Category: Van het thuisfront

Tssssk… De zjeugd van zjeden.

Gaat de deurbel. Staan daar drie kinderkes waarvan ik niet eens kan zien hoe oud ze zijn, omdat ze griezelmaskers ophebben. Ah juist ja, Halloween, die onnozele overgewaaide gewoonte.

Ik doe dus open, en roepen ze op de meest onenthousiaste manier “Halloweeeeeen”.

We blijven vriendelijk, en dus ik zeg: “Haha, Halloween. Jullie willen snoepjes zeker?”

“Ja, of geld, maakt niet uit.”

Ah ok. Juist ja.

Tssssk.

Gisterenochtend geen krant in de bus. Vreemd, maar kan gebeuren. Effe melden aan de klantendienst, en de weekendkrant lezen op de trein – no harm done.

‘s Avonds bleek dat vrienden van een paar straten verder ook geen krant hadden ontvangen. En dat vrienden van nog een paar straten verder óók niets in de bus hadden gekregen. Geen nieuws voor Sint-Gillis, gisteren.

Deze ochtend zaten er twéé kranten in de bus: die van gisteren en die van vandaag. Praktisch gezien van de krantenman: één ronde met twee kranten gaat vlotter dan twee rondes.

Maar sta me toe de situatie op zijn minst toch een beetje bizar te vinden.

Enfin, nu weet ik tenminste welk weer het gisteren gaat worden. Handig!

Ik stond in dubio voor mijn kleerkast vanochtend. De broek en de kousen waren al gekozen. Nu nog het T-shirt. Zou ik? Of zou het té zijn?

Ik was even aan het twijfelen. Ik wist dat ik de hele voormiddag voor een groep cursisten stond. En dat de link tussen het cursusonderwerp en het T-shirt bijzonder geeky was.

En toen heb ik er me bij neergelegd. Eens een geek, altijd een geek.

Ik heb het T-shirt aangetrokken en ben naar mijn werk vertrokken. Om HTML-cursus te gaan geven met mijn <BODY>-T-shirt aan.

Nerds rock!

Ik ben net terug van het ziekenhuis. Van een operatie van vijf minuten. Bij de plastisch chirurg.

Wadde? Bij de plastisch chirurg?

Jaja, ik heb een nieuwe neus! Of neen, een liposuctie! Of wacht, wacht, ik heb mijn ogen 20 centimeter naar boven laten plaatsen, zodat mijn voorhoofd minder groot lijkt!

Neen, alle stokheid op een gekje: ik liep al meer dan een jaar rond met een soort cyste, een vetbolletje op mijn kaak. Een verstopte onderhuidse talgklier, die een boel talg laat ophopen onder de huid, wat dus een groeiend bolletje op mijn kaak veroorzaakte. En bij deze is dat weggesneden. En twee draadjes erin.

De verdoving is stilaan uitgewerkt, en het begint te pieken. Sjah, ik ben dan ook een man eh, en mannen kunnen niet tegen pijn. 🙂

Jawadde.

Hallo, en welkom terug bij Webpalet. We zijn er een weekje tussenuit geweest voor een welverdiende vakantie.

Zo’n vakantie dient normaal om uit te blazen, te genieten en uit te rusten, maar het is een behoorlijk bewogen week geweest…

We hadden een weekje vakantie gepland samen met een bevriend koppel en hun twee kindjes, in Molenheide. Ik wou dat ik kon schrijven over hoe geweldig en ontspannend en plezant de week wel geweest is, maar helaas is er het een en ander foutgelopen met de gezondheid van de kindjes.

Ik heb eigenlijk weinig zin om de details hier op mijn blog uit de doeken te doen, dus in een notendop: een virale infectie heeft ervoor gezorgd dat de drie kindjes ziek geweest zijn deze week. Ons petekindje is van zondagnacht tot en met woensdag op ‘vakantie’ geweest in Gasthuisberg, zijn broertje heeft de tweede helft van de week last gehad van maag en darmpjes, en met onze Kobe zijn we dinsdagnacht naar het ziekenhuis in Heusden getrokken, waar we een halve dag gebleven zijn.
Eveline, Kobe en ik waren maandagavond met vertraging alleen op vakantie vertrokken, zonder het bevriende koppel, maar gelukkig konden ze donderdag nog nagekomen, waardoor we nog een uiterst gezellig einde van de vakantieweek gehad hebben.

Aan verdere details heeft u geen nood, maar het belangrijkste is: de drie kindjes en dus ook onze Kobe stellen het ondertussen goed. Onze Kobe was dolgelukkig om vandaag weer thuis te zijn, heeft zich dolenthousiast op zijn speelgoed gestort en ligt nu te slapen als een roosje. In zijn eigen bedje. Het kan toch zo’n deugd doen.

