Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Mannekes, mannekes toch. Ik heb dit weekend weer een paar kastjes in elkaar zitten steken, en ik moet zeggen: de mens die zo van die trekvijzen heeft uitgevonden – ge weet wel, zo van die vijzen waar je een plank met deuvels over zet en dan met een draaike aan een andere vijs die plank vasttrekt – ewel die mens, da was een genie. Vermoedelijk een Zweed. Maar hij verdient de Nobelprijs voor houtbewerking!
Schitterend!
Iemand een idee hoe die dingen noemen?
Onze nieuwe bedrijfsagenda’s 2007-2008 zijn gearriveerd, en hoera hoera hoera, na jaren wansmaak éindelijk geen gebruik meer van dat $#!ç# Comic Sans MS als lettertype, maar een waardig, niet-geschreefd font, met de soberheid die een instelling als de onze betaamt.
Opluchting! Afspraken maken wordt weer een plezier!
Ik heb gisteren ettelijke uren gesleten in het kleinste kamertje. Neen, ik heb niets vreselijk verkeerds gegeten met een serieuze aanslag op mijn darmen als gevolg – ik heb ons benedentoilet eindelijk van een likje verf voorzien. Allee, de muren dan toch.
Dat was een klusje dat al sinds onze verhuis op het programma stond, en er nu eindelijk van gekomen is.
Alles liep goed, maar het werd al snel laat, en bijgevolg donker buiten. Aangezien het kleinste kamertje nogal klein is, stond het ruitje open, en om het donker te bestrijden brandde de lamp – een dodelijke combinatie voor de aantrek van allerlei vieze insecten.
En zo was ik net the finishing touch aan het aanbrengen, toen plots een nachtgevlinderte binnenfladderde, zich parmantig op een pasgeverfd en nat stuk muur neerzette, daarbij zo schrok van de verf die aan zijn lijf bleef kleven dat hij direct weer opvloog, en gek van verwarring begon rond te vliegen en overal tegenvloog. Met natte, gekleurde verf aan zijn lijf. Tegen het witte plafond.
Juist ja. Okee, okee, het is nu niet dat het beest gigantische olifantenpoten verf heeft achtergelaten op mijne plafond, maar er ontsnapte me toch wel een aaaaargh.
Al bij al viel de schade wel mee, maar een mens mag wel eens dramatisch doen, nietwaar?
‘t Is allemaal Potter wat de klok slaat, de laatste weken en dagen. Logisch ook, want de vijfde film is net uit, en morgen is het P-day: over exact 24 uur ligt het zevende en laatste boek uit de reeks in de winkels. Miljoenen fans uit de hele wereld zullen het laatste deel van de succesreeks verslinden en eindelijk weten hoe het afloopt met de fratsen van de tovenaarsleerling en zijn nemesis Voldemort.
Op 4 januari had Webpalet reeds de exclusieve eer om u de titels te presenteren die het niet gehaald hebben. De uiteindelijke titel werd Harry Potter and the Deathly Hallows (Harry Potter en de Relieken des Doods), maar de alternatieven kon u lezen op deze site.
Dat lokte toen een aantal verontwaardigde reacties van gillende keukenmeiden op, die zeer verontwaardigd waren over deze ontering van hun tieneridool.
Wel kijk, helaas en jammer voor de gillende keukenmeiden, maar ik heb opnieuw een exclusiviteit – een reeks toverraadsels over de jonge Harry en zijn uitgebreide familie.
Hier komen ze. De oplossing staat achter elk raadsel, selecteer met je muis de tekstregel om deze leesbaar te maken.
Blogartikels kunnen kort zijn. Maar ze kunnen ook lang zijn. Soms zelfs heel lang.
Standaard verschijnen blogartikels in omgekeerde chronologische volgorde op de frontpagina van een blog. Maar in het geval van hele lange artikels, is het niet wenselijk dat de volledige inhoud van een artikel verschijnt op de frontpagina. Neen, in dat geval volstaan de eerste paragrafen, gevolgd door een link naar het volledige artikel.
Die functionaliteit bekomen WordPress-gebruikers door bij het schrijven van een blogpost een zogenaamde <!– more –> link in te voegen in hun post. Op die plaats wordt de post dan onderbroken, en komt er een link naar het volledige artikel.
Bekijk maar eens het verschil tussen dit artikel op de frontpagina van Webpalet, en het volledige artikel. Op de frontpagina wordt het artikel afgebroken na deze eigenste paragraaf, terwijl het in het volledige artikel gewoon doorloopt.
Alle kasten gevuld, het netwerk aangesloten, de kabeltjes weggemoffeld, alle papieren gesorteerd, en een boel weggesmeten: mijn bureauverhuis zit er helemaal op.
Sinds deze week is dit mijn nieuwe werkstek:
Een verhuis met zeer sportieve effecten, want ik moet nog regelmatig in mijn vorig gebouw zijn, en dat zorgt nu voor de nodige stapkilometers per dag.
