Het is even tijd voor een hilarisch filmpje.
Hieronder zo.
httpv://www.youtube.com/watch?v=EgjqGShF7Uw
🙂
ULeuven
Toch grappig eh, hoe sommige mensen azen op domeinnamen die ooit misschien wel eens zouden kunnen overgekocht moeten worden voor veel geld…
Gisteren in het nieuws: “K.U.Leuven denkt na over K” – over het feit dat onze Alma Mater misschien wel de ‘K’ in zijn naam zou laten vallen.
En dan wordt prompt uleuven.be geregistreerd. Het leven is voor de rappe…
Onwennig
4 oktober. De nieuwe NMBS-uniformen zijn in gebruik genomen.
Het was wel grappig hoe de nieuwe uniformen duidelijk nog heel onwennig aanvoelden voor de dragende treinbegeleiders. Hoe ze alles nog een beetje gewoon moesten worden, hoe hun vest wat anders op hun schouders hing, …
Maar eerlijk gezegd: ze mogen er zijn!
Van wafels en koekjes
Zoals u op zijn blog kan lezen, was het vandaag de verjaardag van onze Kobe. En aangezien onze Kobe schoolgaande jeugd is, en je op school geen verjaardag laat passeren zonder traktaat, was papa opgevorderd om wafeltjes te bakken voor zoonlief. Geen probleem, papa doet niet liever!
Het zat me trouwens nog in de vingers, dat wafeltjes bakken, want voor het verjaardagsfeestje van Kobe – afgelopen weekend – had ik er ook al een aantal gebakken. Volgens gekend succesrecept, maar met wat problemen toen. Naar het einde toe begonnen de wafels wat in het wafelijzer te plakken, wat ze normaal nooit doen, maar kom.
Gisterenavond om 20 u. begon ik vol goede moed aan een nieuwe lading. Gekend wafelijzer, gekend recept – alles bij elkaar klutsen, stekker van het wafelijzer in, opwarmen, deeg scheppen, gieten, en… wachten maar.
De eerste wafel was een prachtexemplaar, de tweede en de derde bleven een héél klein beetje plakken, en tegen de tiende wafel had ik (opnieuw!) een probleem: ik kon het wafelijzer niet voorzichtig genoeg open doen, of ik had twee wafelhelften. En ik snapte er niets van, want ik was volgend gekend recept bezig! En ik gebruikte op den duur (veel!) boter in het wafelijzer, hetgeen ik normaal zelfs niet eens hoef te doen. Maar wafel na wafel begon het slechter te gaan.
Aaaargh! Waar is SOS Piet wanneer je hem nodig hebt?
Ten einde raad (want zo kon het niet verder) ben ik dan maar halverwege gestopt om het gloeiende wafelijzer te demonteren en de wafelmal eens goed af te kuisen. Misschien hing er nog wat vuil aan, wist ik veel? Dus een goede 20 minuutjes later was ik klaar om het ijzer weer te monteren, en het dan nog eens te proberen.
Oeps, probleem. Vijsje om het ijzer te monteren: spoorloos. Echt spoorloos. Na meer dan een half uur mezelf suf zoeken en vloeken, heb ik het wafelijzer op een heel instabiele en improvisorische wijze bijeen doen houden, en ben ik toch weer aan het bakken geslagen, vol goede hoop.
Ijdele hoop, want de eerste nieuwe wafel was een complete ramp – hij kon niet meer aan het ijzer plakken. Bovendien zat ik daar met mijn instabiele constructie, en tot overmaat van ramp plakte de wafel zó hard vast, dat ik bij het loswrikken krassen gemaakt heb in de anti-aanbaklaag. En ik zat daar nog steeds zonder vijsje. Aaaaaaaaaaaaargh!
Hoe dat allemaal kon, dat een succesrecept dat zijn deugdelijkheid reeds meermaals bewezen heeft, plots zó hard aan het mislukken was: ik weet het niet. Feit is dat ik het op dat moment opgegeven heb, maar wel met een probleem zat, want 15 gelukte wafeltjes was te weinig voor Kobes klasje.
