Sim

Gisteren liet ik even vallen dat mijn GSM het had laten afweten.

Dat euvel is ondertussen van de baan. Het probleem lag niet bij mijn GSM, maar bij mijn SIM-kaartje, blijkbaar. Na 9 jaar trouwe dienst en de nodige GSM-wissels was het ding tot de draad versleten, en konden mijn login-gegevens blijkbaar niet meer gelezen worden.

Maar bon, de hinder is beperkt tot het minimum: even langs bij de Samenaankoop-dienst van mijn werk, een nieuw kaartje opgepikt, en een uur later was ik weer mobiel. En ik heb direct een nieuw kaartje met de moderne mogelijkheden, meneer!

Nu nog een GSM die die moderne mogelijkheden ondersteunt 🙂 Maar da’s voorlopig niet aan de orde! No iPhone for me.

Voorlopig 🙂

Skippy

Mo! Ge moet nu zien!

Waar ben ik nu mee van Leuven naar huis gereden?

Skippy

Het is Skippy! Skippy de champagne-oker-geel-groene Kangoo!

Jawel, sinds gisteren zijn Eveline en ik de officiële bezitters van een nieuwe (tweedehandse) gezinswagen, ter vervanging van onze ouwe, trouwe Olaf. En jaa, dààr ging dat Hoera!-bericht over!

Voor onze Olaf (onze Volvo 440) zoeken we na jaren trouwe dienst nu een nieuwe eigenaar, maar daarover later op de week nog meer…

En tot we die nieuwe eigenaar gevonden hebben, blijft Skippy nog even op stal. Maar ik heb er toch lekker al een fijne rit mee gedaan 🙂

Skippy

Hoera!

Ik wist het dat het vandaag een geluksdag ging worden!

Hoera!

En da’s alles wat ik voorlopig te zeggen heb. Meer nieuws volgende week of zo.

Maar laat ik alvast de speculaties en geruchten de kop indrukken: neen, we zijn niet in verwachting.

Hou u in afwachting van meer nieuws ondertussen gerust bezig met onderstaande, nietszeggende tip.

(link naar het filmpje)

In achteruit

VersnellingspookDe trein, altijd garant voor dolle pret op uw reistraject.

Deze ochtend, de trein tussen Mechelen en Leuven. We zijn lekker aan het bollen, wanneer plots – ergens halverwege tussen Mechelen en Leuven – de trein nogal bruusk stopt. Tiens, iets op het spoor zeker? Of een rood licht of zo. Niets abnormaals.

Tot plots, na een paar minuten, de trein achteruit begint te rijden. Rare, nieuwgierige blikken bij de reizigers. Wat is er aan de hand?

De trein bleef achteruit rijden, en na nog eens een paar minuten werd duidelijk waarom: de trein was lompweg vergeten te stoppen in Haacht, en was gewoon teruggekeerd.

Ik moet u vast niet zeggen dat er de nodige hilariteit was bij de reizigers. En spreuken als “De trein is altijd een beetje reizen” en “‘t Is maandagochtend voor die mannen ook” waren her en der te horen.

Inderdaad. Goeiemorgen.

Ah, hoe is’t nog met den otto?

Berichtje in de mailbox, naar aanleiding van mijn thuiswerk-artikeltje van vanmorgen:

Aha, je overwoog om met de auto naar je werk te gaan. Is dus gerepareerd?

Oeps, volledig vergeten om een statusupdate van het auto-ongeval op de blog te geven, maar ja: onzen Olaf rijdt weer. Foto’s posten heeft weinig zin, want het is eigenlijk bijzonder proper gerepareerd, herspoten en al. En ge ziet er niets meer van.

Maar het mag wel deftig in orde zijn, want we hebben wel 3,5 weken zonder auto gezeten. 25 dagen zonder auto, omdat iemand in je gat rijdt zonder dat je er iets kan aan doen, ‘t is wreed. Het is een wreed spelletje van getrek met verzekering en expertise en garage geweest, maar bon, soit, ze zijn tot een vergelijk gekomen, het is gerepareerd, en wij hebben er nog niet al te veel miserie mee gehad.

Het enige wat ik nu nog eens moet bekijken, is een ambetant geklop dat ik tijdens het rijden van achteren hoor komen. Ik moet vanavond beslist eens checken of er toevallig geen technieker in mijn koffer opgesloten zit.

Nu, ondanks de reparatie vrees ik dat we toch aan de laatste maanden van ons autootje zitten. Hij heeft de laatste tijd nét iets te veel meegemaakt om nog veel langer over de Vlaamse wegen te scheuren, en dus tegen het eind van het jaar ten laatste zouden we graag een waardige vervanger hebben voor onze trouwe Olaf. Wordt dus zeker vervolgd.

