Van het thuisfront – Page 3

Instuif

Ondertussen al vier maanden. Zo lang wonen we al in ons nieuwe huisje. En we voelen ons er heel erg goed. We genieten van elke dag.

Aan dat nieuwe huisje hebben heel wat fijne mensen meegewerkt. Heel wat vrienden zijn uurtjes komen opofferen om bij ons te schilderen, te plakken, te kappen, te breken, op te bouwen, …

Die vrienden wilden we afgelopen weekend bedanken met een klein instuifje. En dat was heel erg plezant, maar u zal het zonder foto’s moeten stellen. Want u weet hoe dat gaat, zo’n feestje: de hele tijd rondcrossen – is het niet om voor uw gasten te zorgen, het is om achter uw kleine te hollen – en die drukte maakt dat het fototoestel eigenlijk maar één keer is bovengekomen. Dus u kan verwateren over de desserttafel:

Maar dat is het zowat. De heerlijke kaas-, wijn-, bier- en broodtafel is opgeslagen in onze magen, maar is niet op de gevoelige plaat vastgelegd. Net zomin als de gasten, op enkele flirtfoto’s van onze zoon na, en wat hangfoto’s van de jongste gast:

Maar dat het fijn was, da’s zeker! En dat ons huisje nu helemaal goed opgewarmd is, dat ook!

Velokoers

Die ochtend in de Vesaliusstraat in Leuven.

Ik begeef me zoals elke dag plooifietsend van het station naar mijn werk, aan een vlot tempo.

Plots passeert er langs mij een manneke van een jaar of 10, de longen uit zijn lijf trappend om mij voorbij te steken. Het manneke gaat voor mij rijden, en op dat moment komt de papa langs mij rijden.

De papa laconiek: “Ja sorry, een fiets met zo’n kleine wielekes die rapper rijdt dan hij, daar kan hij niet zo goed tegen.”

Ach, die jonge haantjes toch 🙂

Groen afval

GFT pak! Ik heb een huis. Dat huis heeft een tuin. In die tuin groeit vanalles. En dat moet af en toe gesnoeid of afgereden worden.

Dus zoals een goede huisvader rijd ik op regelmatige basis mijn gras af, en deponneer ik de dode sprieten in mijn GFT-bak. Wanneer dat ding vol is, gaat er een sticker rond het handvat, komt het ding op straat te staan, wordt het geleegd door de mensen van de ophaling, en ‘s avonds als ik van de dagtaak terugkeer, kan ik een lege container terug richting tuinhuis rollen.

Twee weken geleden liep het net zo, op het laatste deel na. De volle bak stond ‘s ochtends buiten, de lege bak was ‘s avonds in geen omstreken te verkennen. “Tiens, heeft Eveline de bak al binnen gezet?” Mijn vrouw wist van niets. Mijn zoon ook niet. De buren ook niet. De container was spoorloos verdwenen.

Een wandelingetje in de buurt leverde al evenmin iets op. Alle containers waren netjes weer op stal gegaan, nergens een verloren exemplaar.

Een verstrooide buur? Die dat in het slechtste geval pas twee weken later zou opmerken? Of kwaad opzet? We hadden er het raden naar. Het enige wat ik kon doen, is een ‘Opsporing verzocht’-affiche aan mijn raam hangen. Maar ook dat leverde niets op. Op een verontwaardigde buurvrouw na. “Het is toch schandalig, dat ze nu zelfs dat al niet meer laten staan!”

Ondertussen had ik gebeld naar de milieudienst van de stad. Daar stelden ze me een heel eenvoudige oplossing voor: aangifte doen bij de politie, en met die aangifte had ik recht op een nieuwe container.

Okido, zo gezegd, zo gedaan. De afspraak met de blauwe vrienden stond gepland voor woensdagavond. Ik zou het politiebureau binnenstormen en schreeuwen dat een griezelige GFT-crimineel de buurt teisterde, en weerloze containers ramde en in zijn broekzakken stak.