Goh. Best dat ik niet op een stoel zit als ik de krant ‘s ochtends uit de bus haal. Anders was ik er vanochtend van gevallen.

Ik dacht écht waar effe dat het 1 april was vandaag, toen ik de krant openplooide en in grote letters “VRT doekt Radio Donna op“ las op de voorpagina, met een foto van Peter Van de Veire ernaast. Ik dacht écht dat het een grap was.

Tot ik doorhad dat het vandaag geen 1 april is, en dat De Standaard dat dus niet zomaar op zijn voorpagina zet.

Goh… Ik was er toch effe mijn kluts van kwijt. Ik luister al jaren niet meer naar Donna, en als ik er sporadisch flarden van opvang, vraag ik me af wat voor vrije radio dàt nu weer is. Buh. Ik ben niet hip genoeg voor het hippe sfeertje dat rond de zender hangt. Het happy-happy-joy-joy-sfeertje dat aan de zender en ook in de tv-spotjes hangt, vind ik er ferm over.

Maar toch. Donna en ik… we hebben iets. Oei oei, nu gaan er grote onthullingen komen, denk ik. Verschiet niet, maar nu ga ik even héél diep in mijn ziel graven en hem helemaal openleggen. Mijn vrienden van toen en mijn familie zullen waarschijnlijk maar al te graag smakelijk vertellen wat voor gigantische, freaky Donna-fan van het eerste uur ik was.

Toen eind 1991, begin 1992 werd gesproken over een nieuwe radio die het gat in de markt moest vullen (codenaam ‘Radio 5’), voelde ik me helemaal aangesproken! Ik was hun doelpubliek! Dit was mijn zender! En ik zou iedere stap in de aanloop met argusogen volgen!

Op 28 maart 1992 (ik heb de datum niet moeten opzoeken) zat ik om 6 uur ‘s ochtends dan ook aan mijn radio gekluisterd (in West-Vlaanderen op dat moment alleen via 927 AM) om door de vele ruis Michel Follet te horen zeggen dat zijn koffiemachien kapot was, en dat er een nieuwe radio geboren was. Het begin van de allereerste ‘Jabbedabbedoe’, het begin van een tijdperk. Ik heb er nog steeds een opname van op cassette. Net zoals van honderd biljoen andere Donna-momenten, trouwens.

Ik was hooked. Mijn Donna-verslaving kende geen grenzen. Ik luisterde 12 uur op een dag, nam zowat ales op, knipte alles uit wat ik in kranten en tijdschriften vond over Donna, ik spaarde alles, ik deed mee aan allerlei spelletjes, ben meerdere keren telefonisch op de radio geweest, en heb éttelijke CD’s gewonnen. Ja, ik heb op zondagavond nog “Donnaaaaaaaaaaaaaa…” staan reutelen voor heel luisterend Vlaanderen voor het spelletje “De Langste Adem”. En het heeft me verdomme een CD van Bart Kaëll opgeleverd.

Het hoogtepunt was toen mijn zus geregeld had gekregen dat ik met Sven Ornelis eens mee mocht naar de Donna-studio. Ik heb het bewuste briefje met de uitnodiging van Sven nog steeds. Euforisch was ik!!! Een zondagochtend, bibi in zijn eentje in alle vroegte de trein op, mijn hele Donna-verzameling meesleurend. Want dààr zouden ze wel in geïnteresseerd zijn, daar in Brussel. In Gent pikte Sven me op, en samen reden we naar Brussel, waar ik de studio in mocht, alles mocht bekijken, en sympathieke mensen als Johan Henneman en Catherine Van Eylen ontmoet heb. Na Sven zijn zondagvoormiddag-programma (“Expo”) reden we samen naar Gent, waar een live-uitzending van de zomertoer plaats vond (op de Korenmarkt, denk ik). Daar zaten we samen met Michel Follet aan een terrastafeltje in de VIP-lounge. Man, dit moest de béste dag van mijn leven geweest zijn. Merci Sven, merci. In mijn verzameling heb ik zelfs nog een dichtbundeltje van de piepjonge Sven Ornelis, waar onze Q-man nu waarschijnlijk zelf liever niet meer mee geconfronteerd wordt…

Vijftien jaar moet ik geweest zijn. Een leeftijd waarop je je al eens laat gaan voor dergelijke obsessies.

