Bibi springt in zijn auto richting Blogmeet.
Wees daar of wees vierkant!
Author: Karel
Fotografentroep
Er was blijkbaar iets heel interessants en heel fotografeerbaar aan de hand op de Ieperse Markt, vorige zondag. Een kudde amateurfotografen viel aan.
Op wat, kan je zien in mijn Flickr-set van het evenement.
We zijn rond
Oh!
Zie nu ne keer!
Mijn tellerke van mijn Kodak Nikon is weer op 1 gesprongen.
Ik heb 9999 foto’s getrokken met mijn D80, dus de getallekes waren op.
Tijd voor een nieuw fototoestel!
Hmmm, helaas marcheert dat niet op die manier 🙂 Maar maak u geen zorgen, we zijn nog steeds zeer gelukkig, mijn D80 en ik. De liefde is nog groot.
Wat niet belet dat ik niet af en toe mag kwijlen op een D300 🙂
Fotoshoot op wit papier
Nu onze Kobe acht maanden oud is, en hij stilaan heel stevig op zijn poep blijft zitten, kan ik stilaan een ander soort foto’s van hem beginnen trekken dan tot nu toe het geval was. In plaats van liggende foto’s en foto’s in iemands handen of op iemands schoot, kan ik nu foto’s trekken van Kobe in zijn eentje, op zijn poep. En zonder achtergronden dus.
Vorige vrijdag heb ik een fotoshoot gemaakt van Kobe op een witte achtergrond. De foto’s verschenen eerder al op zijn blog, en op mijn Flickr-account.
Ik heb deze week een paar mailtjes gekregen van mensen die mijn vragen hoe die foto’s gemaakt zijn, en hoe ik mijn achtergrond zo wit krijg.
Bij gebrek aan tweede fototoestel kon ik geen foto’s maken van de volledige opstelling, maar ik kan wel een foto laten zien zoals hij uit het toestel gerold is:
De foto is gewoon in onze living getrokken. Op de achtergrond zie je het salontafeltje, waarop een rol wit papier rust. Het wit papier rolt van het tafeltje tot een meter of 2 voor het tafeltje. Tussen het tafeltje en het papier ligt een worstkussen, als beveiliging voor als onze vent achterover toetert.
Aan de rechterkant van de foto zie je onderaan een fijn, blauw lijntje. Dat is de rand van een Spa-fles die net niet op de foto staat. Aan beide kanten stonden Spa-flessen om het papier op zijn plaats te houden. Meer moet dat niet zijn.
De camera staat op een statiefje, op ooghoogte met Kobe, en een drietal meter voor hem. Die afstand is zo groot om Kobes aandacht niet te laten afleiden door de camera, en om de foto’s op 70mm zoom te kunnen trekken, wat een goede brandpuntsafstand voor portretten is.
Om de foto’s te trekken, is een flitser gebruikt. De flitser staat los van de camera op een apart statiefje. Op de bovenstaande foto staat dat statiefje nét buiten beeld, rechts van de foto. De flitser staat ter hoogte van Kobe, en is volledig naar boven (naar het witte plafond) gericht. Op die manier stuitert het licht netjes terug naar beneden, en krijg je mooie schaduwen onder Kobe, maar geen storende schaduwen achter hem.
De foto’s zijn getrokken met afstandsbediening. Dat is iets wat ik meestal doe als mijn camera op een statief staat, maar wat hier heel belangrijk was om met Kobe bezig te kunnen zijn zonder mezelf achter de camera te verstoppen. Door de foto’s met afstandsbediening trekken kon ik Kobes aandacht van allerlei kanten trekken, zonder dat hij recht in de camera kijkt. Dat levert spontane foto’s op.
Da’s alles voor wat het trekken van de foto’s betreft. Dan begint de naverwerking. Zoals je ziet op bovenstaande foto is de achtergrond van de getrokken foto niet sprankelend wit, maar eerder grijs.