Maar zover is het niet gekomen. Want op woensdag kwam er een telefoontje van de intercommunale.
– “Of we toevallig onze GFT-bak kwijt zijn?”
– Ja.
– “Of we geen briefje in de bus gevonden hadden?”
– Neen.
– “Ja, normaal moeten ze een briefje in de bus steken, maar dat komt er niet altijd van. Soit, uw container is bij de ophaling van maandag in de vuilniskar beland.”
– Aha.
– “Onze excuses daarvoor, we komen morgen een nieuwe brengen.”
– Okee, dank u.

Best absurd nieuws, eigenlijk. Onze groene container is tussen het groenafval beland. Het ding is nochtans gemaakt van niet-afbreekbare plastiek. Echt goed composteren zal dat dus niet doen. Maar we krijgen hem gelukkig niet terug in toegetakelde toestand, met allerlei patattenschillen en andere gore plantenresten aan de buitenkant.

Neen, op donderdag stond een man voor de deur met een mooie, donkergroene, fonkelnieuwe, blinkende, vlot rollende GFT-container. Eind goed, al goed, mysterie opgelost.

En toen was mijn gras dríngend aan een maaibeurt toe.

Zonnebril

Ondertussen zijn we al een dikke twee maand verhuisd – wat vliegt de tijd toch snel.

Alle dozen zijn ondertussen al lang uitgepakt, en alles heeft een plaatsje gekregen. We voelen ons helemaal thuis in ons huisje!

Maar twee maanden na verhuis miste ik nog één kleinood: mijn zonnebril. Het kan iets onnozels lijken, maar ik miste mijn zonnebril met de dag meer en meer. Ik heb heel gevoelige ogen, wat mij het voordeel van nachtzicht oplevert, maar wat er eveneens voor zorgt dat de minste zonnestraaltjes genoeg zijn om mij mijn ogen helemaal te doen dichtknijpen. Niet erg handig is dat.

Omdat autorijden met gesloten ogen nog minder handig is, bewaar ik permanent een exemplaar in de auto. En de afgelopen weken heb ik dat exemplaar soms geleend voor een fietstocht, of om in de tuin te zitten. Maar ik mocht absoluut niet vergeten om achteraf het ding terug in de auto te leggen, dus dat begon ook wat ambetant te worden.

Dus na vijf keer de garage ondersteboven gehaald te hebben in de overtuiging dat de bril zéker niet in huis lag, heb ik dit weekend de knoop doorgehakt en een goedkoop depannage-exemplaar van 9 euro gekocht. Geen fantastische bril, maar genoeg om mij tegen de ergste stralen te beschermen, in afwachting van het blijde terugvinden van mijn kwalitatief exemplaar.

Zaterdagavond lag ik de aankoop en het gemis nog even te bespreken met mijn eega in het echtelijk bed, toen zij plots dacht: “laat ik eens in het nachtkastje kijken”. Uiteraard leverde die speurtocht niets op; een zonnebril in een nachtkastje is immers even nuttig als een pakje tabak in een gezondheidskit, als een dikke wollen muts in een reiskoffer naar Spanje, als een stereohoofdtelefoon voor Vincent Van Gogh, als een modeboetiek in een naturistenpark: de zon schijnt namelijk zelden tot nooit in onze slaapkamer ‘s nachts.

Maar toch. Misschien was mijn vrouw bij de verhuis voorzienig geweest voor als de dag des oordeels aanbreekt, de apokalyps, wanneer de zon feller schijnt dan 1000 sterren bij elkaar, en het zonlicht in het midden van de nacht dwars door onze rolluiken heen de hele slaapkamer hel verlicht. Als dàt gebeurt, wil ik mij misschien nog eens omdraaien en wat verder slapen, en dàn kan een zonnebril handig zijn. Dus voor alle zekerheid keek ik na de zoekactie van mijn vrouw in haar nachtkastje toch ook maar eens in mijn nachtkastje.

En ja hoor. Daar lag hij al meer dan twee maanden op mij te wachten: mijn oude, vertrouwde zonnebril, in zijn verweerde doosje. Het weerzien was zo intens gelukkig, dat ik het ding de hele nacht gedragen heb.