Wat positief is eh, begrijp me niet verkeerd 🙂
Mocht u zich soms afvragen waar al die geeks zich godsganse dagen mee bezig houden, schouw dan bijvoorbeeld dit aan.
Voor alle Apple Geeks op deze aardbol (en vermoedelijk daarbuiten ook) is het vandaag morgen iCal Day.
Watte? iCal Day. iCal is de standaard kalenderapplicatie die bij elke nieuwe Mac geleverd wordt. Zoals elke applicatie heeft ook dit programma een icoontje, en dat stelt – origineel! – een kalendertje voor. Als je de toepassing opstart, dan stelt het icoontje de huidige datum voor, maar in rust-toestand (het programma is nog niet opgestart) staat het icoontje steeds op 17 juli. Wil dat nu wel net niet morgen zijn zeker?
En dus worden alle Mac-geeks buitenzinnig morgen, want hun applicatie-icoontje verandert dan niet bij het opstarten! Geweldig! Buitengewoon! Mega! 1337!
Google vertelt je alvast dat veel mensen hier effectief aandacht aan besteed. En de Joy of Tech comic van vandaag steekt er op gepaste wijze de draak mee…
Wie in de omgeving van het station van Dendermonde woont, hoorde vorig weekend gefluit. Stomend gefluit.
Dat gefluit was niet afkomstig van de stoomketel in de keuken, maar wel van de stoomtrein die in het station stond te wachten. De stoomtrein Dendermonde-Puurs.
Nostalgie op spoor 1!
Zie, de ene verhuis is nog maar net afgerond (onze verandering van woonplaats), en ik begin al aan de volgende, de tweede op twee maanden tijd.
Een werkverhuis deze keer. Neen, ik verander niet van werk, maar wel van bureau, ik ga een gebouw verder zitten. En dus ben ik begonnen met het leeghalen van mijn kasten en tafels, waar zich 7 jaar geschiedenis heeft opgestapeld.
Zo’n verhuis is altijd goed om ne keer goed weg te smijten (zeker als je naar een kleiner lokaal gaat), en zo neem ik ook nu afscheid van een aantal museumstukken die ik in de loop van die 7 jaar verzameld heb: mijn reuzegrote Adobe-doos, Apple-posters aan de muren, enkele heerlijke cartoons, mijn O’Reilly poster “Geschichte der Programmiersprachen”, een doos ontbijtgranen uit 2003, en deze schitterende reclame van Axion, die ik jullie niet wil onthouden:
Schitterend, altijd gevonden. En deze reclame heeft dus altijd aan mijn kast gehangen.
Van een aantal nostalgische zaken kan ik voorlopig nog geen afscheid nemen: mijn rode iMac, mijn Mac Color Classic, en een aantal kleine prulletjes.
Maar hup, nu voort verhuizen!
Phoe… Een knopje indrukken om een mailtje te versturen naar 9935 mensen tegelijk, ‘t is toch altijd een beetje stress. Vooral als je dat mailtje stuurt uit andermans naam, en die anderman een redelijk hoge piet is. Bonke bonke bonk.
Missie geslaagd, we kunnen met een gerust hart gaan slapen.
Vlaamse feestdag vandaag. Zowel voor Eveline als voor mezelf betekent dat een dag vrijaf. Ideaal moment dus om nog eens naar onze Zweedse meubelvrienden te vroemen, om daar een paar allerlaatste spulletjes voor ons huisje en onze living op te pikken.
En ja hoor, onze living is “af” (in zoverre een living ooit af is natuurlijk): onze nieuwe zetels staan er, ons tapijt ligt er, het salontafeltje staat er, er liggen kussentjes in de zetel, ja er staat zelfs al een park klaar voor kleine Biebel.
En we zijn in de wolken met onze nieuwe living. Voor sommigen misschien wat traditioneel en saai, maar dit is een living zoals wij er graag een hebben. En die zetels, die zitten goéd man, goéd!
In de eerste aflevering van ‘Plugin op woensdag’, op 18 april, liet ik jullie kennismaken met de nieuwe functionaliteit van Snap Shots, de software die ervoor zorgt dat er ballonnetjes naast sommige links op mijn blog verschijnen. Blijf je met de muis over zo’n ballonnetje hangen, dan krijg je een voorvertoning van de site, van de Wikipedia-pagina, van het Flickr-album, of sinds kort van een RSS-feed.
Nu, allemaal heel fijn, maar om van die voorvertoningen gebruik te kunnen maken, moet de auteur van een blog of een website wel die functionaliteit aanbieden. Jullie krijgen alleen een ballonnetje naast een link omdat ik dat beslis, en als ik beslis naast een andere link geen ballonnetje te zetten, dan is dat zo. Geen voorvertoning. Neh. Pech!
Niet langer. Want bij Snap Shots zitten ze niet stil. En er is een nieuwste creatie vers van de pers gerold: de Snap Shots Add-On voor Firefox.
Voortaan is het mogelijk om de Snap Shots functionaliteit toe te voegen aan je browser als plugin.