Ik ben begonnen met de foto’s te importeren in Lightroom, zoals ik steeds doe. Wat ik daar ook steeds doe, is de kleuren en de helderheid wat bijwerken. Ik heb de helderheid een stuk verhoogd, waardoor de achtergrond al een stuk witter zag, en de kleurverzadiging een stuk opgetrokken; het gaat om kinderfoto’s en die mogen kleurrijk zijn. Vandaar ook het rode T-shirtje.
Eens ik mijn eerste werk in Lightroom gedaan had, schoof de foto door naar Photoshop, om de achtergrond spierwit te krijgen. Om dat te doen, maak ik gebruik van het Levels commando, waarbij ik de kleuren doorschuif tot de achtergrond wit is.
Eens dat gebeurd is, is het nog een kleintje om de rest van de achtergrond weg te gommen, en de ideale compositie te maken.
Allee hup
‘t Zit er weer op voor België, het Eurovisiesongfestival.
Baai baai!
Ah, hoe is’t nog met den otto?
Berichtje in de mailbox, naar aanleiding van mijn thuiswerk-artikeltje van vanmorgen:
Aha, je overwoog om met de auto naar je werk te gaan. Is dus gerepareerd?
Oeps, volledig vergeten om een statusupdate van het auto-ongeval op de blog te geven, maar ja: onzen Olaf rijdt weer. Foto’s posten heeft weinig zin, want het is eigenlijk bijzonder proper gerepareerd, herspoten en al. En ge ziet er niets meer van.
Maar het mag wel deftig in orde zijn, want we hebben wel 3,5 weken zonder auto gezeten. 25 dagen zonder auto, omdat iemand in je gat rijdt zonder dat je er iets kan aan doen, ‘t is wreed. Het is een wreed spelletje van getrek met verzekering en expertise en garage geweest, maar bon, soit, ze zijn tot een vergelijk gekomen, het is gerepareerd, en wij hebben er nog niet al te veel miserie mee gehad.
Het enige wat ik nu nog eens moet bekijken, is een ambetant geklop dat ik tijdens het rijden van achteren hoor komen. Ik moet vanavond beslist eens checken of er toevallig geen technieker in mijn koffer opgesloten zit.
Nu, ondanks de reparatie vrees ik dat we toch aan de laatste maanden van ons autootje zitten. Hij heeft de laatste tijd nét iets te veel meegemaakt om nog veel langer over de Vlaamse wegen te scheuren, en dus tegen het eind van het jaar ten laatste zouden we graag een waardige vervanger hebben voor onze trouwe Olaf. Wordt dus zeker vervolgd.
En Eveline? Is die ook gerepareerd? Ja, best wel. De ergste last van de whiplash is over, enkel tijdens het rijden doet de nek nog wat pijn. Maar het raakt allemaal in orde, zoveel is duidelijk.
Dus spons erover en het hele voorval zo snel mogelijk vergeten…
Thuiswerk
Ik moet het u niet meer zeggen, dat de NMBS vandaag staakt.
Ik moet u waarschijnlijk ook niet zeggen dat het redelijk onbegonnen werk is om vandaag van in Dendermonde tot in Leuven te raken.
De trein is om evidente redenen geen optie. De auto zie ik eerlijk gezegd ook niet zitten: het gebeurt af en toe eens dat ik met de auto naar mijn werk ga, en op een normale werkdag moet ik dan om 6.20h vertrekken om een beetje vlotjes in Leuven te raken (aankomst: 7.15h). Dat wil zeggen, met de voorspelde monsterfiles van vandaag: dat ik om 5.30h had moeten vertrekken, om pas vanavond laat terug te zijn. Neen, dank u.