En zo komt het dat ik gisterenavond om half twaalf gepasseerd nog met een schone lei ben beginnen zandkoekjes bakken voor Kobes vriendjes…
Een troost: de weinige wafeltjes hebben de kindjes gesmaakt, de vele koekjes evenzeer, en in de grote opkuis van de keuken na middernacht heb ik het vijsje teruggevonden. Hoera!
Nu nog dat wafelprobleem zien op te lossen… SOS!
Het is een heel ondeugende maar lieve hond
Samson is 20 jaar oud. In hondejaren is dat een kleine 100 jaar, wat een respectabele leeftijd is voor een harige bobtail. Zijn baasje Gert is ondertussen ook 20 jaar ouder en heel wat rijker dan toen, maar is voor de fans nog steeds dezelfde simpele jongen uit het simpele dorp. Dat hij na 20 jaar nog steeds niet samenwoont met zijn Marlèneke kan wat vragen oproepen over de relatie die hij heeft met de vrouw, maar goed, hij heeft dan ook een heel trouw en lief huisdier.
Gert zegt het vandaag in de krant zelf: “ons programma is pure nostalgie voor jonge dertigers die vandaag zelf kinderen hebben”. Inderdaad, Gertje – 20 jaar geleden was ik 10 jaar en viel ik dus nog net binnen de doelgroep, en ondertussen heb ik zelf twee kindjes, waarvan de oudste met de dag meer en meer geïnteresseerd raakt in de perikelen en vooral de liedjes van het olijke duo.
Ik herinner mij nog zeer goed hoe er 20 jaar geleden plots een pratende hond opdook in de studio van de tv-omroepers, op het uur van de kinderprogramma’s. Ik vond het eerst wat vreemd, maar op de duur best wel leuk. De hond zat in die dagen niet alleen aan de zijde van omroeper Gert, maar ook aan die van zijn collega’s, zoals Johan Verstreken en Bruno Schevernels.
Toen de eerste CD in de winkel lag, vond ik mezelf te oud voor zoiets, dus geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht het glimmende schijfje op mijn verlanglijstje te zetten. Tot ik de CD toch van iemand cadeau kreeg als dank voor bewezen diensten, en ik het ding van voor naar achter en van achter naar voor grijsgedraaid heb. Ik kan de liedjes jaren later nog steeds wóórdelijk meezingen. En CD 2, 3, 4 en 5 zijn gevolgd. Daarna ben ik afgehaakt. 🙂
Diezelfde CD’s zijn nu na jaren weer vanonder het stof gekomen, om aan mijn door muziek gepassioneerde zoon. En het is een geweldig succes. Kobe draait de CD’s van voor naar achter en van achter naar voor, en hij zit de hele dag door de liedjes mee te zingen die ik als kind ook zong. Inderdaad Gertje: nostalgie. En het geeft een heel leuk gevoel als je een raakpunt vindt tussen je eigen jeugd en die van je kind.
20 jaar na de eerste verschijning van de lieve hond op de tv, is het Studio 100 imperium niet meer te overzien. Een gigantische commerciële machine zit achter Samson, Plop, Mega Mindy en consoorten, en daar hebben sommige mensen blijkbaar problemen mee. Ik ken ouders die er trots op zijn dat ze Studio 100 boycotten, en dat er géén van die commerciële producten hun huis in komen.
Ik heb daar allemaal veel minder een plobreem mee. Ik wil gewoon dat mijn kinderen leuke dingen kunnen beleven. Je mag van Gert en co zeggen wat je wil, maar hun programma’s, liedjes en producten zitten heel erg goed in elkaar, en zijn helemaal afgestemd op de leefwereld van kindjes. Onze Kobe is dol op alle liedjes van Studio 100, hij kijkt graag eens naar een Plop, een Piet Piraat of een Samson, hij krijgt zelfs sympathie voor de meisjes van K3, en hij was compleet verrukt en ondersteboven van zijn bezoek aan Plopsaland deze zomer. De tv-programma’s worden bekeken met mate, maar daar zijn we als ouders zelf verantwoordelijk voor.