En Eveline? Is die ook gerepareerd? Ja, best wel. De ergste last van de whiplash is over, enkel tijdens het rijden doet de nek nog wat pijn. Maar het raakt allemaal in orde, zoveel is duidelijk.

Dus spons erover en het hele voorval zo snel mogelijk vergeten…

Olaf de vroemkar!

Thuiswerk

Webcam-manIk moet het u niet meer zeggen, dat de NMBS vandaag staakt.

Ik moet u waarschijnlijk ook niet zeggen dat het redelijk onbegonnen werk is om vandaag van in Dendermonde tot in Leuven te raken.

De trein is om evidente redenen geen optie. De auto zie ik eerlijk gezegd ook niet zitten: het gebeurt af en toe eens dat ik met de auto naar mijn werk ga, en op een normale werkdag moet ik dan om 6.20h vertrekken om een beetje vlotjes in Leuven te raken (aankomst: 7.15h). Dat wil zeggen, met de voorspelde monsterfiles van vandaag: dat ik om 5.30h had moeten vertrekken, om pas vanavond laat terug te zijn. Neen, dank u.

En de fiets? Sjah, ik wil op een mooie zomerdag nog wel eens de 65 km-lange tocht van hier tot in Leuven doen, maar om er dan nog een werkdag aan vast te plakken… Hmmm…

Dus ik werk thuis vandaag. De simpelste oplossing, zowel voor mij, als voor mijn werkgever. Het kan best nog wel leuk worden vandaag: ook Eveline werkt thuis vandaag, dus altijd een kletscollega in de buurt. Voor mijn middagpauze hebben we afgesproken met enkele andere vastzittende pendelaars uit de buurt. En straks om 11 uur neem ik deel aan een vergadering op het werk per wiki, per webcam en per MSN.

Maar bovenal wordt het vandaag een productieve dag! Dus hup! Gedaan met bloggen! Werken!!

Van her naar hot

Tjoeketjoek!Het is op het moment van schrijven 19.25h. Ik bevind me op de stoptrein van Brussel-Noord naar Dendermonde. Als het een beetje meezit, ben ik vele kleine haltes later om 20.15h in Dendermonde. Mijn zoontje zal op dat moment al in zijn bed zitten, mijn eten zal al koud zijn, dus echt haast is er niet meer bij. Het komt niet op een uurtje meer of minder.

Normaal gezien was ik thuis verwacht om 18.55h, een half uur geleden. Dat is mijn normale uur van thuiskomst als ik in Leuven om 18.04h de trein richting Brussel neem. Had ik één minuut later de trein richting Mechelen genomen, dan was ik iets voor 19h thuis geweest. Maar ik ben dus op de bewuste trein richting Brussel gesprongen, en dat bleek fout. Zeer fout.

“Tengevolge van een brand in een seinhuis tussen Brussel-Centraal en Brussel-Noord is het treinverkeer ernstig verstoord”. Als er treinen van 2 uur geleden op het aankondigingsbord staan, kan je al eens spreken van ernstig, en van verstoord. Complete chaos in Brussel-Noord. Verdwazing en frustratie bij de reizigers. En na een tijd gelach. Want als je er niet om kan huilen, moet je er mee lachen. Ik kan me hier zitten opeten van frustratie omdat ik in Leuven niet de trein richting Mechelen heb genomen, maar ik kan er even goed laconiek een blogartikeltje over schrijven, en denken dat Godzilla het station van Mechelen heeft opgegeten.

De treinen kwamen één na één het station binnengerold, maar je kon nooit meer dan vijf minuten op voorhand weten welke trein ze er in Centraal nu juist doorgelaten hadden, en welke er dus aankwam. Dus van geschatte vertragingen was helemaal geen sprake. Het had wel iets spannends, het aankondigingsbord in de gaten houden, en bij iedere trein die verschijnt hopen dat het de jouwe is.

Het vertrek van mijn trein was in het boekje voorzien om 18.30h. Toen het 18.50h was, had ik al verschillende treinen richting Leuven zien passeren, en was het al een paar keer door mijn hoofd geschoten om misschien gewoon terug te keren naar Leuven, om vandaaruit naar Mechelen te gaan, en zo naar huis. Maar ja, voor hetzelfde geld was mijn trein naar Dendermonde daar binnen de kortste keren, en was mijn Leuvense plan puur tijdsverlies.

Toen er om 19.15h nog steeds geen spoor was van de trein naar Dendermonde, besloot ik gewaagd te doen, en de trein naar Antwerpen te nemen, die met een uur vertraging in aantocht was naar spoor 11. Die had als tweede halte Mechelen, en vandaar zou ik rustig naar huis sporen.