En de fiets? Sjah, ik wil op een mooie zomerdag nog wel eens de 65 km-lange tocht van hier tot in Leuven doen, maar om er dan nog een werkdag aan vast te plakken… Hmmm…
Dus ik werk thuis vandaag. De simpelste oplossing, zowel voor mij, als voor mijn werkgever. Het kan best nog wel leuk worden vandaag: ook Eveline werkt thuis vandaag, dus altijd een kletscollega in de buurt. Voor mijn middagpauze hebben we afgesproken met enkele andere vastzittende pendelaars uit de buurt. En straks om 11 uur neem ik deel aan een vergadering op het werk per wiki, per webcam en per MSN.
Maar bovenal wordt het vandaag een productieve dag! Dus hup! Gedaan met bloggen! Werken!!
Gratis krantenlezers gezocht
Morgen staakt de NMBS. Er zullen geen treinen rijden, en dus ook geen reizigers op en van treinen stappen. Er zal dus ook geen pendelverkeer in de Belgische stations zijn.
Bij mijn weten staakt de gratis krant Metro morgen niet. En zullen er morgen dus gigantische oplages gratis kranten liggen wachten op lezers, op reizigers.
Doe die kranten een plezier. En de redacteurs, die vandaag weer pennevruchten uit hun toetsenbord zullen persen, om die kranten gevuld te krijgen. Woont u in de buurt van een station, of passeert u er morgen op weg naar uw werk of de supermarkt, spring dan even binnen in het station of de tunnel, en pik een Metro mee. En neem er direct nog een mee voor uw vrienden of collega’s.
U maakt er een boel lettertjes heel gelukkig mee.
Spaghettibarbecue
Er is nog één bord spaghetti over van de Blogmeet van vorig jaar – het bord dat niemand wilde. Onverspilzuchtig als we zijn, hebben we dat bord meegenomen naar huis, en zal het volgende week tevoorschijn komen op de nieuwe editie van de Blogmeet – Bloggers in De Moete. Het bord zal van zijn haar ontdaan worden door een aanwezige kapper, en vervolgens opgewarmd worden op de barbecue, om geschonken te worden aan de hongerige ziel met het coolste T-shirt aan.
Wil je dit unieke spektakel meemaken, en vooral een fijne barbecue-avond bijwonen voor de luttele prijs van 10 euro? Schrijf je dan snel in, morgen sluiten we het boeltje af.
Super Liegebeest
Afgelopen dinsdag heb ik een videoconferentie vanuit Nederland bijgewoond in verband met Second Life. Pierre Gorissen van Fontys Hogescholen Nederland kwam vertellen hoe zij met de hogeschool aanwezig waren in Second Life: Fontys bezit er een eigen eiland.
Het grappige is: dat eiland zweeft ergens in de lucht. Dat kan allemaal in Second Life.
Het beeld van het zwevende eiland, deed me eigenlijk ongelofelijk sterk hieraan denken:
Doet dit een belletje rinkelen? Puur jeugdsentiment ten top? Het Liegebeest! Mwoehahahaha!
Ondertussen al meer dan 20 jaar oud, wat vliegt de tijd. Een creatie van o.a. Frank Dingenen, met Sien Eggers als stem van Fientje! En die poppen! Met echte mensenhanden!
Waaaaaaah!
Flickr en Photoshop Express
Leuk nieuws van het Photoshop Express beta-front: vanaf nu is er een koppeling met Flickr. Je kan in Photoshop Express dus je foto’s rechtstreeks uit Flickr halen. Nice!
Wat me eraan herinnert dat ik hier nog altijd ne keer een serieus uitgebreid artikel moet schrijven over Photoshop Express. I’ll do my best…
Van her naar hot
Het is op het moment van schrijven 19.25h. Ik bevind me op de stoptrein van Brussel-Noord naar Dendermonde. Als het een beetje meezit, ben ik vele kleine haltes later om 20.15h in Dendermonde. Mijn zoontje zal op dat moment al in zijn bed zitten, mijn eten zal al koud zijn, dus echt haast is er niet meer bij. Het komt niet op een uurtje meer of minder.