De jaren kwamen, Michel Follet en andere pioniers verdwenen, Donna veranderde, ik veranderde, en onze wegen gingen uiteen. Tegenwoordig ben ik een heel normale luisteraar van Studio Brussel en Radio 1 (en in de auto soms 4FM, jaja ik wéét het) zonder obsessief gedrag. Ik ken al lang de programmatie van Donna niet meer vanbuiten, ik weet al lang niet meer van elk programma wie de producer is, ik volg al lang het leven van de presentatoren niet meer.

Maar toch. Het deed me iets, vanochtend. Te lezen dat ze ‘Radio 5’ gaan afschaffen. Na bijna 17 jaar. Ik wist dat het slecht ging met Donna, maar zó slecht…

En dan het vervangproject. Rond Peter Van de Veire! Alleeeee! Alle respect voor Peter, maar komààn, hoe commercieel ingesteld kunt ge zijn?? Laten we eens een hype creëren rond hippe Peter.

Soit. Het is niet meer aan mij. Ergens in puberend Vlaanderen zal er wel een obsessieve fanboy opstaan die al jaren zit te wachten op een radiozender rond Peter Van de Veire, en die vanochtend een gat in de lucht gesprongen heeft. Het begin van een bizarre ontdekkingstocht. Ik wens hem 20.000 stickers van Radio Peter, een heldere ontvangst, een geleid bezoek aan de studio en veel mooie belspelletjes toe.

Net als Lien en Peter vierden we vandaag onze tarwen huwelijksverjaardag. Dat kon u vanochtend al lezen.

De dag begon misschien mottig en met vertraging, maar is fantastisch uitgedraaid. We hebben een geweldige dag achter de rug!!

Eveline heeft de afgelopen weken een verrassing voor me voorbereid. Ze had met mijn collega’s bedisseld dat ze mij vanmiddag hongerig op een vergadering moesten vasthouden, en dat ik deze namiddag geen afspraken in mijn agenda zou hebben. Tijdens de middagvergadering kwam ze plots het lokaal binnen, om me te ‘ontvoeren’ voor een half dagje verlof onder ons tweetjes, in Leuven.

Ik wist niet precies wat ze van plan was, maar ik had, laat ons zeggen, enige vermoedens. Ik vermoedde dat ik haar vandaag overdag wel ging tegenkomen. Dus bij wijze van tegenverrassing heb ik vanochtend, nadat ze de deur uit was, rap mijn trouwkostuum aangetrokken. Jawel, ik zat tweeënhalf uur op een vertragende trein in keurig pak met das, en ik heb zo de voormiddag op mijn werk en de namiddag in Leuven doorgebracht. De vragende blikken heb ik afgewimpeld met ‘professionele werkomgeving, blabla’. In ieder geval, de verrassing was geslaagd: Eveline was verbijsterd toen ze het vergaderlokaal binnenstapte.

Maar het belangrijkste is: we hebben zeer lekker gegeten in de Kosmopol, en we hebben een zeer fijne namiddag in Leuven doorgebracht.

Dank je wel aan mijn vrouwtje voor de fijne verrassing, dank je wel aan iedereen voor de fijne wensen, en nog eens een dikke proficiat aan alle andere huwelijksjarigen zoals Lien en Peter, of zoals Kobes onthaalmoeder, die vandaag 25 jaar getrouwd is! Zilver, hoera!

Listwaar se repète! Enen algemenen volkswijsheid. En ‘t is nog waar ook.

Want ik was van plan om vanochtend in alle vroegte te schrijven over het feit dat het voor het vijfde jaar op rij mottig weer is op den 20sten augustus. 3 jaar geleden zijn Eveline en ik getrouwd op deze dag (hoera!), en het jaar ervoor hadden we het weer ook al in de mot. Dus van 2004 tot 2008: mottig weer op 20/08.

Maar goed, die “in alle vroegte” werd gedwarsboomd door koperdieven die in alle vroegte den droad doorgeknipt hebben in Wijgmaal, waardoor alle treinen tussen Mechelen en Leuven “ernstig verstoord” waren. Met een afgeschafte trein en anderhalf uur vertraging tot gevolg. En kijk, terwijl ik mijn artikeltje over de regen op 20/08 van vorig jaar aan het opzoeken was, merkte ik dat het artikeltje erna ging over een koperdiefstal in Mechelen. Oh! Een patroon!

Maar Karel toch, ge zoekt het weer veel te ver eh. Jaja inderdaad, het weer schijnt al bij al nog mee te vallen vandaag, en een bobijn koperdraad die gestolen wordt in Mechelen is nog iets anders dan een kabel die doorgeknipt wordt in Wijgmaal. Ik weet het, ik weet het.

Maar ach, vergeef het mij. Een mens moet toch iets schrijven om zijn frustratie omwille van de vertraging van zich af te schrijven. En nog meer tijd te verliezen.