Als dat alles mijn kind vrolijk, gelukkig en blij maakt, dan mag Gertje daar wel een centje aan overhouden – hij heeft dat nu eenmaal heel goed bekeken, allemaal.
Gelukkige verjaardag, Samson en Gert. Wie weet zingen Kobes kinderen op een dag ook mee met jullie liedjes. 🙂
Vijf
Kijk, mijn twee favoriete meisjes, samen op één foto. Lore en Eveline, een goeie twee maand geleden.
Mijn Lientje is de beste mama die onze kindjes zich kunnen wensen, en het beste vrouwtje dat ik mij kan dromen. En dat heb ik haar exact vijf jaar geleden duidelijk gezegd, voor een hele kathedraal familie en vrienden.
Lientje, een gelukkige houten trouwverjaardag toegewenst. En we gaan er nog vele vele jaren aanbreien!
Fotoshoot op wit papier (bis)
Kijk, mijn dochter:
Zoals je op de blog van de kindjes kan lezen: net als twee jaar geleden – toen Kobe net kon zitten – heb ik ons dochter op een rol wit papier gezet, en er wat fotootjes van getrokken.
In het artikel met uitleg over de fotoshoot van toen heb ik uit de doeken gedaan hoe ik toen tewerk ben gegaan om de foto’s met witte achtergrond te bekomen. De uitleg van toen blijft gelden, maar omdat ik er sindsdien heel wat vragen over gekregen heb, heb ik deze keer ook een foto van de opstelling zelf getrokken, met wat uitleg:
Je ziet onze living, met vanop het salontafeltje naar beneden gerold een rol wit printerpapier (van een A0-plotter). Dus gewoon papier, niets speciaals voor fotografen of zo.
Het papier is langs twee kanten vastgelegd met een gewicht, en Lore neemt plaats vlak tegen het salontafeltje. Er ligt speelgoed in de buurt, om ze gelukkig te houden. De flitser staat naast haar, het fototoestel op statief staat voldoende ver van haar weg, en de foto’s zijn getrokken met afstandsbediening, zodat je niet achter je toestel moet wegduiken terwijl je je dochter wil doen lachen. Verder staat er nog een reflectiescherm om wat licht te weerkaatsen, maar dat is optioneel.
Dat is het zowat qua opstelling. Het soort foto’s dat je dan bekomt, ziet er zo uit:
Wat volgt is het opkuisen van de foto in Lightroom, en die vervolgens doorsturen naar Photoshop, om hem netjes uit te knippen, en aan de hand van Levels de witwaarden omhoog te trekken. Enig knip-, gom- en retoucheerwerk later is dit dan het resultaat:
Voor de volledigheid vermeld ik erbij dat
- ik absoluut geen specialist ben, en dit dus eigenlijk amateuristisch gepruts is met veel ruimte voor verbetering
- ik zelf eigenlijk niet tevreden ben van het resultaat. De belichting zat slecht, ik zat met lastige schaduwen, en de instellingen van mijn toestel stonden niet optimaal. Maar het moest rap gaan, en ik ben uit vorm.
Succes als je er zelf mee aan de slag wil gaan, en geniet intussen nog wat van de vrolijkheid van onze dochter:
En we zijn terug!
Een fijne ochtend/middag/avond.
Webpalet is terug van – euhm – nogal zeer erg lang weggeweest. Gekraakt, gecrasht, kapot, verdwenen, en afgezet, maar na veel inspanningen gered, teruggezet en opgefrist.
Moet zoiets twee maanden duren? Ja, als je gezin op de eerste plaats en je werk op de tweede plaats nogal veel energie van je vragen, en de blogmotivatie je even wat ontbreekt.