De moraal: ben je iets kwijt, zoek dan altijd op alle plaatsen, ook de meest onmogelijke. En koop een goedkope vervanging: dan vind je je gemis geheid dezelfde dag nog terug.

Geëvacueerd

Allee, ‘t was alweer een paar maand geleden dat ik nog eens iets aan de hand had met de tjoek, het werd hoognodig tijd. Vanochtend, dus.

Maar veel woorden wil ik er eigenlijk niet aan vuil maken, zo spectaculair was het nu ook weer niet.

In het kort dus:

trein stopt bruusk tussen Kapelle-Op-Den-Bos en Mechelen
té bruusk naar mijn gedacht, dus ik had al door dat er iets niet pluis was
na enige tijd: “Dames en heren wegens problemen met de tractie staat deze trein vast, we lossen het zo snel mogelijk op, blabla” – gemompel onder de reizigers
enige tijd later: “Dames en heren, de machinist heeft onze trein officieel “in nood” verklaard, we wachten op stukken uit Mechelen” – alle GSM’s komen boven, iedereen belt
weer enige tijd later: “Dames en heren, men deelt ons mee dat de stukken niet uit Mechelen maar uit Gent zullen komen, en dat kan nog wel een uur duren” – gemopper, weer GSM’s
en weer enige tijd later: “Dames en heren, in overleg met Traffic Control hebben we beslist de trein te evacueren. We wachten nu op de brandweer en op de trein uit Dendermonde” – hilariteit, vooral bij de dames die visioenen krijgen over stoere brandweermannen die hen de trein uit dragen
en nog weer enige tijd later stopt een trein naast ons, worden de deuren precies tegenover elkaar gezet, en mogen we allemaal met hulp van de stoere brandweermannen van trein naar trein springen, en een plaatsje zoeken op de al vrij volle trein

Eindresultaat: 2 uur vertraging en weer een ervaring rijker. Vooral zo van trein naar trein springen: ik had me al dikwijls voorgesteld dat ze dat eigenlijk konden doen, maar ik wist niet dat het ook effectief toegepast werd… 🙂

Ontploffing

Er heeft zich vanochtend aan de ontbijttafel een ontploffing voorgedaan te huize Titeca!

Ik was binnenkort van plan op deze blog eens de lofzang te zingen over ‘Choco Délice‘, de nieuwste spruit in de familie van Meli-producten: vloeibare choco met hazelnoten en honing. Manneke lieve deugd, ik kan u zeggen: hemelse lekkernij. De Choco Délice heeft alle andere potten van de ontbijttafel verbannen, en is door de zoon zelfs al omgedoopt tot “papasjoo”, hetgeen bewijst wat voor een liefhebber ondergetekende is.

Maar goed, dat lofdicht is voor een andere keer. Ik wijk af.

Die heerlijke lekkernij zit in een handige knijpfles. Zo van die flessen die met de dop naar beneden staan, en waar je gewoon de gewenste hoeveelheid (veel!) spuit over je boterham.

Vanochtend was er het nodige komische prrrrot-geluid bij het leegknijpen van een fles, dus het was tijd voor een nieuwe. Papa loopt naar de berging, papa neemt een nieuwe fles, papa denkt al bij zichzelf “tiens, die fles staat precies zo bol”, papa zet zich weer aan tafel bij vrouw en zoon, papa neemt een boterham, papa neemt de fles, papa opent het dopje, en….

*PLOTSJ!!*

Op 1 seconde tijd is de volledig boterham, het omringende bord, een stuk van de tafel, en de handen van papa voorzien van heerlijke papasjoo, dit tot groot jolijt van onze schaterende zoon. Een choco-ontploffing, voorwaar!

Het was dus geen gedacht van mij, dat die fles bol stond. Een vriendelijke Meli-werknemer heeft voor mij een fles éxtra vol gedaan, en daarna vlug het dopje erop gepropt. Met het nodige dip-, lek- en kuisplezier tot gevolg.

Hoed u voor bolle flessen choco! Ze bevatten een bonusportie, ze creëren een komisch effect, maar ze durven wel eens te bevuilen!