Zoals beloofd, het uitgebreide verslag (ahum, zéér uitgebreid) van mijn wedervaren op de Leuvense trein vanavond.

Een verslag zonder foto’s. Ik zat op de eerste rij om alles mee te maken, maar ik had geen fototoestel bij me. Op zo’n moment denk je wel ‘ns “Had ik nu maar een GSM met een camera” maar aan de andere kant ben je eigenlijk blij dat je daar de ramptoerist niet aan het uithangen bent. Niemand trouwens, ik heb geen enkel fototoestel gezien.

Wel cameramannen. Van regionale zender ROB-TV, van VTM, en wat later ook van de VRT. VRT en VTM hebben over het ongeluk bericht in hun journaal van vanavond, ROB doet dat morgen, Webpalet doet dat nu.

Ik was aan de late kant om mijn trein te halen vanavond. Ik was iets te laat vertrokken op mijn bureau, en ik was nog teruggelopen om mijn flesje water mee te gritsen. “Want,” dacht ik, “dat ga ik kunnen gebruiken als ik me zo moet haasten in dit weer.”

Na een behoorlijk snelle fietstocht kwam ik om 17.02h aan in het Leuvense station. Daar heb ik om 17.04h een trein over Brussel, die net het station binnenreed, en om 17.05h een trein over Mechelen. Dikkie kwam ook net toe, om die trein naar Mechelen-Antwerpen te nemen.

Wanneer ik toekom in het station, kijk ik altijd even op de tv’s of de treinen uit Brussel geen vertragingen hebben. Als dat wel het geval is, riskeer ik niet mezelf vast te zetten in Brussel, en ga ik over Mechelen. De treinen uit Brussel hàdden bijna allemaal vertraging, maar de trein naar Mechelen had óók een kwartier vertraging. Het was het dagje niet voor de treinen.

Twijfel. Ga ik over Mechelen, mee met Dikkie, of toch over Brussel. Beslissing: over Brussel. Hup die trein in. Ondanks een probleem in Diegem, waar we moeten passeren. We zien wel.

Op de trein ontmoet ik Paul, een mede-pendelaar die ook naar Dendermonde moet. Meestal knikken we enkel, maar nu knopen we een gesprekje aan. Over de vertragingen. “Maar,” zegt Paul, “met deze trein heb ik nog nooit problemen gehad.”

Amper een minuut later gebeurt het. Ken je dat geluid, wanneer je in de auto zit, en er vallen takken op het dak? Stel je dat geluid voor, maar dan veel luider. Je zit in de wagon, je bent nét het station uit en plotseling hoor je dat geluid. Gekletter. Getril. De trein hangt scheef op een brug. Je hoort een kabel knappen. En dan het gepiep van plooiend ijzer. Je ziet stukken naar beneden komen. De “voelsprieten” die op het dak van de trein staan (om de bovenleidingen af te tappen) plooien, en met een harde klap bungelt er plots een van die ijzerstellen naast het raampje waar je zit. En dan begint de trein hard af te remmen, en staat ze stil. Scheefhangend, op de brug.

Continue reading “De hitteslag van het treinverkeer”

Mannekes lieve deugd. Ik ben net thuis met drie uur vertraging, en dan valt dat nog mee, gezien de gebeurtenissen. Ik heb een pak te vertellen, dat ik rustig en gestructureerd ga proberen neer te pennen, om later op de avond of morgen te posten.

Maar kort: ik heb de trein van 17.04h in Leuven genomen, die om 17.06h de bovenleiding van het spoor aan flarden getrokken heeft, wat op zijn beurt de bovenkant van onze wagon vernield heeft. Gevolg: een kapotte trein, een serieuze bermbrand tussen de sporen met fikse rookontwikkeling, een complete verstoring van het treinverkeer tussen Leuven en Brussel, 2 uur wachten op een stilstaande, broeierige, rokerige trein tot we bevrijd werden en waterzakjes kregen, en het aanschouwen van de machteloosheid van de brandweer, die anderhalf uur nodig had om de plaats van de brand te bereiken.

Ondertussen zijn we veilig en wel thuis. Meer nieuws op allerhande tv-zenders, op het internet, en later op deze blog!

O ja. Met al dat gedoe met die Sim-kaart gisteren, ben ik gisterenavond in een zeer nostalgische bui vervallen en weer vollen bak SimCity 3000 beginnen spelen…

Ik waande mij precies weer in de examens. Ik speelde namelijk enkel computerspelletjes tijdens de blok en de examens. Wreed eh.

Maar ‘k heb veel schoon steden gebouwd!