij. Zodra onze Kobe het krantje zag tussen de foldertjes, en de foto van een doorwinterde politicus van de partij opmerkte, greep hij in een colère naar het krantje, en begon het prompt in flarden te trekken. Hij was aan het briesen en aan het doen, terwijl hij de pagina’s maar bleef in stukken uiteen scheuren. En afpakken was geen optie, want dan werd hij alleen maar kwader; hij zou niet rusten voor het krantje helemaal in flarden uiteen lag.
En bij deze is dat het geval. Het krantje is tot puin verworden, en onze Kobe ligt vrolijk te tateren in zijn park.
‘t Zijn geniepige sloeberkes bij De Standaard!
Watte? Wel, eventjes terugspoelen: op 7 februari heb ik opgemerkt dat het regerings-aftelklokje van De Standaard naar 23 maart niet klopte, er zat een dag te veel in. Ondertussen is de deadline voor een nieuwe regering verschoven van 23 naar 20 maart, maar de fout bleef; op 1 maart stond er “Nog 20 dagen tot 20 maart”, terwijl het er op dat moment maar 19 meer waren.
In mijn artikel van toen schreef ik:
Ofwel vinden ze dat daar heel correct klinken, ofwel wordt het aftelklokje voortijdig stopgezet, ofwel geven ze hun fout ruiterlijk toe en corrigeren ze het aftellertje, ofwel komen ze op 22 maart voor voldongen feiten te staan, ofwel doen ze zo een heel geniepige, onaangekondigde aanpassing, waarbij het telklokje bv. de ene dag op 35 dagen staat, en de volgende dag op 33 dagen. Heel geniepig zo. Ik ben benieuwd.
En wat zien we nu?
In de krant van maandag, 10 maart:
En ‘s anderendaags, in de krant van dinsdag, 11 maart:
En verder geen woord uitleg.
Maar Ãk heb het lekker gezie-ien! Nèh nèh nèh nèè-èèh!
Ondertussen weet u uiteraard dat België in mei op het eurovisiesongfestival in Belgrado zal vertegenwoordigd worden door Ishtar, een Vlaamse folkgroep die met ‘O julissi na jalini’ zondag de preselecties op Eén wonnen.
Zondag zou ik gezegd hebben: “Bespaar uzelf de zoektocht naar een vertaling”. Want net zoals Urban Trad enkele jaren geleden (met Sanomi), gaat het hier om een liedje in een verzonnen taal. Geen vertaling dus.
Maar Man Bijt Hond zou Man Bijt Hond niet zijn als ze niet tóch op zoek gingen naar een vertaling. In de aflevering van gisteren ging de reportageploeg op zoek naar talen waarin de nonsenswoorden van Ishtar toch iets te betekenen hebben (zoals o.a. het Koerdisch), en met enig samensmijtwerk en vrije interpretatie, kwamen ze tot volgende – sublieme – vertaling voor ‘O julissi na jalini’:
Ik zit op de maan en vind het plezant
Zet de vettige kerstham
In de zoute pikante saus
Op de dag dat mijn zus wint
Tot mijn zus een paard is
zijn kinderen bang van mij op straat.
De onvruchtbare keeshond van Onze Lieve Vrouw
God heeft de krokodillen geschapen
Ik zit in de kerstboom
Duw de dikke man
Kom alstublieft zitten of rot op
Ach mijn arme volk ik zegen u!
Ik kom met hondsdolheid naar je toe!
Ik praat lief met mijn zus
Mijs zus moet een paard afslachten
De mooie Marusjina krijgt een pizza
En een enorme krokodil
De barbaar zit in de pikante saus
De barbaar zit op de schommel
Hij gooit het afval van zijn kasteel
Een edelman krijgt gemakkelijk een job
Turkske vrouwen luisteren niet goed
Mijn zus is een gierige hond© Man Bijt Hond
Toch fijn om te weten dat we een ijzersterk nummer naar Belgrado sturen 🙂
Voila se, ze Belgian zjury has a candidate.
We sturen Ishtar naar het Eurovisiesongfestival in Belgrado, zoals voorspeld.
Benieuwd wat ze er daar van gaan maken.
Spannende finale was het. Want The Paranoiacs waren ook ijzersterk. En ook Brahim was verrassend. En eigenlijk is die Sandrine ook wel een goei zangeres.
Alleen die pippo met zijn marcelleke trok op nikske.
En nu allemaal meezingen van O julissi na jalini!