Dode hoek

Nonde nonde nonde nonde nonde!!!

Sta ik nog net vandaag met de nodige verontwaardiging in onze cafetaria het krantenberichtje te lezen dat aan het bord geprikt is, waarin te lezen staat en vooral te zien is hoe collega Jan vorige week door een auto omver gereden is, en bloedend achtergelaten werd, en word ik vanavond wel zelf niet omver gereden zeker!

Gelukkig met veel minder verstrekkende gevolgen als bij Jan – kijk maar naar de foto bij het artikel; “gehavend” is het minste wat je kan zeggen. Neen, ik ben er van af gekomen met de schrik en een kapot zadel.

Ik was zoals elke dag fietsend op weg naar het station, en net voor ik het stationsplein wil oprijden, rij ik langs een auto die net een parkeerplaats verlaten heeft. Ik wil het stationsplein op – naar links – hij wil de ring op – naar rechts – en snijdt daarbij zijn hoek af, zodat hij rakelings langs het voetpad scheert. Maar in die (dode) hoek zat bibi, en ik ben dus geplet tussen de zijflank van de auto en de voetpadrand, waarbij zijn rechterachterwiel nét niet over mijn fietsje of mijn voet gereden heeft. Evenwicht verloren, op de grond beland, rechtgeklauterd en grijze Opel Astra de ring zien oprijden. Ikzelf heb niets, maar mijn zadel is kapot, waarschijnlijk door het duwen van mijn been tijdens de val.

Eerst was er verschietachtigheid (dat doet viés, maat!), dan borrelde de verontwaardiging op – “Ooit al gehoord van SPIEGELS, kalf!!! En PINKERS???” – en dan komt bij mij altijd de berusting, de relativering en mijn eeuwige naïeve geloof in de goedheid van de mens: volgens mij heeft die mens mij écht niet gezien (wat niet wegneemt dat hij mij had moéten zien), en mijn zadel was al een tijdje scheurtjes aan het vertonen en stilaan aan vervanging toe. Ik was nog woest toen ik in Leuven op de trein stapte, en ondertussen houden we halte in Boortmeerbeek en ben ik de rust en relativering zelve.

Ik heb een deel van zijn nummerplaat. In combinatie met het de kleur en het merk van zijn wagen waarschijnlijk genoeg om hem/haar op te sporen. Maar moet ik daarmee naar de politie stappen? Pffff, ik heb er echt geen zin in. Rompslomp en miserie voor een versleten zadel dat gescheurd is? Neen dank u. Dat ze dan maar hun energie steken in het opsporen van de wegpiraat die collega Jan omver gekegeld heeft.

Zen. En een nieuw zadel.

En… terug!

Ik ben net terug van een heerlijk en verkwikkend verlengd weekendje Center Parcs, afgesloten van alle nieuws en internet.

Dus ik dacht: ik check even de website van De Standaard, dan ben ik weer helemaal mee.

En dan zie ik in grote letters dat dít het hoofdpunt is, het belangrijkste nieuws.

Okee, de wereld staat waarschijnlijk ongelofelijk hard stil. En de eerste K2-mopjes zijn waarschijnlijk al aan hun opmars bezig. Maar als dàt het nieuws van de dag is, dan heb ik duidelijk weinig gemist. 🙂

Scroefkes, vijzekes, hamerkes

Deze week zijn ze gearriveerd, onze nieuwe meubels. We hadden onze oude eethoek te koop gezet, en een nieuwe aangeschaft. De oude eethoek is ondertussen verkocht, en de nieuwe is deze week gearriveerd, en staat sinds gisteren volledig in elkaar: twee buffetkasten, een barkast, een tafel en zes stoelen. En we zijn er zeer tevreden van.

Waarmee onze verhuis ook zo goed als afgerond is. De laatste dozen kunnen uitgepakt worden (het gerief dat in die kasten moet), en de living is zoals ze moet zijn: met alle meubels en gordijnen. Tijd voor een nieuwe fotosessie dus, en die volgt zeer binnenkort. Ja, want eindelijk – na een lange stilte – heb ik mijn fototoestel weer ter hand genomen. Al heb ik daarover nog een ander verhaal, later deze week.