Maar hey, hier zijn we terug, klaar om er weer tegenaan te gaan. Bedankt om te wachten.
Welkom terug bij Webpalet.
Webpalet tijdelijk uit de lucht
Wegens technische problemen is Webpalet voor onbepaalde tijd uit de lucht.
Mijn excuses. In tussentijd kan u uw computer afzetten en van ‘t zonneke gaan genieten.
9 mm – 274 gram
Kan je vanaf 3 keer van een traditie spreken?
Well, whatever. Voor de derde keer heb ik de verkiezingspropaganda die in mijn bus gevallen is, netjes bijgehouden en vandaag gemeten en gewogen. Dus terwijl Lijst Dewever in het hele land zijn overwinning aan het vieren is, krijgt u van mij een paar drukwerk-statistiekjes.
Eerste vaststelling: of de verkiezingen nu lang op voorhand aangekondigd zijn of niet, maakt niet veel uit. Vorig jaar stak er een stapel van 11 mm drukwerk in mijn bus, goed voor 268 gram papier, dit jaar was dat 9 mm en 274 gram. Nauwelijks verschil dus.
Tweede vaststelling: het papier is zwaarder geworden 🙂 Ik heb 2 millimeter minder dan vorig jaar, maar 6 gram meer 🙂
Derde vaststelling: de partijen hebben mijn adres. Dit jaar zat er naast het gewone bus-aan-bus-drukwerk ook persoonlijk geaddresseerde propaganda in mijn bus: een gepersonaliseerde brochure van SP.A op naam van Eveline, en een brief van een lokale Open VLD’er op mijn naam.
Vierde vaststelling: veel folders worden gegroepeerd gebust, en dus niet door partijmilitanten. Bijna alle folders zijn in drie grote vlagen binnengekomen, waarbij de folders in elkaar verpakt zaten, en je de Vlaams Belang-brochure bv. al echt moest gaan opendoen om het CD&V-kaartje binnenin te vinden… Ai!
Vijfde vaststelling: de kiezer moet op het allerlaatste moment overtuigd worden. Tot vorige zondag stak er slechts één folder in mijn bus. Vandaag klok ik af op 20.
Zesde vaststelling: de partijen die de zwaarste verliezen konden verwachten (en ook gekregen hebben), waren het hardst aan het spartelen. De partij die het meest wanhopig naar mijn stem hengelde, was Open VLD: één gepersonaliseerde brief, een bladwijzer, een A4-boekske, twee plooifolders, een burgerkrant – goed voor zes stuks. Vlaams Belang en CD&V op de tweede plaats, met elk vier stuks: drie kaartjes en een boekske voor CD&V, en een kaartje, een plooifolder, een klein boekske en een groot boekske voor Vlaams Belang. SP.A deed het met drie stuks: een A4-folder, een gepersonaliseerde folder, en een kaartje. De winnaar – N-VA – deed het met 2 A4-folders. Eén van beiden heb ik weliswaar dubbel ontvangen, maar dat zal wel een foutje zijn. Groen! tenslotte hield het net als vorige keer bij één ecologisch krantje.
Dat wil dus zeggen: net als vorige keer geen letter van Lijst Dedecker en van PVDA+. Een op voorhand verloren zaak.
En dan is er nog de propaganda op straat. Die weiger ik normaal gezien categoriek, behalve deze week – aan het station van Dendermonde heb ik ‘s ochtends één uitzondering gemaakt voor SP.A. Maar dan enkel omdat een bloglezer de kaartjes stond uit te delen. En bloglezers, die moet je soigneren. En kiezers ook.
Stemadvies
Tip voor politici: met dit weer aan het station frisse pintjes staan uitdelen zal u gegarandeerd stemmen opleveren!
Bij voorkeur rond 17.30h aan station Leuven, kant Heverlee aub. Een Stella’ke!