Bibi nam zijn vouwfietske ter hand en peddelde door de drukke mensenmassa helemaal van spoor 1 naar spoor 11, om daar toegekomen te merken dat er een half voetbalstadion stond te wachten op die trein; weg goesting om richting Antwerpen te sporen. En net op dat moment verscheen het magische woord ‘Dendermonde’ op de aankondigings-tv. Maar owee de tv, want eveneens op dat moment werd omgeroepen dat de trein naar Antwerpen niet op het spoor 11, maar wel op het spoor 6 het station binnenrolde. Gevolg: een collectieve zucht, en dat halve voetbalstadion dat zich naar de trappen repte om kuddegewijs naar spoor 6 te stommelen. Probleem voor mij, want terwijl mijn langverwachte trein richting Dendermonde eindelijk het station op spoor 1 binnenreed, zat ik vast in de massa op de trap van spoor 11. Duw, wring, trek, spurt spurt, trap hol op, vouwfiets sleur.

Ik was nog net op tijd. Fluks jumpte ik op de trein, en zocht ik me een plekje, om vervolgens eventjes goed te stomen. Want het mag dan al afgekoeld zijn, het is nog te warm voor een wereldkampioenschap vouwfietslopen. Van hot naar her, van her naar very hot.

De geboarde trein bleek de stoptrein te zijn, in plaats van de rechtstreekse trein van 18.30h, maar dat kon me op dat moment niets meer schelen.

Ik zit hier lekker te dampen met mijn laptop op mijn schoot, en over een dik half uur kan ik mijn vrouw begroeten en een boterham in mijn mond proppen. Wat zou een mens dan nog klagen?

En nu even nadenken hoe ik de treinstaking van dinsdag ga doorkomen.

Barbecueweer is geen boodschappenweer

“Hahaa, een verlengd weekend met schoon weer! Laten we barbecue houden!”, dachten die drie triljoen mensen die vanochtend door de Colruyt zwermden.

Vandaag naar de supermarkt gaan om de gewone, wekelijkse boodschappen te gaan doen: het was géén goed idee…

In zijn gat

Goh… toeme toeme toeme toch.

We draaien de klok even twee jaar terug. In 2006 hadden Eveline en ik een vakantie ingepland, eind april. Daar dreigde toen een serieuze streep door getrokken te worden omdat Eveline eind maart een auto-ongeluk had gehad met onze Olaf – onze Volvo. De neus was toen zwaar gehavend, en de reparatie heeft meer dan een maand aangesleept, maar hij is er helemaal doorgekomen, en sindsdien vroemen we weer vrolijk rond.

We zijn twee jaar verder, en we hebben opnieuw een vakantie gepland, eind april. En dan krijg ik vanochtend telefoon van Eveline.

Open koffer

Niet veel te zien op de foto? Neen, op het eerste zicht is alles okee, maar op het tweede zicht is er het een en het ander fout. De bumper is wat ingedeukt en een serieus stuk ingeschoven, de carrosserie heeft een duw gekregen, de uitlaat staat scheef en de koffer sluit niet meer. Yup, er is iemand op Eveline ingereden vanochtend. In Olaf zijn gat.

Het belangrijkste nieuws eerst: Eveline is okee. Maar ze heeft wel serieus veel spierpijn, en de dokter heeft een whiplash vastgesteld. Dus da’s minder; in het ergste geval heeft ze daar nog heel lang last van. Hopen dat het snel beter gaat.

GedeuktEn de auto? *zucht* Da’s het laatste wat we momenteel kunnen gebruiken. We hebben begin dit jaar beslist nog één jaartje te doen met onze auto, maar hij vertoont een paar palliatieve kuren de laatste tijd. Ik heb er net vorige week nog redelijke kosten aan gedaan, en dan gebeurt dit. Okee, er is op het eerste zicht niet veel mis, en de auto rijdt nog zoals tevoren, maar de carrosserie heeft een serieuze wrong gekregen, en dat zal toch enig rechtzetwerk vragen. Jaja, Eveline was in haar recht en het wordt volledig gedekt door de verzekering, maar de vraag is of het sop de kool waard is. Of we ons Olafje nog moeten oplappen, of hem waardig ten grave dragen. Voor zo’n stomme gataanrijding! Toeme.

‘t Is een heel gedoe. Telefoontjes naar hier, naar daar, naar de verzekeringsmakelaar. En nu een garage zoeken waar ik de auto mag zetten om de verzekeringsexpert te laten langskomen. En dan zijn oordeel afwachten, om te kijken wat we er nog voor kunnen krijgen. En dan verder beslissingen nemen.