Ik moet zeggen dat ik na twee dagen meubels ineen draaien maar half mens meer ben. Mijn rug vermoordt mij en ik kan me met moeite nog bukken of Kobe op de arm houden. Maar het resultaat mag er wezen, en vooral… stiekem doe ik dat eigenlijk heel graag, meubels in elkaar steken. Da’s opbouwend werk dat meestal heel goed afloopt, dus dat geeft wel een bevredigend gevoel. Ik ben er ook verrassend precies in. Dus alle rugpijn ten spijt vind ik het eigenlijk aan een kant spijtig dat ze in elkaar zitten, en dat het puzzelwerk erop zit 🙂

En bij uitbreiding geldt dat eigenlijk voor alle kluswerk dat ik in de laatste maanden heb verricht. Ik heb de laatste vier maanden héél veel bijgeleerd over doe het zelven: ik heb (met de nodige hulp) muren afgebroken, plakwerk afgekapt, een douche uitgebroken, een bad helpen zetten, aan waterleidingen gewerkt, een vloer helpen leggen, een toilet gezet, muren en een plafond geplakt en uitgeplamuurd, leidingen gelegd, stopcontacten gestoken, lichtschakelaars vernieuwd, muren en plafonds geschilderd, ramen afgeschuurd, opgestopt en geschilderd, lampen opgehangen, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ik ging 2 tot 3 keer per week langs in de Gamma, en heb er ettelijke honderden euro’s gespendeerd.

Maar eigenlijk, als ge dat onder de knie begint te krijgen, is dat allemaal heel leuk om te doen. Geeft dat een goed gevoel, omdat ge iets aan het opbouwen zijt. Dus hoe slopend de afgelopen maanden ook waren, ik ga het ergens wel missen.

Dus als er iemand nog eens klusjes te doen heeft of meubels in elkaar te steken heeft, en er geen beginnen aan ziet: geef een seintje 🙂

Doos vol dinges

Doos Joepie jee, we zijn goed en wel verhuisd!

Alles raakt stilaan op zijn plooi: de dozen zijn al uitgepakt, de kasten zijn gevuld, zelfs de garage staat min of meer op orde, de toestellen zijn aangesloten, we hebben weer internet, telefoon en televisie, en we vinden onze draai stilaan.

Onze Kobe had wat meer moeite met de aanpassing, en is zijn kluts nog altijd een beetje kwijt, maar dat gaat ook elke dag beter en beter.

We voelen ons goed, en we voelen ons thuis!

Nu nog wat laatste afwerkingen hier en daar, en wachten op onze nieuwe eethoek, die over een tweetal weken arriveert. En ondertussen ons oude huisje opkuisen.

Ik zit de laatste dagen continu met een liedje in mijn hoofd. Want bij het verhuizen en het opkuisen is er onnoemelijk veel gerief gesneuveld. Niet gebroken, maar gerief dat buiten moest en voor een laatste reis naar het containerpark vertrokken is.

Daarbij is alles nog eens door mijn handen gepasseerd, en ben ik heel wat “dozen met dinges” tegengekomen. Dozen met allerhande spulletjes, die je nooit meer nodig hebt, maar toch nog wat bij houdt. En die eigenlijk beter naar het containerpark zouden gaan.

De fijne Vlaamse formatie ‘De Schedelgeboorten‘ heeft een prachtig lied over het fenomeen. Ik heb jammer genoeg geen clipje gevonden op Joetjoeb, maar de muziek vindt u op hun website, of op hun CD’s (CD ‘Bukken’). En van mij krijgt u de tekst. De zeer toepasselijke tekst.