Folklore
Nu zondag is het zo ver: dan gaat ‘t Peirt door de straten van Dendermonde: de tienjaarlijkse Ros Beiaard-ommegang gaat uit, en gaat 100.000 mensen naar mijn thuisstad lokken. Voor Eveline en voor mij wordt het de eerste ommegang die we meemaken, en we zijn zeer benieuwd.
Het is exact drie jaar geleden dat we Leuven ingeruild hebben voor Dendermonde als thuisstad. Het onbekende Dendermonde, waar we weliswaar enkele vrienden wonen hadden, maar voor de rest niets of niemand kenden. Drie jaar later zijn hier onze twee kinderen geboren, gaat onze Kobe hier naar school, kennen we de winkels, de wegen, de streek, de gewoontes, hebben we heel wat mensen leren kennen, beginnen we ons bezig te houden met het plaatselijke verenigingsleven, en voelen we ons gewoon op en top thuis in deze stad. We wonen hier graag.
Zondag gaan we kennismaken met een grote brok folklore, die hier lééft zoals je het je niet kan voorstellen.
Elk jaar gaat hier op de laatste donderdag van augustus de Katuit uit, de reuzenommegang – een stoet met verschillende praalwagens waarin de stadsreuzen Goliath, Mars en Indiaan de hoofdrol spelen. Op 30 augustus 2007 ging ik kijken naar die ommegang, uit interesse voor mijn nieuwe stad, maar zonder veel verwachtingen.
Maar de reuzenstoet heeft me die avond geweldig gecharmeerd. Als stoet stelde het niet veel voor – als geboren Ieperling ben ik de Kattenstoet gewoon. Maar het was pràchtig om te zien hoe de hele bevolking die reuzen bijna letterlijk op handen droeg. Hoe iedereen het geweldig subliem vond om ze te zien passeren, om ze een dansje te zien doen, en om ze achteraf onder luid boegeroep terug voor een jaar de kazerne in te laten gaan. Je voelde gewoon dat deze stoet ieder jaar gewoon een exacte kopie is van het jaar ervoor, en dat er niets origineels aan is, maar dat het gewoon lééft bij de Dendermondenaar. Dat het pure folklore is. En dat vond ik prachtig. Die avond had ik voor het eerst een “Dendermonde-gevoel”.
Die avond was superspeciaal voor alle Dendermondenaars. Want die avond heeft de burgemeester – met een projectie op het belfort – een datum bekend gemaakt waar elke Dendermondenaar al 7 jaar op zat te wachten:
30 mei 2010. De datum waarop het Ros Beiaard nog eens zou uitgaan. De menigte werd gek, en sindsdien is de gekte niet meer gaan liggen, en kan ze zondag alleen maar tot een orgelpunt komen. Het is fenomenaal om te zien hoe de hele folklore rond het Ros Beiaard hier leeft, hoe dat paard héilig is voor elke inwoner, hoe mensen graag betalen om affiches te mógen uithangen, en hoe sinds enkele weken één huis op de drie een vlag van het Ros heeft hangen. Je bent geen echte Dendermondenaar als je geen zo’n vlag hebt. Wij hebben nog geen vlag.
In die zin kan de stoet zondag al niet meer mislukken. Wat er zondag ook gebeurt, het Peirt mag na 10 jaar nog eens buiten komen, en daar leeft de stad van op. Het zal die vier jongens die erbovenop zitten worst wezen dat ze door de urenlange spreidstand helse pijnen zullen lijden, ze zullen het met fierheid en trots dragen. Net als de pijnders die onder het paard zitten en de zware last torsen.
Over 10 jaar heb ik een zoon van 12,5 en een dochter van 10, die misschien hun rolletje zullen spelen in de stoet, en in ieder geval jarenlang de leer van het paard zullen meekrijgen in de school en daarbuiten. Benieuwd of we dan een vlag aan ons huis zullen hebben hangen.
Ik kijk er alvast naar uit.
Dos cervezas
Allee hup, meezingen allemaal. En mij vervloeken omdat ge nu de rest van de dag met deze meestamper in uwe kop zit…