Normaal gezien was ik thuis verwacht om 18.55h, een half uur geleden. Dat is mijn normale uur van thuiskomst als ik in Leuven om 18.04h de trein richting Brussel neem. Had ik één minuut later de trein richting Mechelen genomen, dan was ik iets voor 19h thuis geweest. Maar ik ben dus op de bewuste trein richting Brussel gesprongen, en dat bleek fout. Zeer fout.
“Tengevolge van een brand in een seinhuis tussen Brussel-Centraal en Brussel-Noord is het treinverkeer ernstig verstoord”. Als er treinen van 2 uur geleden op het aankondigingsbord staan, kan je al eens spreken van ernstig, en van verstoord. Complete chaos in Brussel-Noord. Verdwazing en frustratie bij de reizigers. En na een tijd gelach. Want als je er niet om kan huilen, moet je er mee lachen. Ik kan me hier zitten opeten van frustratie omdat ik in Leuven niet de trein richting Mechelen heb genomen, maar ik kan er even goed laconiek een blogartikeltje over schrijven, en denken dat Godzilla het station van Mechelen heeft opgegeten.
De treinen kwamen één na één het station binnengerold, maar je kon nooit meer dan vijf minuten op voorhand weten welke trein ze er in Centraal nu juist doorgelaten hadden, en welke er dus aankwam. Dus van geschatte vertragingen was helemaal geen sprake. Het had wel iets spannends, het aankondigingsbord in de gaten houden, en bij iedere trein die verschijnt hopen dat het de jouwe is.
Het vertrek van mijn trein was in het boekje voorzien om 18.30h. Toen het 18.50h was, had ik al verschillende treinen richting Leuven zien passeren, en was het al een paar keer door mijn hoofd geschoten om misschien gewoon terug te keren naar Leuven, om vandaaruit naar Mechelen te gaan, en zo naar huis. Maar ja, voor hetzelfde geld was mijn trein naar Dendermonde daar binnen de kortste keren, en was mijn Leuvense plan puur tijdsverlies.
Toen er om 19.15h nog steeds geen spoor was van de trein naar Dendermonde, besloot ik gewaagd te doen, en de trein naar Antwerpen te nemen, die met een uur vertraging in aantocht was naar spoor 11. Die had als tweede halte Mechelen, en vandaar zou ik rustig naar huis sporen.
Bibi nam zijn vouwfietske ter hand en peddelde door de drukke mensenmassa helemaal van spoor 1 naar spoor 11, om daar toegekomen te merken dat er een half voetbalstadion stond te wachten op die trein; weg goesting om richting Antwerpen te sporen. En net op dat moment verscheen het magische woord ‘Dendermonde’ op de aankondigings-tv. Maar owee de tv, want eveneens op dat moment werd omgeroepen dat de trein naar Antwerpen niet op het spoor 11, maar wel op het spoor 6 het station binnenrolde. Gevolg: een collectieve zucht, en dat halve voetbalstadion dat zich naar de trappen repte om kuddegewijs naar spoor 6 te stommelen. Probleem voor mij, want terwijl mijn langverwachte trein richting Dendermonde eindelijk het station op spoor 1 binnenreed, zat ik vast in de massa op de trap van spoor 11. Duw, wring, trek, spurt spurt, trap hol op, vouwfiets sleur.
Ik was nog net op tijd. Fluks jumpte ik op de trein, en zocht ik me een plekje, om vervolgens eventjes goed te stomen. Want het mag dan al afgekoeld zijn, het is nog te warm voor een wereldkampioenschap vouwfietslopen. Van hot naar her, van her naar very hot.
De geboarde trein bleek de stoptrein te zijn, in plaats van de rechtstreekse trein van 18.30h, maar dat kon me op dat moment niets meer schelen.
Ik zit hier lekker te dampen met mijn laptop op mijn schoot, en over een dik half uur kan ik mijn vrouw begroeten en een boterham in mijn mond proppen. Wat zou een mens dan nog klagen?
En nu even nadenken hoe ik de treinstaking van dinsdag ga doorkomen.