gisteren bij de grote kuis
kwam ik ze weer tegen
ik denk ‘het is niet mogelijk
nu heb ik ze weer vast’
ik moest me zowa bukken
om wat vuil bijeen te vegen
en denk ‘tiens wat staat er daar
onder de kast’
een doos gevuld met dingen
die misschien nog kunnen dienen
een doos gevuld met dingen
die misschien nog ergens goed voor zijn
dingen van gekende en vreemde origine
een doos waarvan ge denkt
‘die hou ik bij’

ik wist totaal nie meer
dat die doos nu hier stond
z’heeft bij ons in huis
al overal gestaan
op de zolder in de kelder
en dan nu onder de kast hier in de keuken
ik heb er al die jaren
nooit iets mee gedaan
ik sleur die doos al mee
van toen ik jong was
altijd met het idee
ge weet maar nooit
die dingen in die doos
die komen ooit nog van pas
daarom heb ik ze nog nie weggegooid
er zit vanalles in
maar ge haalt daar nooit iets uit
er zit vanalles in

maar nu heb ik er
stilaan schoon genoeg van
die doos met dingen
hoeft niet meer voor mij
ge kunt zo blijven zeggen
‘ooit.’of ‘als.dan.’
maar als dan is ooit al voorbij
die doos met dingen
moet ik nie meer hebben
daarmee maak ik nu voorgoed komaf
die vieze doos vol stof en spinnewebben
ik smijt ze weg
héhé ‘k ben er vanaf
voorgoed vanaf
spijt achteraf

want op den duur
zoudt ge geloven
dat het waar is als ze zeggen
dat de duivel zich ermee heeft gemoeid
want ge weet nog wel dat lampje
in m’n keuken dat kapot was
had geen caouchouke meer
dat was verschroeid
en in’t containerpark ligt nu
een doos vol dingen die van mij zijn

ik ben echt waar
nie geboren voor ‘t geluk
want in die doos
zat als reserve
dat nergens-meer-te-krijgen-tussenstuk
ik had die doos wat langer moeten houden
ik voel hoe erg ik ze nu mis
iets kwijt zijn kunt g’u pas berouwen
vanaf ‘t moment dat het er nie meer is

(c) Tekst & Muziek: Wouter Van Lierde & Rik Tans

Zaterdag verhuisdag

Nog twee nachtjes slapen (en voor Kobe zelfs maar één, hij is bezig aan zijn laatste nacht hier), en we verhuizen naar ons nieuwe huisje dat we vier maanden geleden gevonden hebben.

Vier maanden, en wat is er niet allemaal gebeurd in die vier maanden!! Wat een sneltrein is het geweest…

Met complete verwaarlozing van mijn lezerspubliek tot gevolg. Jullie hebben zelfs nog niet één foto van het huisje te zien gekregen. Mea culpa.

Maar zie, op de vooravond van onze verhuis, wil ik dat nog snel even goed maken, met enkele voor-na-foto’s. Er volgen later nog meer foto’s van tijdens de werken, en van het huis in afgewerkte en ingerichte toestand, maar nu alvast enkele zoethoudertjes…

Het flagrantste is misschien onze living. We hebben zowat onze volledige benedenverdieping volledig vernieuwd. Zo hebben we het huis vier maanden geleden gekregen:

En zo zag het er eergisteren uit:

… en ondertussen hangen zelfs de lampen al op. Wat jullie zien is een nieuwe vloer, herplakte en herschilderde muren, nieuwe deuromlijstingen, geschilderdschrijnwerk, en vooral een plafond waar tientallen uren in gekropen zijn, ontdaan van alle zware balken en volledig uitgeëffend tijdens vele lange avonden en nachten. Dit wordt onze nieuwe living!

Ook het zicht in de badkamer is drastisch gewijzigd. Een fotootje voor:

Een fotootje tijdens:

En een fotootje na:

Al is die ‘na’ met een korreltje zout te nemen; zoals jullie zien is het plafond nog niet helemaal afgewerkt.

En nog zo’n drastische verandering. De keuken. Een fotootje voor (welke keuken??):

En een fotootje gisteren:

Morgen zetten we de tegeltjes boven het werkblad, dus dat zal ook weer een heel ander zicht zijn.