En binnenkort ontspannen op vakantie proberen te gaan. Met een vrouw met een whiplash, en een andere auto 🙂

Politieke voorkeur

Onze Kobe, een half jaar oud en al een uitgesproken politieke mening.

Vanochtend lichtte ik de bus. Naast de gebruikelijke facturen zaten er ook wat reclameblaadjes in de bus.

We geven onze Kobe af en toe eens een reclamefoldertje in zijn handen, want hij vindt dat heel leuk om mee te spelen. Maar normaal gezien blijft het bij een beetje wapperen met een folder, een beetje bladeren, of wat blaadjes plooien.

Vandaag zat er tussen de foldertjes een propagandakrantje van een Vlaamse belang-rijke partij. Zodra onze Kobe het krantje zag tussen de foldertjes, en de foto van een doorwinterde politicus van de partij opmerkte, greep hij in een colère naar het krantje, en begon het prompt in flarden te trekken. Hij was aan het briesen en aan het doen, terwijl hij de pagina’s maar bleef in stukken uiteen scheuren. En afpakken was geen optie, want dan werd hij alleen maar kwader; hij zou niet rusten voor het krantje helemaal in flarden uiteen lag.

En bij deze is dat het geval. Het krantje is tot puin verworden, en onze Kobe ligt vrolijk te tateren in zijn park.

Blogdrink

Heden avond gaat er in Leuven een blogdrink door. Een zeer simpel concept (men kome bijeen, men kletse wat en men drinke een paar glaasjes), maar met een behoorlijk indrukwekkende inschrijvingslijst, en dus op voorhand al een succes!

Bibi keek er dan ook enorm naar uit om met heel wat fijne mensen vanavond een praatje te slaan; ik ging er speciaal voor naar Leuven treinen want op vrijdag ben ik thuis (ouderschapsverlof).

Helaas. Mijn lichaam heeft daar anders over beslist. Ik ben vanochtend opgestaan met maagpijn, buikpijn, hoofdpijn en bijzonder zware ledematen. Eveline heeft onze Kobe naar de onthaalmoeder gebracht, en ik ben terug in mijn nest gekropen.

Ondertussen gaat het al een stuk beter en ik ga straks onze Kobe halen, maar het zou behoorlijk hypocriet zijn om nu op de lappen te gaan, zeker aangezien ik zondag in topvorm moet zijn voor de doop van onze kleine man.
Dus helaas… ik laat deze fijne beker aan mij voorbijgaan…

Aan alle aanwezigen vanavond: amuseer jullie. Aan alle niet-aanwezigen: amuseer jullie ook.

En dat ik achteraf niet te veel verslagjes lees op diverse blogs over hoe fijn het wel was, en dat je er toch zeker bij moest geweest zijn, en dat de afwezigen zo’n ongelijk hadden, … 🙂

Alleen maar wat cannabis

Ik ging begin deze week met onze Kobe langs bij de huisarts, wegens een virusje. Plots kreeg de huisarts telefoon.

Hallo bij dokter Huppeldepup… Ja… Ja, het urine-onderzoek is binnen… Ja, ik neem het even… Ja die was volledig proper… Ja, er zat enkel cannabis in, maar voor de rest was die dus volledig in orde hoor, geen probleem… Nee, er zat geen heroïne meer in, en ook geen LSD… Ja, een beetje amfetamines, maar niet meer dan normaal… Neen, alles is dus in orde, Michaël… Ja, daa-aag.

Waarop ze de telefoon toelegde en het woord tot Kobe richtte:

Gij moet daar allemaal niet aan beginnen zunne.

Routine-onderzoekje zeker?

Windhoos

Stel: je staat om elf uur ‘s avonds in je keuken af te wassen. Buiten stormt het. Het regent in vlagen, en plots begint het te bliksemen. Ondertussen zie je de bomen hevig heen en weer zwiepen. En dan plots begint heel het huis te daveren en te trillen. Je hoort boven een deur met een keiharde smak dichtslaan, je hoort buiten dingen omvallen, je hoort glas breken. En twee minuten later is alles weer voorbij, is het buiten weer gewoon aan het waaien en aan het regenen.

Dan denk je even: jeezes, hier is net een tornado gepasseerd. Maar even later kom je weer bij je verstand en zeg je neen, dat kan niet.

En dan lees je dit de volgende ochtend in den digitalen krant.

En dan zie je dit fotoverslag, met foto’s die op een paar honderd meter van uw voordeur getrokken zijn.

Slik…

(link naar het filmpje op de regionale televisie)