Een rood-blauwe kraan met als opschrift ‘Hero Construct’.
Dat moét door niemand minder dan Superman zelve opgezet zijn.
Onderstaand deuntje krijgt al een tijdje nogal veel airplay op diverse radiostations. Best wel een fijn deuntje, maar ik had nog nooit de aan- of afkondiging ervan gehoord.
Niet nodig dacht ik, want ik was er rotsvast van overtuigd dat Keane terug was, wegens vlot popliedje met piano en een zeer Tom Chaplin-achtig stemgeluid.
Ik schrok me dan ook een halve notenbalk toen ik vernam dat het hier helemaal niet om Tom en den zijnen gaat, maar om het Californische popgroeppeke Mêlée.
Enfin ja, niet dat het daarom geen schoon deuntje meer is eh.
Het was een bijzonder bevreemdend zicht.
De dame was een vaste klant op de trein die ik ‘s ochtends neem. In haar vertrouwde station stapte ze op, in haar vaste, zwarte, outfit: zwarte jas, zwarte broek, zwarte laarzen, zwarte handschoenen, zwarte sjaal. Haar haar was zwart, en haar gezicht was volgens mij lichtjes bepoederd met wit, om het contrast met het zwarte te vergroten. Haar ogen en wenkbrauwen waren zwart afgelijnd. Ze trok langzaam haar zwarte handschoenen uit, en ontblootte zo haar vingers met zwarte nagels. De handschoenen verdwenen in de zwarte handtas, waar ze een zwarte balpen uithaalde. Even later verdween haar hand opnieuw in de handtas…
… en vervolgens haalde ze een kleurrijke Dag Allemaal boven, waar ze lustig in begon te bladeren om – aanbeland op de kinderpagina’s – vrolijk maar zeer geconcentreerd een of andere Samsonpuzzel te beginnen in te vullen.
Niets op tegen hoor. Hélemaal niets op tegen. Maar ‘t was een bevreemdend zicht. 🙂
Een du-uh-gevoel maakt zich deze week meermaals van mij meester. Er worden volle bak open deuren ingestampt. En ik heb goesting om erover te zagen. Ik ben namelijk in een zaagstemming.
Het begon met het videofilmpje van Yves Leterme. De man zet een filmpje op zijn website, dat overduidelijk door een professioneel bureau gemaakt is, waar de huiselijkheid zó fake is dat iemand onmogelijk kan denken dat zijn publiek zo dom zou zijn om dat niet te doorzien, en plots is er verontwaardiging in de media, bij de commentaarschrijvers en op de blogs dat Yves’ filmpje waarschijnlijk niet zelf opgenomen is! Oh! Betrapt! Stoute Yves!
Dan lees ik in de kranten dat Ishtar een behoorlijke kans maakt om ons land te mogen vertegenwoordigen in Belgrado, op het Eurovisiesongfestival. En dat sommige mensen er misschien niet zo dol op zullen zijn. Pardon, maar als je de magere halve finale van vorige week bekijkt, en de bijzonder overtuigende manier waarop Ishtar zowel voorronde als halve finale hebben gewonnen, dan lijkt me dat Ishtar bij voorbaat de finale van komende zondag gewonnen heeft. Daar heb ik geen diepgaande analyses voor nodig. En dat een mooi, sober volksliedje lang niet bij iedereen aan zal slaan, dat is ook een no-brainer.
En nu staat vandaag op ‘t interweb verontwaardiging te lezen over het feit dat Lien Van De Kelder gisteren op de pop-poll niet écht uit de kleren is gegaan. Allee nu! Allee gij! Serieus?? Dat had nu toch niemand kunnen denken, dat het maar een aandachtsstunt was? De sloebers.
Wat is het volgende? Dat Sjors Bush in een persconferentie officieel toegeeft dat er misschien toch wel een ietsie-pietsie-probleempje met ons klimaat is, en dat we er iets moeten aan doen? Dat Microsoft toegeeft dat Vista misschien nog een beetje buggy is? Dat Kabouter Plop in een exclusief interview onthult dat Samson geen echte hond is, maar een pop?
Schokkend.
Tot zover het gezaag, dankuwel.
Vandaag is het 1 maart, en dan begint de weerkundige lente. Voor de bloemetjes en de bloesems is het al sinds half februari lente.
Welkom in het niemandsland van het kalenderjaar.
Hoedanook, maak er een fijne vrijdag van!