En zo hebben we uren en uren geploeterd en gewerkt. En zijn we zelf al half vergeten wat we allemaal gedaan hebben. De schouw bijvoorbeeld, die compleet verdwenen en onzichtbaar geworden is, zag er enkele maanden geleden nog zo uit (in volle afbraak):

Of de vloer. Waar nu een mooie nette tegelvloer ligt, lag niet zo heel lang geleden nog dit:

Geploeterd hebben we. Gezweet. Armen verrokken, ruggen geforceerd, lichamen gekraakt. Maar het was het allemaal waard. Het resultaat mag er zijn.

En overmorgen verhuizen we er heen…

Een gastbericht

Aangezien de eigenaar van deze blog momenteel helemaal geen tijd heeft voor zijn blog, krijgen jullie van zijn vrouwtje een gastartikel; een overzicht van een dagdagelijkse dag. Momenteel.

6u00: De wekker loopt af. Grmbl. De wekker wordt afgeslagen.

6u05: De wekker loopt opnieuw af en wordt opnieuw afgeslagen.

6u10: We vallen in herhaling.

6u15: Een serieuze duw in de rug, een paar porren in de zij, gemorrel in mijn oor dat het tijd is om op te staan en die wekker staat daar toch weer eens te tuuuuuuten.

6u30: Eindelijk beneden geraakt en er zelfs in geslaagd om mijn hemd deftig dicht te knopen! Die wallen onder mijn ogen, dat is een ander paar mouwen.

6u40: Zoonlief heeft beslist om eens langer uit te slapen (waarom doet hij dat niet in het weekend?), dus we gaan hem wakker maken. Gelukkig heeft hij geen last van een ochtendhumeur, al op de trap zit hij te lachen.

7u00: Oef, we zijn erin geslaagd om Kobe zijn fles te laten drinken, aan te kleden (= worstelpartij), verzorgingstas klaar te hebben, zelf te ontbijten, Kobe te laten proeven van een boterham, zijn uitgespuwde boterham op te kuisen, zijn vest aan te krijgen en muts aan te doen, zijn muts opnieuw aan te doen want hij heeft ze weer afgetrokken, … Op weg naar de onthaalmoeder!

7u20: Ik zit op de trein, net op tijd zoals altijd. Tijd voor de krant en alvast wat voorbereidend werk op de computer.

8u30: Werkdag! Deadlines! Onverwachte mails!

17u30: Spurtje naar de trein, kletsnat geregend worden en nipt de trein halen. Verder werken op de trein.

18u35 (+- gezien treinvertragingen): Thuis! Vrouw en zoon knuffelen en dag zeggen en babbelen over de dag (in geval van Kobe: jappetappeta dada tuuu papa papa papa brrrrrrrrr). Tot rust komen terwijl ik mijn zoontje zie spelen en samen met hem naar Hopla kijken na zijn flesje. Mij ergeren aan Hopla omdat het surrealistisch is, maar toch kijken omdat Kobe het zo leuk vindt. Kobeke in bedje stoppen.

19u25: Kobe slaapt en nu zelf eten. Uitgehongerd!

20u00: Vertrekken naar onze nieuwe woonst om daar muren te gaan schilderen, gaatjes toe te stoppen, elektriciteit te installeren, muren af te krabben, WC-potten te installeren, kranen aan te sluiten, lampen op te hangen, …

24u00: Thuiskomen van een avond verbouwen, nog wat ontspannen voor de TV, de verf van mijn handen en gezicht proberen krijgen, nog een wasmachine in gang steken.

1u00: Slapen zzzzzzzzzzzzzzzzzz

En dus in dit programma zit momenteel weinig tijd voor hobby’s zoals Webpalet. Maar verbetering in zicht! Nog 11 dagen en we zijn verhuisd!

Besparingen

Brrrrrr, nu gaan de besparingen bij de NMBS me toch net iets te ver.

Vanochtend het eerste deel van de reis in den donker gezeten op de trein (geen licht, nikske), en héél het traject (een uur!) zonder verwarming. Man! Verkleumd!

‘t Is de laatste tijd iedere week iets met onzen trein. Misschien eens een nieuw machientje kopen, NMBS?

Pak een schoon kleurke ee.

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: